Det handlar om frihet

I det siste så er eg mindre og mindre plaga av vond hæl.
Plantar fascitten er på retrett, det er deileg.
Som tidlegare, så kjenner eg fortsatt litt kribling under foten, men det blir meir sjeldan nå, og mindre kjennbar.
Pussig nok, så er dei lengre turane i skogen på Fivefingers dei dagane eg kjenner ikkje vondt eller kribling i føtane/foten i det heile tatt!

Avkjøling av føtane i bekken mot slutten av løpeturen - DEILEG :) 

Eg tek det fortsatt forsiktig, men trena ofte.
I og med at det ikkje blir noko konkurranse for meg i år (viss eg greiar det da) så kan eg trene med ein heilt annan fokus:
Eg ha for eksempel trent styrke minst 2x i veka dei fleste vekene, og i det siste har eg også fått til heile tre gonger. Noko som er målet.
Tre styrketreningsøkter i veka er jo vanvittig bra!

What me? Tre styrketreningsøkter i veka???
På treningssenter? (SterkeNils)

Men om vêret er fint og det blir sykkelturar som erstattar ei av øktene, så er eg fornøydd med to gonger også.
Men målet framover er tre gonger. Jepp.
Inkludert i styrketreninge er eittbeina tåhev (one-legged calf raise på engelsk).

Eg gjer den utan ekstra vekt foreløbig, og senker foten ned sa-a-a-akte.

Og det er denne øvinga som er sterkt anbefalt for dei som slit med plantar fascitt.
Ved å løfte og senke foten kontrollert, får leggmuskulaturen ein god strekk, og undersida av foten får seg ein god strekk, og ein bygger styrke i muskulaturen slik at den får mindre juling når ein løper. Den styrkar også akillessenen, spesielt når fasen der ein senker ned foten sakte mot golvet.
Denne øvinga har eg gjort konsekvent kvar gong eg har trent styrke.

Eg har også nå utvida lengda på mine gå/løpeturar i skogen.
Når det ikkje er lenger snakk om "luftetur" med Lukas i skogen, nå har eg begynt å kalle det for det det er i treningsdagboka mi: løpetur. Hmm.... herleg klang :)

Eg er på løpetur igjen - i skogen. Kult! 

Og det er der frihetsfølelsen kjem inn.
Eg tek på meg Fivefingers, løpetights, treningstøy, tar med meg litt drikke når det er veldig varmt  og slår på GPSen, og går ut av døra.
Resten er improvisert.
Ofte er starten på turane den same. Inn i skogen, langs "kjærleiksstien" der Lukas kan lese hundenyheitar, tilføye sin meining og gjera andre viktige forretningar, og der eg sjølv koblar om og varmar opp.

Og så er det inn på grusvegen som kan føre opp, opp, opp... eller inn på stiane, og lenger opp, eller lit ned igen... Det er ikkje så mange stiar men kombinasjonane er mange. Valget er ikkje vanskeleg heller. Tørr grusveg eller smal sti eller skogsveg med fuktig myr? Bratt og steinete eller flat og snilt?

"Skal me vidare oppover her eller?" Lukas er alltid fornøydd så lenge han er med :) 

Valget er mitt.
Og når eg til tross for enno litt laber kondis synst det er moro å ta ein ekstra avstikkar "langs den fine stien i dalen berre for moro skyld altså" så er frihetsfølelsen stor.
Pause ved ein bekk der Lukas kan få drikke og eg kan fylle på drikkeflaska. Bilde av utsikten. Nyte himmelen, om den nå er blå, full av skyer eller lover regn.

Lukas må få lov til å kjøle seg ned og drikke og bade.

Det er nydeleg å kunne legge ut på løpetur, sjølv om det blir ein del gåing også, rett og slett for kondisen ikkje er den enno. Men det er greitt. Når intensiteten er passe, kan eg faktisk halde på i timesvis. Lengste turen var kanske berre på 1,5t og 7,5km, men med stor nytelsesfaktor.

