Treningsoffensive

Treningsiveren min har ikkje akkurat vore så stor dei siste vekene. Plantarfascittfoten har stilt spørsmål ved alle aktivitetane, og den enklaste og best likte av alle treningsformer, løping, er jo ikkje aktuelt for tida.
Og då har eg ikkje gidda så mykje anna, rett og slett.

Men det har jo gått på nervane laus.
Det er jo ikkje utan grunn at eg driv med triatlon, bloggar om trening, og at eg likar å brukebåde  tid og pengar og energi på trening, eg trivst jo med det!
Kanskje er eg ikkje så superivrig som mange andre, og eg er også forholdsvis lat og kosar meg på stranda om sommaren og på sofaen om vinteren, men likevel: det er ikkje gøy utan trening altså.

Likevel så har eg ikkje greidd å gjera så mykje gjennom heile november og desember. Skyld på førjolsstress eller den mørke årstida, off-season, osv, men eg har faktisk godt av å vera i bevegelse, så eg burde nok ikkje stoppe heilt opp berre fordi eg ikkje "orkar".

Eg blir alltid glad av å sykle eigentleg - også om vinteren!

Poenget er jo også at om eg ikkje eingong orkar å trene, ja da er eg jo i såpass dårleg form, at den neppe kan bli enda dårlegare av å lea meg litt. Og formen blir neppe bedre av å henge inne heile dagen!

Så nå skal eg gå i "treningsoffensiven".

Av og til så må ein nemleg gå i offensiven når andre tiltak ikkje funkar, som f.eks. ta "korte rolege turar av og til" eller noko.

Då blir det heller anten eller.
Dessutan så treng eg følelsen av å ha trent.

Da nyttar det ikkje å berre lufte Lukas og late som etterpå.

Men så moro det er når Lukas kan få springe laus i skogen - da kosar han seg!
Det er gleden i bevegelse, og det smittar over, faktisk!

Så andre joledag gjekk eg same runden som eg ofte har benytta meg av som motbakketreningsløype. Til saman ca 300m stigning, mesteparten som samanhengande lang bakke med ulik stigningsgrad. I tillegg går det på ein privat grusveg, så her er det så godt som aldri trafikk, og kjem det bil, så kjenner eg stort sett dei som køyrer, så det er kjekt.

Med hodelykt på, og Lukas i magebeltet, og gode støvlar med hælinnlegg bar det avgarde, og eg trur at eg kanskje var like rask som om eg hadde løpt opp.

Eg kosa meg.

Ikkje berre blåtime, men mørkeblå time.

Dette er basistrening, og dette er BRA basistrening, noko om eg har virkeleg forsømt dei siste to åra.

Pussig nok så brukar eg berre 10min lengre enn om eg hadde løpt på denne runden.

Tredje dag jol bar det ut i same skogen, men på ein litt annan runde, og denne gongen hadde eg med STAVAR. Jepp, stavar. Eg har tidlegare ikkje likt å gå med stavar, men så har ryggen min så utruleg godt av å gå med stavar, og viss ein tek litt i, så kan ein koma opp i ganske høg intensitet, og ein brukar heile kroppen.

Denne treningsturen var også veldig bra, og gav meirsmak.

Jolestemning i skogen. Såå nydeleg!

Så tok eg faktisk også fram skiene for første gong denne vinteren.

Sidan det hadde kome eit nytt lag med fin puddersnø skulle eg ta same runde i skogen som eg hadde tatt på beina.

Eg starta i lyset, men hadde tatt med hodelyt. 

Dette var nemleg også første gong eg skulle gå på ski saman med Lukas, så eg var innstilt på at det kunne kreve si kvinne, og ikkje minst: gode nerver.

Men Lukas var flink, han.

Lukas var flink! 

Det var heller eg som mista nervene mot slutten (Lukas stakk frå meg nokre minutter mot slutten av turen, og då blei eg så sur -  MÅ han liksom ta seg turar på eigen hand? Svaret er jo: ja. Han er gutt og målet hans i livet er forplantning, og det luktar damer overalt. Overalt.)

Turen med innlagt 300m stigning og 6,5km tok meg halvannan time. Det er ganske drøytt, men eg er veldig fornøydd. Det er ikkje alle dagar eg kosar meg med å renne ned ein humpete skogsti i mørket med hodelykt, halvvegs i skiflygingsstil over små renner tvers over stien eller i krampaktig plog. 

Men det gjekk bra.

Det måtte ha vore tanken på at eg hadde både gløgg og marsipan i sekken som fekk meg gjennom turen med nervene sånn nokonlunde i behold.

For ikkje å snakke om diverse sideband i knea som holdt også.

