Hva er det for nokre rare sko du har på deg da???

Eg har nå i år for første gong hatt ei løpeøkt.
Altså eg meinar sånn ordentleg løpeøkt.

Eg har jo løpt i skogen, veksla mellom løping og gange og har hatt god erfaring med det, heilt opp til 7km så langt.
Men nå kjenner eg at det er på tide å utfordre føtane mine litt meir, sånn gradvis.
Back to the road, liksom.

Det har blitt ein god del løpeturar i skogen i alle fall - veksla mellom løp og gange.

Eller i alle fall, tilbake til strukturet og forsiktig løpetrening.
Eg er ikkje heilt sikker på kva slags løpesko eg skal bruke framover, sidan mine gamle ikkje lenger er gode å ha på, synst eg. Dei blir for trange.

Men skospørsmålet føler eg er litt sekundært. Først er det føtane som skal fungere.
Enn så lenge bruka eg då Fivefingers.
Så sist torsdag sykla eg ned til idrettsanlegget for å løpe.

Min faste plass med sykkel ved furutreet. Til min store forskrekkelse hadde det blitt hogd ned eit par kjempestore fine furutre. Men som naboen sa, dei var tørre og dermed ikkje trygt å ha der. Jaja.

Her var det også ein nabo som kjente meg igjen, som eg slo av ein prat med, og som kunne fortelle at han hadde lurt på kor hen det hadde blitt av meg i år. Han bur rett ved idrettsbanen og jobbar mykje ute med båt og andre "unyttige hobbyar som er høgst nødvendig" som han seiar :)
Plutseleg såg han ned på føtane mine og brøyt ut "Nei men kva er det for nokre rare sko du har på deg da?" Og så lo han godt.
Eg forklarte dette med Fivefingers.
Han syntest det var artig.

Klokka var berre 11, sidan denne torsdagen var ein av desse super varme flotte sommardagane som me hadde den siste veka, og eg ville unngår steikesola på ettermiddagen. Grusvegen rundt idrettsanlegget målar ein kilometer, og her blåsar det alltid litt, vegen ligg rett ved elva og ut mot Seljordsvatnet, så det pleier å vera kjølegare her når det er varmt enn f.eks. i skogen. Trærne langs elva gir også god skygge på halvparten av runden.

Vallaråi, elva som går rundt halve eventyrøy og idrettsanlegget.
Her er det godt å kjøle seg ned når ein løper i varmen.

Eg skal ta det pent med løpinga.
Så då blei det éin kilometer av gangen. Ein runde, og så litt gåing, litt forsiktig tøying, litt løpeteknikkøvelsar, berre roe ned, la føtane kjenne på den fine mjuke plenen ved anlegget, la dei restituere seg litt.

Så ein runde til.
Og så ein runde til.
Ferdig.
Det var morsamt å bli så fort ferdig, sånn samanlikna med tidlegare løpeøkter som kunne vare i timesvis.
Men greitt var det, moro var det. Etterpå blei det avkjøling av leggane, og med Fivefingers på er det jo heilt genialt å vasse i elva.

Vibram Fivefingers Spyridon, som eg løp med. Veldig kjekt når ein skal kjøle ned leggane i elva etterpå, for med desse skoene på så har ein utruleg godt grep på sleipe steinar, også i nokså sterk strøm som her. Såå kjekt!

Dagen etterpå var føtane også heilt fine.
Ååå så fornøydd eg blir altså!
Etter denne økta har eg pga varmen prioritert sykling og svømming bading, og turar med Lukas, eg trur eg kan godt ta det roleg med løpetrening framover.
Spesielt sidan eg går tur kvar dag, og trenar styrke faktisk så mykje som tre gonger i veka, og der får føtane stor belastning også, spesielt når eg løfter tunge vekter, som på markløft.

Markløft - personleg rekord 75kg (maksløft) ellers sånn rundt 55-60kg (5-10 reps) 

Treningsmessig går det altså virkeleg bra.
Min psykiske helse er derimot så som så, så lenge alt går sin gang, går det greitt, men eg lever fortsatt med små marginer når det gjeld belastning, det skal lite til for at det blir for mykje.
Men slik har det jo alltid vore.

Frå kveldstur med Lukas - når ein ikkje har det bra er det
viktig å legge merke til dei små positive og vakre tinga. 

Turane med Lukas er fine. Av og til så er me kanskje litt på forskjellige planetar, men så godt det er å tusle seg ein tur. Det hadde eg jo aldri funne på aleine.

Det er berre å ta ting som det kjem, og ikkje bli frustrert om eg må ta ein heil dag pause frå alle slags aktivitetar, og unnar hovudet mitt ein pause.

Selfie på brygga - berre la meg sove litt her nå...

Sommarvarmen har gjort godt.
Eg har elska den varmen som var!
Det er berre så mykje lettare å slappe av når det er varmt.
Og eg elskar sol og varme!

Frå badebrygga i Kviteseid. Og 28gradar i skyggen. Varmt i sola. NYDELEG.