Fin utsikt er alltid ei kjempebra belønning for å løpe opp ein bakke!

Eg er så glad for at det går framover.
Og oppover.
Eg har vunne tilbake litt av friheten min, nemleg den å kunne legge ut på løpetur og løpe der eg vil. Ja eg tek fortsatt omsyn, men føtane tåler meir og meir. Eg brukar også sunn fornuft, varierar skotøyet, har eit par dagar utan løping imellom dei lengre turane, osv.

Enda eit par sko som føtane mine set pris på: Merrell Bare Access 3.

Men det er frihet. Det er det eg har savna og lengte i vinter, når det sat ein spikar i hælen men.
Den er nå borte, heldigvis.
Eg er ganske fornøydd.
Deileg!

Med Lukas på tur - og ikkje sur :D 

Forbaska trøtthet!

Treningsmotivasjonen er god for tida, eg nyt våren og syklinga og turar i skogen og faktum at føtane mine spelar på lag, dvs plantar fasciten ser ut til å bli bedre.

På slike dagar er det ikkje vanskeleg å motivere seg for ein sykkeltur -
då er det heller vanskeleg å IKKje dra ut med sykkelen.
Dette er Seljordsvatn på ein nydeleg maidag, sett frå sykkelsetet.

Men eg er så forferdeleg trøtt om dagen.
Eg skjønner ikkje.
Altså eg er ikkje nedstemt eller deppa.
Etter så mange timar hos psykolog og terapeut trur eg at eg er i stand til å skille mellom negative tankar, nedstemthet, følelser av tristhet, mangel på energi osv.

Trøtt i trynet på tur med Lukas

Eg trur eg kan identifisere desse automatiske tankane som kan gjera livet tungt, desse tankane som er der, men som er vanskeleg å legge merke og kvitte seg med.
Og ja, nokre tankane er der.
Mest av alt er eg ikkje tilfreds med boligsituasjonen min. Det er så mørkt her i hybelen. Ikkje eit vindu mot sør. Og altor mykje skog mot vest som skyggar for sola.
Eg savnar lys!

Mangelen på lys forsterkar kanskje ein del av tunge tankar? Men om eg registrerar tankane mine så er dei også veldig gode, og positive.
Men energien min, kor er den blitt av?

Det kjennest som eg har blitt utdelt ein viss menge energi som eg kan disponere over tid.
Og så skal eg fordele denne porsjonen med energi over eit visst tidsrom, akkurat som når ein set opp eit budsjett.

Nå på våren så blir det så grønt, og det virkar som tre og buskar og blomar
og alle slags skapningar er full av energi.

Så kjennest det som om eg har brukt energien min før tida.
Eg vaknar og er trøtt.
Får nesten umiddelbart hodepine og blir slapp og rar.

Då er det ganske vanskeleg å gjera noko som helst.
Så sist helg, pinsesundagen, vakna eg tidleg og var utruleg trøtt etter ei dårleg natt, og fekk i meg frukosten, kosa meg med ein kopp kaffe (heilt nydeleg, den første kopp kaffen om morgonen altså!), og så hadde eg like godt kunna lagt meg igjen.

Slik kjennest trøttheten - urovekkande, litt mørkt, rastlaust,
lyset og energien gøymer seg der bak. Ikkje hyggeleg.

Til tross for så mykje eg hadde lyst til å gjera.
Den følelsen, eller tilstanden når ein er for trøtt til å kunne konsentrere seg om noko som helst, samtidig som ein er for rastlaus til sove, den er vanskeleg å halde ut.
Så då tok eg og gjekk ein tur med Lukas.

Lukas er elskar å gå tur og er alltid like bli, uansett klokkeslett.