Selfie på ski i skumringa - alt ok midt i motbakke.

Til tross for at eg nå plutseleg har blitt frykteleg forkjøla, så skal eg allikevel fortsette med treningsoffensiven min: eg har slengt meg på eit par challenge i endomondo, med blant anna mest treningstid i 2015, og ein meir avgrensa challengesom går ein månad av gangen, der det gjeld å same km på gåing, fitness walking og hiking - kjekt når eg ikkje skal løpe uansett. 

Så skal eg bli flinkare til å registrere min trening/mosjon vha Endomondo, for det har eg også forsømd dei siste månadene og det er litt dumt, for å sjå oversikten over tilbakelagt treninga si er utruleg artig og motiverande. Eg har jo også så mykje "skjult" trening, dvs alle lufteturane med Lukas og ikkje minst, handleturane på sykkelen, som eg burde prøve å få registrert.

Eg tok ein PB på både tid og distanse i disiplinen langrenn på endomondo og fekk pokal :D 

Det går sjølvsagt an å lage si eigen challenge, og eg leikar litt med tanken om ein "plantar fasciitis challenge - most active minutes with plantar fasciitis-friendly training (= no running)" eller noko slikt.

Jaja - kanhende at mange hadde hive seg på, plantarfa**skit er jo visstnok ein populær overbelastningsskade blant dei spreke.

Enn så lenge får eg pleie forkjølelsen min og håpe at den snart slepper taket.

Hald dikkøn friske og raske på tampen av det gamle året 2014!

Ut på snowboard - ein joletradisjon

Eg synst jo at det er utruleg moro å stå på snowboard - stå på brett, som det heitar.
Men dei siste vintrane har eg ikkje fått gjort det så mykje.

Vinter 2012 og 2014 ha eg jo faktisk greidd å pådra meg sidebandskade i kneet.
Og vinteren 2013? I fjor?
Den hugsar eg ikkje så myke av, eg trur det var rett og slett lite snø den vinteren. Og ja, det var triatlon med profesjonell coach (Dave Scott) det året, så då blei det triatlonbasistrening istadenfor.

Men denne vinteren!
Uansett kva det blir neste år, så må eg i alle fall få meg EIN tur.
Helst før jol.
Og det blei det på laurdag.

Det har kome nok snø lenger oppe i bygda, og det er der treningsbakken min er.
Den bakken er så lite bratt at den fortener i grunnen ikkje navnet sitt.

Men til første økta så held det massevis.
Dessutan er den såpass nærme at eg kan gå dit til fots med snowboardet under armen, og ha med Lukas, og han kan springe laus ved sida av meg.

Det blei nokre turar opp og ned (ned og opp), og det var kjempegøy!
Snowboard er jo berre leik.
I og med at eg går opp bakken i djup snø, så blir det også litt gratis kondistrening.
Og det treng eg absolutt.

Kondisen min er ikkje den beste for tida, og i tillegg så er rygg og nakke stiv og støl og vond og pusten dårleg, men eg satsar på at når det blir bedre når jola først er avvikla.

Når det gjeld plantarfascittfoten min, så er den fortsatt vond til tider, men det er meir "murring" enn smertefult, og det å tråkke i laus snø i gode, romslege og varme snowboardstøvler tek den ikkje skade av, virkar det som.

Men eg savnar løping noko grusamt - eg savna dei fine løpeturane i knirkande (blytung) snø, med stjerner og måneskinn på fjelltoppane omkring. Det er så enkelt å løpe - det er dette eg savnar.

Så eg skal fylle vinteren med vintertrening - snowboard og ski.
Eg har henta mine turski heim (har jo mykje utstyr ståande hos venner pga plassmangel her), så forhåpentlegvis blir det nokre lufteturar med Lukas på ski.
På ein av lufteturane mine med Lukas måtte eg forresten ta bilde av brøytetraktoren som stod parkert langs vegen: han hadde med joletre, inne i førerhuset!
Koseleg :)

Så ønsker eg meg truger til jol, men eg tvilar på at eg får dei, sidan eg alt veit at eg skal få ny turjakke - så då får eg berre degradere truger ned frå "ønskeliste" til "nødvendig kvardagsgjenstand" og gå til innkjøps når kontoen min har kome seg etter joleinnkjøpene.

Så kan eg jo alltids også ønske meg meir snø - den kostar jo ikkje noko da - men gir ganske mykje glede den også ;)

God jol!

Er eg "uncoachable"? - Den første treningsveka med Dave Scott

Då er det altså mandag igjen, og den første veka med trening etter programmet frå Dave Sott er tilbakelagt.
Det har vore ganske utfordrande å tilpasse planen, reint praktisk.