Det har nok ikkje hendt på veldig mange år, at eg har tatt med meg Lukas ut på tur i skogen på ein sundagsmorgon i 9-tida. Eg er ikkje noko morgonfugl i det heile tatt.
Og like trøtt var eg på tur.
Men det var likevel deileg.
Eg fann ut at eg var så trøtt at det ikkje gjorde noko. Alt var greitt liksom. At Lukas skulle stoppe annankvar meter for å snuse på eit grasstrå. Heilt greitt.
Og det var fredeleg og stille ute, så tidleg på ein heilagdag.

Det er nydeleg i skogen for tida!

Så eg blei litt oppstemt.
Sjå på meg da, eg er ut på tur så tidleg i skogen!
Det går an!
Me tok ein liten runde på litt under ein time og var heime igjen før regnet satte inn.
Det var moro.

Utsikt frå turen. Seljordsvatnet er berre så vakkert. 

Såpass moro at eg gjentok suksessen dagen etterpå. Pinsemandagen var det nydeleg solskin frå morgonen av. Men til tross for solskinnet, så var eg akkurat som dagen før, ganske trøtt.
Snuble-trøtt.

Men godt var det likevel å vera ute i skogen, omgitt av furutre og kongler og mose og fuglar og røter og stein, alt var heilt ok.
Sidan pinsehelga så har eg mange dagar tatt ein morgontur med Lukas.
Same runde, med små variasjonar.

Når det er varmt så legg me turen innom Kivleåi, der kan Lukas kjøle seg ned.

Det er alltid fint når eg er ute.
Og så er eg alltid like trøtt når eg kjem heim att.

Det finst ingen god forklaring, eg er trøtt frå morgon til kveld.
Eg har verken mensen eller vitaminmangel (trur eg, det har eg "dessverre" aldri hatt, sjølv om det hadde vore ei fin og lettvin forklaring, og enkelt å fikse).
Eg har heller ikkje starta eller slutta med noko medisin, allergien som eg sleit med i vinter er også borte igjen. Ikkje kan eg skylde på spesielt mykje trening heller. Eg prøvar å ete nok, og godt nok.

"La humlene suse" denne her møtte eg på tur, og den var ganske trøtt den også.
Ikkje mykje susing frå den, den tok seg ein kvil den.

Eg er berre trøtt, trøtt, trøtt.
Eg har hatt denne tilstanden før, og hugsar at eg beskreiv den som å vera ein luftballong fylt med luft, men utan knute. Viss ingen fyller ballongen med luft, blir den slapp med ein gong. Og då er det ikkje noko stas med ballongen.

Tja. Som sagt så gjer føtane framsteg, eg har også henta heim landeveissykkelen og gjort den klar for innsats, for moro skyld. Eg har fått meg eit par supergode løpe/terrengløpesko som eg har lyst til å blogge om, eg tek hundrevis av bilder av den vakre vårnaturen ute, men likevel: trøttheten består.

Nye terrengløpesko! Merrell Allout Rush - veldig gode!

Eg får berre håpe at denne trøttheten ikkje varar så altfor lenge.

Gje jenta riktige sko og ho vil erobre verda!

Det går sakte men sikkert bedre og bedre med plantar fascitten. Heldigvis!
Eg har ikkje hatt vondt i hælen på fleire veker.
Men - borte er det ikkje, eg kjenner fortsatt at det luggar og "summer" og "prikkar" i hælen, og under foten... av og til så det kjem det eit lite urovekkande stikking i venstre hæl, altså motsatt av plantarfascittfoten min.
Jaja.

Nå når det er vår så er det blitt sjeldan eg brukar mine store mjuke og romslege KEEN-støvlar, som har så god plass til fotfoten dvs tærne.
Og når det er fint vêr, så er det berre Kwicky'ane som blir lufta.
Dei er så mjuke og gode, med god plass til tærne.

Dei er ganske breie framme, men best av alt, så er dei ganske flate inni skoen, og overmaterialete er så mjukt at ingenting hemmar føtane mine. Med elastiske skolisser blir dei kjempegode!

Framover så skal eg unne føtane mine gode sko.
Dei skal vera romslege, og ha god plass framme.
Etterkvart skal eg redusere "hæl-tå-drop" også,
dvs forskjellen i høgda i skosålen frå hæl til forfot.

Vibram Fivefingers (her: Spyridonmodellen) er "null-drop"-sko

Grunnen til dette er at eg kjenner kor mykje bedre haldning eg får av å bruke for eks.Vibram Fivefingers (VFFs), og heilt flate sandalar (med lite hæl-tå-drop). Det er noko med at korsryggen slappar av.

Men for meg er ikkje VFFs løysinga for skotøy i kvardagen, dvs eg har ikkje lyst til å bruke dei heile tida.
Kroppen treng også tilvenning.
Men dei er supergode, synst eg.
Eg har gradvis vent meg til å bruke mine VFF Spyridon, på både tur og litt løping (maks to minutt av gangen så langt), og lengste turen var i skogen sist fredag, på ein time.

Eg pleier å ha med mine Kwicky's også på tur, hengande på beltet eller kameraveska, i tilfellet føtane mine plutseleg skulle streike (Kwickysane er så utruleg lette at eg ikkje legg merke til at dei heng der. På godt og vondt - på ein tur i skogen så greidde eg å miste ein sko - så då var det berre å sprinte tilbake i skogen før mørket satt inn og leite - heldigvis fann eg skoen igjen!).

Det er utruleg deileg å gå tur i skogen med Fivefingers. Heilt nydeleg!
Eg elskar å kjenne underlaget, stein, røter, mose, jord, og at dei er så lette. Eg likar også at alle fem tær kan bevege seg uavhengig frå kvarandre.

Barbeint så kan den store tåa kan "halde seg fast" i ein sprekk, uavhengig av dei andre tærne.
Dette går også til ein viss grad an i Fivefingers.

Plass til alle fem tær.
Eg er heldig som har føtar som passar perfekt inn i Fivefingers.

Eg har også eit par VFFs til styrketrening inne, da med litt tynnare såle med mindre mønster. Dei er glimrande når ein skal kjenne underlaget, stillinga på ankelen, osv.

Eg unnar føtane mine ein "pause" frå Fivefingers ca annankvar dag, utan at dette er noko regel. Men eg brukar dei sjeldan dagleg.
Sist sundag var eg på stranda, og tok av meg skoene og gjekk likegreitt heilt barbeint.

Så nydeleg!
Følelse av sommar (om enn litt kjøleg), frihet og minner om barndomssomrane der me gjekk mykje barbeint. Og god trening til føtane er det også, og heilt gratis (kiling og au-au-au-fornemmelser inkludert).

All entusiasmen til tross så vil eg allikevel ta det gradvis med overgangen til "zero-drop" og er fortsatt på utkikk etter eigna sko.
Første prioritering er alltid god plass til tærne.

Samanlikning av Nike Free 5.0 (til høgre) mot mine Kwickys.
Nike skoene hadde god plass til tærne, og mjuk såle, det likte eg
(og fargane er jo sååå fine!)

Andre prioritering er hæl-tå-dropp på 0-10mm.
Kwickysane har 10mm, og litt demping, så ideelt sett vil eg har ein sko med 4-8mm drop og middels demping (siste for komfortens skyld).
Godt mønster i sålen hadde vore kjekt sidan eg går mykje tur med Lukas i skogen.

Kjekt med godt mønster under skoene for ikkje å bli dratt
ned i elva av Lukas når me går tur.

Så då bestilte eg meg to par Merrellsko, i to forskjellige størrelsar, og er spent på om dei passar. Merrell har eg god erfaring med frå både vinterstøvlar og sandaler, så det blir spennande korleis løpeskoene deira blir.

Det er ganske artig å utforske skoverden, og eg må innrømme at eg har blitt litt hekta på sko (igjen).

Eit lite stykke Norge.