Her i Seljord er svømmehallen ikkje open dei dagane det står svømming på programmet.
Dessutan har eg ein fast dag i veka der eg er ute på gruppetur, og då blir det anten tur på beina eller på ski, og intensiteten og lengda osv kan variere, og dette veit eg sjeldan før me er ute.

Dessutan var eg usikker på om eg skulle

1. prøve å følge planen ganske slavisk, 
2. følge planen og hoppe over øktene som ikkje passar
3. legge ny kabal med øktene, dvs endra vekestrukturen men behalde øktene
4. følge programmet i antall økter men kutte ned på lengda på øktene

Det blei ein mellomting og til slutt ei veke med ganske variert trening!

Måndagen blei det styrktrening på litt over ein time (planlagt svømmeøkt gjekk ut).

Tysdagen var eg skikkeleg støl etter måndagens rare øvingar, så eg droppa intervalløpeøkta og tok 50min på sykkelrulla, med variert giring.

Kjekt med ein app som lagar akkurat
det sykkelprogrammet du treng -
med forskellig kadens - spinning trainer.

Onsdagen var det planlagt "off"-dag, og på kvelden blei det nettmøte med David Scott og Dave Glover, som er assistenten hans.

Det var ganske artig med webcam, me var ein gjeng i Haugesund, meg frå Telemark og så Dave og David frå Boulder i USA. Haugesundgjengen hadde skrive opp ein heil del masse spørsmål som dei stilte, og det var kjekt, sidan eg hadde lurt på mykje av det same.

Dessutan var det kjekt å sitte "ansikt til ansikt" med coachen min, eg trur det er bra for motivasjonen, det.

Torsdagen stod det bakkeløp og svømming på programmet, men dette blei det ikkje noko av, i staden for blei det ei mil på ski med innlagt harde intervall (det blir ganske hardt å skøyte med smørefrie turski, så det var effektivt!).

Nyoppkøyrde løyper! 

Nydeleg vintersol.

På kvelden hadde eg gjerne kunne ha svømt litt, men då hadde magen min slått seg vrang etter noko mat den ikkje tolte, og det blei sofa og smertestillande frå kl.18, der eg greidde så vidt å rusle ein halv time med Lukas før eg la meg.

Fredagen var magen min fortsatt vrang.

Enda ein "off"-dag trengte seg på, men denne var ikkje planlagt.

Men sånn er det. Når eg i tillegg hadde terapisamtale og nokre gruppegreier så var eg i grunnen forsynt.

Då magen min roa seg på kvelden blei det ein god tur med Lukas, men ingen trening.

Det finst omtrent ikkje medisin mot funksjonell dyspepsi (aka magekatarr)
 - men peppermynte er bra!

Laurdagen var formen bra att, og eg tok meg ein tur i bassenget der eg fullførte intervall på 11x100m i ein fart på 1:45-1:55/100m med varierande pause i mellom. Beskrivinga av øktene til Dave Scott's treningsprogram er veldig detaljerte, og alle intervall er nøye beskrive, og det er slett ikkje noko så enkelt som 10x100m i fart x med xsec pause, det er mange forskjellige lengder og fart og pausar imellom, så neste gong skal eg ha med programmet skriftleg, for sånt går det ikkje an å hugse på for meg!

Ja slik skulle det vera!
Med Dave Scott ved bassengkanten hadde eg gjennomført alle desse intervalla hans til punkt og prikke!
Men bildet er frå triathlon competitor.

På laurdagsettermiddag blei det som planlagt ein lang løpetur i roleg tempo ned innlagte gåpausar (oversett: snuse- og markere-pausar, sidan Lukas var med) på ca 1,5t.

På sundagen blei det som planlagt ein lengre sykkeltur, på 1,5t. Ikkje gjennomførte eg her dei planlagte intervallenhetane og variabel giring etter planen, men sidan eg sykla på ganske kupert veg, så prøva eg å legge inn forskjellige gir undervegs.

Til saman så blei det 7t15min eller noko, men da har eg ikkje tatt med all transportsykling og turane med Lukas. Det er ikkje så verst, sidan det var planlagt 9t45?

Eg må hugse på at det ikkje er absolutt nødvendig å gjennomføre treningsprogrammet 100%, så derfor er målet mitt å auke fullførte % etterkvart.

Spesielt nå i starten så  brukar eg ganske mykje tid på å sette meg inni programmet hans. Som sagt, det er mange detaljar og forkortningar og soner og kadenssoner å sette seg inni. 

Både Dave Scott og David Glover er idrettsfysiologar av utdanning, og dei tek faget sitt seriøst og brukar kunnskapen sin konkret i treningsprogramma.

Men det kjendest godt å følge ein plan.

Sjølv om eg heile tida har lyst til å stokke om på øktene og tilføye mine eigne variantar, og teknikkar, og øvingar, men kva er då poenget med å ha eit treningsprogram når eg ikkje følger det?
Enkelte dagar den siste veka hadde eg brukt såpass mykje tid på å tilpasse programmet til mine eigne behov ved å kutte ned på tida, stokke om på dagane osv at eg kjendte meg nesten "uncoachable".

Men det trur eg er berre ein overgang.

På søndagen var lårmuskulaturen min i alle fall ganske sliten, og det kjendest godt.

I dag trena eg styrke- og skadeforbyggande stabilitetstrening, og då eg varma opp på tredemølla, så kjendest beina eigentleg fine igjen.

Så det spørs om det ikkje blir den planlagt løpeintervalløkta i morgo...?
Kanskje er eg ikkje uncoachable likevel?

God trening alle saman!

Suspense is killing me!

Nå er det 10 dagar sidan kick-off'en med Dave Scott, og snart er det tid for å starte på treningsprogrammet hans.
Og eg er såå spent!

Denne fantastiske "pakka" eg har fått består treningsmessig av kick-off'en som var nå i februar, så treningsprogram med oppfølging via e-post og evt Skype frå mars-juni, og så fellestreningar i konkurranseveka i juli fram til konkurransedagen for IM 70.3 Haugesund/Norway 7.juli 2013.

Bildet er frå IM 70.3 Haugesund sine sider på Facebook.

Så når har eg altså tilbrakt dei siste dagane stappfull med motivasjon for å koma i gang med treninga.
Eg har jo virkeleg tatt med ein god treningspause gjennom vinteren.
Innfallsmetoden har dominert, virkeleg.
Då eg skulle fylle ut spørsmålsarket frå DaveScottinc. om trening dei siste seks vekene og tidlegare konkurransar osv så blei eg nesten flau over kor lite eg hadde trent.

Athlete's Questionnaire frå Dave Scott Inc.
Og det er  berre side 1 av 3...

Men så er det viktig for meg med periodisering. Dessutan er eg forholdsvis aktiv også om eg ikkje trenar målretta triatlontrening, så ein viss form for trening av grunnkondis driv eg jo med heile tida.
Vinteren i Vest-Telemark set også ein stoppar for lange sykkelturar.
Sjølvsagt, er motivasjonen der, så kan ein godt få unnagjort lange økter inne på sykkelrulla.
Og plusse på med spinningøkter.
Men eg må innrømme at det er litt i kjedelegaste laget for meg, eg vil heller sykle ute!

Og så tenker eg at det er like viktig å benytte seg av vinteren og snøen mens den er her, og variere trening/fysisk aktivitet gjennom året.
Snowboard er ein vinteraktivitet som eg synst er utruleg moro. Og sidan eg ikkje står på brett i preparerte bakkar og tek heisen, så blir det motbakketrening også.
Men brett har det blitt lite av i det siste. Ingenting eigentleg. Snøforholda har ikkje frista spesielt.

Men det er fine forhold for å løpe ute!

Men så kunne eg jo heller ikkje sitte urørleg og vente på at Dave Scotts treningsprogram endeleg skulle havne i e-postinnboksen!?!
Så denne veka har eg faktisk løpt heile tre gonger, og også gått på ski.

Ingen "trikkeskinner" dette, men flate isete spor.
Men - bedre enn ingenting og det var perferkte forhold for staking!

Dave Scott snakka om aktivisering av transversus abdominis på kick-off'en, og så har eg altså prøvd å implementere dette i  treningsøktene mine.
Spesielt då eg gjekk på ski var dette nyttig. Med berre eit par minusgradar i lufta men solskinn så var det vanskeleg å få feste, og klister hadde eg faktisk ikkje tatt med.
Så då var det berre å stake i veg mesteparten av tida.
Og eg kjendte virkeleg forskjell på å stake "vanleg" altså relativt avslappa med fokus på gode armtak, og aktivisert TA. Det kjendest som om kraftoverføringa frå armane/stavane til beina/ski blei mykje meir effektiv.

Musculus transversus abdominis (TA).
Kilde: Wikipedia

Prinsippet å ha ein sterk core/kjernemuskulatur er viktig i mange idrettar.
I triatlon er det viktig med god kraftoverføring både på svømming, sykling og løp.
Så dette er noko eg trygt kan drive med uansett, her har eg stort forbedringspotensiale, det kjente eg jo godt i fleire dagar etter kick-off'en!
Så mens eg sit og ventar i spenning på treningsprogrammet, så prøvar eg ut det eg har fått med meg av THE MAN så langt.