Våren visar seg for tida akkurat som eg har det for tida: variabel.
Ein dag er det reinaste sommar der ein kan sitte ut og lese bok, med solfaktor og bikkja som solar seg ved sida, fulgane kvitrar og bjørketrea blir meir og meir grøne, sola skin og himmelen er blå... og så neste dag så er det tåke og yr og med lett bris og 8C er den følte temperaturen nærmare vinterleg.
Omtrent slik har eg det også for tida.

Vårdagar å bli glad av!

Treningsmessig så prøvar eg å utnytte dei fine dagane for å sykle ute, og brukar dei dagane med dårlegare vêr til å trene inne. Styrketrening, for eksempel. Løping er også fint i skogen i lett yr, men løping driv eg jo ikkje så mykje med for tida.

Kvitveis frå tidlegare søndagstur på beina - føtane mine blir sakte men sikkert bedre!

I går var eg ikkje i form til trening eigentleg.
For å vera heilt ærleg, så er eg ikkje i form uansett. Da snakkar eg ikkje om kondis, men om allmentilstanden min.
Eg har så lite å gå på. Det minste krav fører til hodepine, kvalme, magesmertar, migrene, allergi... og medfølgande tankar om tvil på meg sjølv, formen min, kroppen min, sjølvfølelsen min og om det i det heile tatt nyttar.
Det kan det bli mange negative tankar av altså!

Det gjeld å halde blikket og sinnet fokusert på noko som gir gleda og styrke og håp:
Her: eit lite stykke Norge: Fjellet Skorve. Utsikt frå sykkelsetet.

Eg savnar å ha ein konkurranse å trene mot, eg synst det er så motiverande å ha eit mål. Noko å fokusere på. Enn så lenge får eg trene det eg kan.
Og det eg har funne ut er at så lenge kroppen min ikkje spelar på lag, så får eg spela på lag med kroppen min. I praksis betyr det for tida at høg puls kan eg eigentleg berre gløyme dei fleste dagane.
Her skal det trenast roleg.
Så då det var så fint vêr i går så måtte eg berre kome meg ut på sykkelen.

Eg trivst på sykkelsetet i fint vêr - er finvêrssyklist!

Og ja, sjølv om ChiCqiloen er ein temposykkel, så treng ein ikkje berre sykle i raskt tempo.
Tempo er relativ.
Låg tempo. Moderat tempo.

Eit lite stykke Norge (E-134) og eit lite stykke rosa temposykkel.

I går var det i alle fall fine sykkelforhold, til tross for at det blåste ganske kraftig.
Eit par rundar rundt bygda til eg hadde unnagjort ein liten time var nok for meg.
Med litt musikk på det eine øyraet så kosa eg meg.
Lite trafikk var det også.
Nesten urovekkande lite trafikk.

Enda eit lite stykke Norge: E 134 og Lifjell i bakgrunnen med Bjørgenuten.

Kor var folk hen?

Eg kjendte denne turen godt i beina etterpå.
Som sagt, eg har lite å gå på, så eg får ganske god treningseffekt også etter berre éin time på sykkelsete.
Eigentleg ganske praktisk, ikkje sant?

Triatlonabstinenser

Nå er det mai, og triatlonsesongen er i gang.
Ikkje for meg.
Plantarfascittføter skal ikkje løpe så mykje, dei skal først bli friske og sterke, må vite.

Men altså...
I dag er det også Bøsprinten, "vårens vakraste eventyr" og ein sprinttriatlon i vakre Bø i Telemark der eg har budde så mange år og der triatlonkarrieren min starta.
I fjor så blei denne også einaste konkurransen min.
Ein kjempetriveleg start på triatlonsesongen, svømming inne i basseng med etterfølgande jaktstart på sykling.

Frå Bøsprinten 2014 - eg svømmer.

Ellers rundt omkring i verden er det godt i gang med store internasjonale triatlonkonkurransar. Eg er ikkje påmeldt på nokon av desse, men har ein drøm for 2016.