Frå Kick-off'en i Oslo.
(Foto: Dag Oliver)

Millimeter-framgang (minst)

"Framskritt behøver ikke alltid å være de store opplevelsene. Før mennesket kunne gå på månen, ble det tatt mange små skritt.
Er det én ting skaden har lært meg, så er det å ta vare på alt det positive som skjer rundt oss og med oss. For meg betyr det konkret at det jeg kaller millimeter-framgangen er viktig. [...]
Dagfinn Enerly - Så fort kan livet snu, Jens. O. Simensen.

Sitatet er henta frå boka om Dagfinn Enerly og tida hans etter at han brakk nakken på ein fotballkamp mot Start i oktober 2005.

Eg er ikkje spesielt interessert i fotball. Riktignok så har eg sparka masse fotball på barneskolen, den gongen ute på skulegarden med ein tennisball, saman med gutta i klassen. Bestekompisen min var kaptein på det lokale fotballaget, og drømmen min var å spela fotball i eit lag.
Sidan eg var jente, så fekk eg ikkje lov av foreldra mine.
Dette var på 80tallet, og ikkje veit eg, foreldra mine var nok ganke konservative eller kva veit eg som er grunnen til at dei nekta meg å spela organisert fotball.
Basket var derimot heilt greitt...

Eg kan alltids spela fotball med Lukas.
Han ELSKAR fotball! 

Men det eg eigentleg skulle skrive om var, at Dagfinn Enerly skriv så bra om tida etter ulykka hans, tida på sjukehuset, opptrening, og alle dei små steg som han meistra, og beteikna som milepæler.
Og dei er jo det.
Når kroppen er livlaus og urørleg frå nakken og ned, er jo ein ørliten bevegelse i venstre handledd eit vanvittig stort framsteg.
Og å kunne ete ei brødskive aleine eit halvt år seinare enda større.

Og slik fortsetter det.
Han skriv i boka si at "... hodet var det same etter skaden, selv om armer og bein var litt slappe...", men sjølv om han virkar som eit positivt menneske i seg sjølv, så har han måtta jobbe med dei negative tankane som har dukka opp etter ulykka, og prøvd å vera positiv.

Eg tenker jo at det er like viktig å sjå på "millimeter-framgangen".
I alle for min del så veit eg at eg kan vera utruleg utolmodig.
Eg vil helst vera frisk med ein gong. Hurtig-therapi, liksom.
Trykke på ein knapp - slette negative tankar - sette inn nye, positive - ferdig.

Men så enkelt er det jo ikkje.
Og når det gjeld depresjonen, så er det å vera utolmodig direkte farleg.
For då blir dei små stega i riktig retning borte, viska ut.
På ein dag som går litt lettare så vil eg helst vera superwoman med ein gong:
Ta igjen det tapte, ringe alle venner, rydde leiligheten, gå lang tur med Lukas, sykle, svømme, betale alle rekningar, lage ein langtidsplan for året, ommøblere, vaske alle klærne mine, skrive brev til gamle tanter osv...
I staden for så skulle eg vel heller kjenner etter at eg har det lettare i hovudet, at eg faktisk er bedre enn dagen før, og bli glad for det?
Og så legge dagsplanen deretter.
Ikkje brenne av det vesle overskotet med ein gong igjen som eg har gjort så mange gonger.

Syntest det var fint uttrykk, "millimeter-framgang".
Ein millimeter er ganske kort.
Men er det ein millimeter med ønska framgang, så er det stort!
Det går tross alt i riktig retning.
Mange millimeter blir til centimeter, som blir til eit skritt, mange skritt i riktig retning og ein er godt på veg.

Eg har hatt mykje millimeter-framgang den siste veka.
Eg har også blitt inspireret av alle dei fine kommentarane som blei lagt inn etter det siste innlegget mitt.
Der var det mange gode råd å hente.

Den siste veka har eg fortsatt med "antidepressive tiltak", sjølv om eg kunne slappe av meir nå, sidan det har gått oppover heile tida, sakte men sikkert.

Visualisering er eit godt tiltak mot negative tankar.
Dette er frå Jade-mountains i Karibien.
Det er jo såå deileg ut!

Eg har prøvd å koma meg ut på løpetur, helst utan Lukas, slik at eg kunne slappe av i min eigen rytme undervegs.
Eg har prøvd å få nok søvn og pausar gjennom dagane.
Dessutan har eg hatt møte med lege, terapeuten min bl.a. der me ha snakka om situasjonen min, og i eit slikt tverrfagleg team er det utruleg godt å kunne drøfte viktige tema rundt helsa mi.

Kanskje ikkje Karibien dette, men fint er det jo.
Utsikt frå løpetur.