Dette er frå IM 70.3 Norway/Haugesund, 2013.
Fint å kunne mimre :) 

Og eg savnar triatlonkonkurransar!
Jepp.
Samtidig så er det heilt greitt, for eg trur i år så er formen min heller ikkje heilt på plass.
Fellessyklinga nå i fire veker har vist at eg har rett og slett veldig lite å gå på.
Og det er ikkje dårleg kondis det går på, sjølv om eg heilt klart har dårlegare kondis samanlikna med same tidspunkt i fjor.

Motivasjonen for å trene er det,
men for tida så føler eg meg som ein skygge av meg sjølv..

Det er berre at etter ein time aktivitet er det stort sett slutt.
Kroppen er køyrt tom.
Og den seiar stopp. Eh, kan nokon dytte meg kanskje slik at eg greier å henge med gruppa?

Dagane derpå blir eg plaga av migrene (nå har eg i alle fall eit navn på plagene), kvalme, hodepine, og alminneleg mangel på energi, eg blir irritabel, slapp, mistar matlyst samtidig som eg føler meg heilt "innhol" av sult, eg frys og svettar om einannan, osv.

Gode Lukas held meg med selskap.
Han er fornøydd med ein 40minutters luftetur og likar godt å slappe av på sofaen saman med meg.
Han er gull verdt, go'guten min ♥

Greitt. Så få det vera slik da.
Då er triatlonabstinensen til å halde ut. Sjølv om eg hadde hatt friske føter nå, så hadde sjansen for at ein triatlonkonkurranse hadde havna på ein "god" dag, vore ganske liten.

Så eg fokuserar fortsatt på opptrening, og eg veit ikkje om dette høyrest kjedeleg ut for dikkøn der ute som berre MÅ ut og løpe og sykle og løfte vekter og drive med slyngetrening, HIIT og crossfit helst kvar dag, men eg kjenner at dette opplegget mitt er riktig for meg, kroppen min må ha tid for å kome seg, og den skal byggast opp.
Og den blir ikkje bygd ved å slepe den gjennom utallig intervalløkter og tempotrening.

Ein liten seier: Eg løp ein runde i nabolaget = 400m.
Og ingen plantarfascittsmerter etterpå.
Nå har eg gått over til "løpe 1min - gå 1 minutt" og gjentar f.eks. 3x.
Og det funkar.

Kroppen skal byggast nedanfrå opp.
Og innanfrå ut.
Sjela skal vera med,
og hodet skal vera med, ikkje minst.
Hodet mitt kan jo finne på å klusse med kroppen også, nemleg.

Dette skal ikkje vera noko negativ syte-klage-stakkars-meg-innlegg.
For mentalt sett, så er eg berre plaga av triatlonabstinensar (er ille nok, men heller ikkje verre).
Eg savnar lukten av neopren.
Det er såååå nydeleg når eg opnar skapet i gangen, og der heng det fire våtdrakter av forskjellige slag (jepp, f-i-r-e) og lukten minner om triatlon, sitringa av å stå med føter i sand eller til knes i vatn før start, gjera klart T1 med sykkel og hjelm og startnummer, sykkelsko står klare ved sida, løpesko er der også, race-caps'en, ein gel, ein banan på sykkelen...

Nyaste neoprenlukt frå våtdraktinvestering ifjor: Sailfish-"swimskin"
eg gledar meg til å ta den i bruk igjen - men for så tynn våtdrakt må det først bli
god temperatur i vatnet (men den luktar himmelsk godt altså:D)

Alle desse forberedelsane på konkurransedagen.
Du kikker litt på henne ved sida av deg med den super kule hjelmen og den stilige temposykkelen. Og der ja, ho ser jo kjempetrena ut. Men ikkje i aldersklassa mi, heldigvis.
Hm, kva slags smak på gel skal eg ha med på sykkelen...
Vatn eller sportsdrikke?
Har eg tatt med yndlingsdrikkeflaska mi?
Halskjede ja eller nei?
Solkrem?
Klokke?
Nok luft i dekka?
Reserveslange?

Rosa tempostyre for ekstra mental kikk på syklinga,
mens denne Powerbarflaska er ei av favorittane mine.

Eg gledar meg til den dagen eg igjen kan stå i ei skiftesone og stiller meg desse spørsmåla.
Eg gledar meg veldig!

Den gode løpefølelsen

Ja den gode løpefølelsen, den savnar eg.

Tull og tøys, tennkte Binna den gongen -
eg var berre i super humør etter å ha løpt opp ein laaaaang motbakkke -
det var DEN GODE LØPSFØLELSEN da! (Tilbake i 2012).

Nå har eg ikkje løpt på eit halvt år. E I T   H A L V T  Å R.
Jepp. Seks månader.
Tenk det!
Hadde du greidd det?
Å la vera å løpe så lenge?

Siste gong eg ikkje løp over så lang tid, var FØR eg i det heile tatt starta med løping, og det var hausten 2006.
Lett er det ikkje å la vera, eg savnar å løpe.
Samtidig så gir treninga mi nå resultat.
Eg har nemleg begynt å trene løpeteknikk.
Og det har eg faktisk ikkje gjort før.
Då eg starta med løping hausten 2006 starta eg med "intervall" dvs eitt minutt løp, to minutt gange, i ein halv time, så utvida eg løpedelen til eg kunne løpe ein halv time i strekk, osv.
På den måten fekk eg framgang veldig fort.

Fokuset mitt var stort sett på distanse, og ikkje fart. Dei fleste løpeturane var roleg, rundt 6min/km. Hunden min den gongen, Binna, var stort sett med. Ho trava også jamnt og støtt. Me var rett og slett eit godt løpeteam.

"Eg og Binna" eit løpeteam.

Med all triatlontreninga eg starta med i 2008 så trur eg kanskje at fokuset på løpinga blei borte, og dermed kvaliteten på løpetreninga dårlegare. Så eg treng rett og slett å fokusere meir på dette. Starte litt nytt igjen.
Så nå trenar eg løpeteknikk.
Det har vist seg at 15min er passe. Meir blir for mykje for føtane mine.
For å styrke dei indre fotmusklane gjer eg alle øvingar i fivefingers, eller barbeint, og ein god del øvinger på balansepute eller tjukk treningsmatte, slik at også små musklar blir brukt.

Eksempel på øvelse i løpeteknikk - den likar eg godt!

Dette har eg stor tru på.
For tida har eg heller ikkje vondt i føtane. Det berre kriblar litt i høgre fot.

I går gjekk eg først ein knapp time tur i skogen med Lukas, og så tok eg 15min med løpeøvelsar.
Eg prøvar også å auke kadensen for å engasjere fasttwitchmusklane (som visstnok blir dårlegare med alderen), og då får eg samtidig opp pulsen.
Eg avslutta så med 15min yoga, for yoga skal eg nå endeleg lære meg!

Screenshot frå Daily Yoga-app'en. Ein plass må eg jo starte.

Den kombinasjonen av skogstur, kort økt med løpeteknikk og avsluttande yoga var ganske bra.
Då eg stod i dusjen hadde eg følelsen av å ha løpt ein lang skogstur.
Eg stod jo igjen med inntrykket av å ha vore ute på beina i nesten ein time, og så kjente eg at eg hadde brukt musklane i leggane og føtane veldig godt.
Nesten som å ha vore på løpetur i skogen!

GODT var det!
Så sjølv om det fristar å tjuvstarte å løpe nå når det blir vår, skal eg heller fortsette med dette opplegget mitt, for dette likte eg virkeleg godt.
Nå, dagen etterpå, så kjenner eg meg heller ikkje spesielt stiv eller støl.
Kanhende eg kan få ein liten forsmak av den gode løpefølelsen likevel?

Minner om deilege løpeturar i sommarvarmen...