Og så har eg også faktisk gått på ski!
Jepp, heilt frivillig!
Sjølv om eg eigentleg likar bedre å stå på brett, så har eg altså plutseleg hatt to rolege korte skiturar den siste veka.

To økter på ski, først i solnedgang, så med hodelykt.
Ikkje verst!!

Det var faktisk ganske godt å gå litt på ski.
Eg trur at i og med at forventningane mine til skiturane var ganske låge, så slappe eg godt av undervegs, og tenkte at det var kjekt å gjera noko som eg vanlegvis ikkje gjer.

Det har eg også tru på, å endre rutinene sine.
Gjera noko du vanlegvis ikkje gjer.
Det er som å lure hjernen litt, lokke den ut av sine vante baner.

Ein ny ting eg skal gjera denne veka er å møte han som skal vera coachen min fram til IM 70.3 Norway/Haugesund!
Og sidan det er sjølvaste THE MAN - Dave Scott, så hadde han vel eigentleg fortent eit eige innlegg, men, det kjem nok!

Eit steg av gangen, eller ein millimeter, det held :)

Skitur med knall og fall...(au)

Med det fantastiske vêret på søndagen så blei det faktisk ein lengre skitur på søndagen.
Sjølv om det blåste ganske sterkt på fjellet (snøføyken stod på alle dei kringliggande toppane), så frista solskinn og blå himmel oss ut.

Sekk med ekstra kle, vindsekk, termos med te, niste, sitteunderlag, tibetansk lammeskinn og kvikklunsj blei fordelt på sekkane våre. Me drog på skifeller sidan det var delvis ganske forblåst og hardt, og sidan den lange bratte stigninga frå parkeringsplassen frå Grimås opp mot Lifjell er litt i det brattaste laget for smørefri ski utan stålkanter i fiskebeinteknikk.
I alle fall for oss.

Det var herleg å vera tilbake på Grimås!
Grimaren låg der og frista, utsiken mot Skorve og Mælefjell var vakker, og etterkvart som me klatra oss opp utallige høgdemeter så dukka fleire og fleire fjelltoppar opp rundt oss.

Skorve sett frå Grimås. Vakkert!!

I starten så hadde med vinden i ryggen, og så snart me kom opp på toppen av bakken var det berre å ta av fellene og gå langs den oppstikka løypa. Eller på sida av den.
Det var eigentleg like greitt å gå overalt, og den snøen som hadde samla seg i løypa var lett og fin å gå på.

Masse vind på fjellet! Men det var likevel fint å gå i løypa.
Der var det fin snø å gå i.

Med solskinn og vinden i ryggen var det fantastisk lett å gå. Eit øyeblikk vurderte me å berre gå vidare heilt til Bø, men så var det ingen av oss som hadde gått heile den løypa her, så dette ville me gjera ein annan dag.

Sol, vind og blå himmel i vinterfjellet på veg til Tjorbu.

Sjølv om det blåste noko heilt forferdeleg, så var me godt kledd, og når vinden enkelte stader stilna, ja då var det heilt nydeleg. Ikkje heilt påskeforhold enda, men det var ikkje langt unna.

Under lunsjen fann me begge to ut at våre turkokkekunstar var noko rustne: me hadde begge to laga ein termos kvar med altfor svak te! Eg hadde laga ei eventyrleg blanding av nypete og adventste frå desember 2009, og det var sukkeret i teen som redda smaksopplevinga.
Teen til Bjørg Irene, som me kallar for tigerte, og som vanlegvis er sterkt krydra, hadde kanskje fortent å bli døypt om til "Lille-pus-"te, så svak var den.
Men det var godt med varm drikke, og vondt smakte det heller ikkje, berre veldig, veldig svakt...

Utsikt frå lunsjplassen vår. Trea såg ut som dekka med pepperkake-melispynt!

Me gjekk eit lite stykke forbi Tjorbuvatnet og snudde så, sjølv om det var utruleg fristande å berre gå vidare i timesvis. Men det var blitt ettermiddag, og me rekna med å bruke litt meir tid på tilbakevegen, med den sterke iskalde vinden imot oss.

Vestre Tjorbu 1074 moh.

Men også tilbakevegen gjekk greitt - i alle fall fram til me kom fram til den bratte utforbakken ned til parkeringsplassen.
Planen var å renne ned med feller på skiene ved å krysse att og fram. Det er nemleg noko heilt utruleg bratt ned der.

Ulykkeleg utvitande om kva som skulle skje mot slutten av turen.
Skorve i bakgrunnen.

Så skjedde det, nesten heilt øverst i bakken, då eg skulle krysse bakken på skrå, der den var på det brattaste: fellene under skiene slapp taket, og skiene mine rasa ned på den harde snøskorpa utan feste. Sidan det var så bratt så ramla eg berre sidelengs med ski og stavar og arm og bein på kryss og tvers.
Spesielt det venstre kneet mitt havna på tvers, vrei seg rundt mens eg datt på det.

Sååååå vondt!
Eg kjendte at dette ikkje var noko "vanleg" fall. Det var vanskeleg å få av meg skiene. Det venstre kneet mitt gjorde så utruleg vondt. Tårene pressa seg på mens eg prøva å løsne bindingane på skiene og prøva å skli ned den vesle bakken til den flata litt ut.
Bjørg Irene hadde heldigvis ikkje følgte same spor, men kom til hjelp, og plukka opp skiene.

Heldigvis så kjendest det ikkje ut som noko var brekt.
Men kneet var blitt skikkeleg instabilt og hengslete, og alle sidelengs bevegelsar gjorde kjempevondt, for ikkje å snakk om å løfte venstre foten/bøye kneet. Heilt umogeleg!

Støtta på ski og stavar greidde eg å gå ned bakken, snøen var jo hard og fast og grei å gå på. Hadde eg synke nedi med venstre foten, hadde eg faktisk ikkje visst korleis eg skulle ha greidd å dra den opp att!

Det blei likevel lite dramatikk av det heile. Det hadde seg nemleg slik at Seljord Røde Kors hadde stor øving denne helga, så Grimås var fult av folk frå hjelpekorset som sikkert hadde hive seg rundt på null komma niks for å hente ned ein halvlam haltande skigåar...Så eg følte meg tross alt ganske trygg.

Då eg hadde kome meg heim og dusja, var smertane i kneet ganske uuthaldeleg, og eg hangla meg frå bord til bord og mellom stolar og greidde så visst å løfte venstre fot over den 5cm høge (låge) dørterskelen.
Bortsett frå eit sjukehusopphald då eg var seks år etter ei lite ulykke på skøyter har eg aldri nokon gong øydelagt meg på trening eller turar. Så dette var nyt!

Eg har også visstnok ganske sterke og elastiske sener og leddband, og "kvalitetsmuskulatur" (seier fysioterapeuten). Så eg visste ikkje i det heile tatt kva eg skulle gjera.
"RICE" = Rest, Ice, Compression, Elevation er noko brukt som akutttiltak for idrettsskadar.
Men ise ned kneet når det ikkje hadde hovna opp? Når det alt hadde gått meir enn ein time etter fallet?
Kompresjon, greitt, men korleis da???

Etter ein telefon med ein bekjent av meg som er ein dyktig og erfaren fysioterapeut, fekk eg råd: halde kneet i ro i eit par dagar, få tak i krykker viss eg ikkje greidde å gå utan å halte, belaste kneet forsiktig, eventuelt trene opp att frå torsdag med lett spinning på sykkel.
Og smertestillande.

Eg fekk tak i krykker på søndagskveld. Kneet mitt isa eg forsiktig.
På måndagen var det fortsatt vondt, og i tillegg så hogg det til noko grusamt også når eg heldt beinet i ro. Det verste var eigentleg når eg skulle snu meg, eller stå opp.

Så eg fekk meg ein akuttlegetime. Berre for å sjekke.
Legen kjendte etter og drog opg trykte og sjekka, og både menisken og leddband var mest sannsynlegvis like heile.
Hurra!
Så nå var det berre å bruke støttebandasje, bruke venstre bein forsiktig, ta voltaren og vente nokre dagar. Om det då ikkje er bedring, skulle eg til legen igjen og ta MR/røntgen.

Støttebandasje (men dette er ikkje mitt kne).

Eg hev tru på at det ordnar seg.
Kanhende det er den vidunderlege virkninga av smertestillande, eller så er det "kvalitetsmusklane" mine som driv med hurtigrestitusjon, i alle fall så er kneet ein god del bedre alt i dag.

Så fint bilde på veggen på venterommet på legekontoret i Seljord!
Eg har nemleg fastlegen min i Bø, så  det var første gong eg sat her.
Følte meg med det same litt friskare :D

Med broddar på både beina og krykkene kom eg meg ut i dag for å lufte "Bonni", ei golden retrievertispe som eg skal passe denne veka.
Litt kjedeleg å ha ei bikkje på besøk som eg ikkje får gått ordentleg tur med, men sånn er det.
Matmora hennes syntest det var heilt ok.


Så denne veka er det treningspause. Dessverre.
Eg hadde jo alt koma så godt i gang!
Og til og med pusten var ferd med å bli god!

Kjedeleg med krykker.
Men eg får vel opp humøret etterkvart.

Eg trur nok eg skal kunne trene litt lett styrke for overkropp og mage/rygg, berre eg er forsiktig.
Det er jo ganske mykje eg kan gjera sjølv om eg må passe ekstra godt på kneet mitt.
Og det skal eg.
Og når det gjeld avslapping, så har eg visst fått meg ein hund på besøk nå som virkar like inspirerande til akkurat dette som Binna var.
Og det er jo bra.

"Bonni" hjelpar til på både blogging av avslapping ;)

Ut på tur, (nesten) aldri sur

Kvar torsdag er eg på tur.
Det er ein gruppetur, der me er ute og går på beina, eller på ski.
Med sekk. Og mat og drikke. Og ved. Og målet med turen er ikkje akkurat å koma fram dit me skal, men sjølve turen.
Det å vera saman ute, i felleskap.
Sist torsdag var det ski for andre gong. Ein deltakar i gruppen ville ikkje gå på ski på grunn av ein skade i hofta, og dårlege kne.
Sjølv om me andre som gjekk på ski tenkte at me kunne gå litt sakte og vente på fotgjengaren, så blei det fort tydeleg at fartsforskjellen mellom å ta seg fram på ski og vasse gjennom djup snø på beina blei for stor.

Årets første skitur - bedre seint enn aldri...

Etter ein knapp halv time tok fotgjengarens krefter slutt.
Det stod mellom å snu, eller å slå leir med det same.
For oss som gjekk på ski var det ingen tvil, er me saman på tur, er me saman, og me vil få med også den svakaste i gruppa.

Dette er i Tokke. Det snødde mykje den dagen, og mine ski hadde dårleg gli. Men me gjekk ikkje så langt, og så blir det jo gjerne ekstra trening med dårleg gli, og det likar eg jo ;)

Utanfor løypa var snøen aldeles djup og laus, og å ta seg fram berre 20m til ein eigna bålplass, blei plutseleg ganske utfordrande.
Fotgjengaren ville i all sin beskjedenhet snu igjen, og sjølv om det er ingen skam å snu, så var det for oss andre ikkje noko alternativ. Me to spadar, og snøskuffing på omgang, blei det raskt frigjort ein smal gang gjennom snøen inntil ei lite gruppe av høge grantre med innbydande plass til bål.
På den måten kunne alle ta seg greitt fram også på beina.
Eg synst det er godt å skuffe snø, og sist torsdag kom eg på at eg ikkje hadde trent styrke på ei stund, og var derfor meir enn villig til å flytte fleire kubikmeter med snø.
Men til slutt måtte eg gje frå meg spaden og utforske skiløypa litt til, slik at andre kunne fortsette med leirplassryddinga.
Etter ein halv times skigåing kom me tilbake til plassen, og der brann bålet lystig, og det var lagt ut granbar og sitteunderlag.

Me tek med litt ved på turane, og fyrer bål. Kjempekoseleg, og verdt den ekstra vekta i sekken.

Etter litt suppe og rundstykke blei det også steikt vaflar på bålet, og termosane med kaffe sendt rundt.
Stemninga rundt bålet var upåklageleg, spesielt ettersom det viste seg at den rause dosen med ekstra bakepulver i vaffelrøra førte til spennande suselydar og eksplosjonar av smør og røre på bålet.

Lag vaffelrøre heime, fyll på ei brusflaske, lag eit bål og steik vaflar med bålvaffeljern. Kjempegodt!

Av og til står jo ikkje dei fysiske prestasjonane i fokus, men opplevinga og gleda av å vera ute, i bevegelse, ute i naturen, i det fri, i frisk luft, og saman med andre.
Og då er det ikkje farleg å ikkje få skrive tilbakelagte mil i treningsdagboka, forbrente kaloriar og tid i pulsmålsone.

Utsikten frå ein tur der me gjekk opp på ein liten topp på ca 1000moh. Her ser me mot Skorve.

Eg kjenner på meg at det skal bli ei utfordring å samkoordinere torsdagsturane med resten av treninga mi når det går mot Ironmantrening og dei lange sykkel- og løpeturane.
Etter fem timar på beina i frisk luft blir eg ganske doven på kvelden, uansett kor fysisk krevjande turen var. Og det er ikkje alltid like fristande å supplere med ein liten time sykling på rulle når kroppen alt kjennest litt god og slapp.
Men det kan jo hende eg kan gjera om torsdagane framover til "restitusjonsdagar"?
Tur som restitusjon?
Det virkar i alle fall som ein god idé å ha éin dag i veka, der eg er på tur og (nesten) aldri er sur...

Når eg og Binna er på tur, er me sjeldan sure!!