Ein ting som eg har skjønt nå er at eg har forsømt svømminga. Den siste veka så svømte/bada eg heile tre gonger, dvs saman med ei venninne, så dagen etterpå aleine.

Svømming i Seljordsvatn. Det gir sommarfølelse, og triatlonfølelse!

To dagar seinare blei det også ein stopp på ein sykkeltur med innlagt bading.

Det var 28gradar i skyggen ved Statoil i Kviteseid.
Då droppa eg rett og slett singleten og sykla i Speedotopp.
Det er ein ganske seig bakke opp frå Kviteseid må vite!

Bratte bakkar ser aldri bratte ut på bildet. Denne her er heller ikkje så bratt,
men den er lang. Heile 5km. Men den er fin.

Det blei til at eg svømte i trishorts og speedotop og i nyyydeleg vatn ved brygga i Kviteseid. Eg har alltid med eit par svømmebriller og ei svømmehette i bagen bak setet på sykkelen nå på sommaren når eg plutseleg kan koma forbi eit vatn med god badetemperatur.

Svømmebriller og svømmehetter - "minimal swimming":D Men rosa er viktig ja.
Her er det på brygga i Kviteseid der vatnet var deeeeeeeileg varmt!

Kviteseid. Her legg kanalbåten til. Og her er det ofte fin temperatur i vatnet å bade i.
Spesielt når det blåsar frå riktig retning. Det var moro å svømme i bølgene. DIGG!

Det var heilt nydeleg å svømme med bar mage - herleg å kjenne vatnet rundt kroppen, utan begrensning av våtdrakt. Den følelsen har eg savna. Bølger var det også. Og ungar som trena på å stupe.
Det minte meg litt om mine somrar som lita jente, der me bada stort sett kvar dag (vanntemperaturen var eigentleg alltid bra om sommaren), og leika oss og herja i og rundt elva.
Så når det blir god badetemperatur her, og det lar seg svømme utan våtdrakt, då blir eg utruleg glad, då er sommerfølelsen her.

Yndlingsmotivet mitt, trur eg. Fjell og vatn og sommar og bading. Herleg!

Nydeleg.
Heaven.
Å du deilege sommar :)

Forbaska trøtthet!

Treningsmotivasjonen er god for tida, eg nyt våren og syklinga og turar i skogen og faktum at føtane mine spelar på lag, dvs plantar fasciten ser ut til å bli bedre.

På slike dagar er det ikkje vanskeleg å motivere seg for ein sykkeltur -
då er det heller vanskeleg å IKKje dra ut med sykkelen.
Dette er Seljordsvatn på ein nydeleg maidag, sett frå sykkelsetet.

Men eg er så forferdeleg trøtt om dagen.
Eg skjønner ikkje.
Altså eg er ikkje nedstemt eller deppa.
Etter så mange timar hos psykolog og terapeut trur eg at eg er i stand til å skille mellom negative tankar, nedstemthet, følelser av tristhet, mangel på energi osv.

Trøtt i trynet på tur med Lukas

Eg trur eg kan identifisere desse automatiske tankane som kan gjera livet tungt, desse tankane som er der, men som er vanskeleg å legge merke og kvitte seg med.
Og ja, nokre tankane er der.
Mest av alt er eg ikkje tilfreds med boligsituasjonen min. Det er så mørkt her i hybelen. Ikkje eit vindu mot sør. Og altor mykje skog mot vest som skyggar for sola.
Eg savnar lys!

Mangelen på lys forsterkar kanskje ein del av tunge tankar? Men om eg registrerar tankane mine så er dei også veldig gode, og positive.
Men energien min, kor er den blitt av?

Det kjennest som eg har blitt utdelt ein viss menge energi som eg kan disponere over tid.
Og så skal eg fordele denne porsjonen med energi over eit visst tidsrom, akkurat som når ein set opp eit budsjett.

Nå på våren så blir det så grønt, og det virkar som tre og buskar og blomar
og alle slags skapningar er full av energi.

Så kjennest det som om eg har brukt energien min før tida.
Eg vaknar og er trøtt.
Får nesten umiddelbart hodepine og blir slapp og rar.

Då er det ganske vanskeleg å gjera noko som helst.
Så sist helg, pinsesundagen, vakna eg tidleg og var utruleg trøtt etter ei dårleg natt, og fekk i meg frukosten, kosa meg med ein kopp kaffe (heilt nydeleg, den første kopp kaffen om morgonen altså!), og så hadde eg like godt kunna lagt meg igjen.

Slik kjennest trøttheten - urovekkande, litt mørkt, rastlaust,
lyset og energien gøymer seg der bak. Ikkje hyggeleg.

Til tross for så mykje eg hadde lyst til å gjera.
Den følelsen, eller tilstanden når ein er for trøtt til å kunne konsentrere seg om noko som helst, samtidig som ein er for rastlaus til sove, den er vanskeleg å halde ut.
Så då tok eg og gjekk ein tur med Lukas.

Lukas er elskar å gå tur og er alltid like bli, uansett klokkeslett.

Det har nok ikkje hendt på veldig mange år, at eg har tatt med meg Lukas ut på tur i skogen på ein sundagsmorgon i 9-tida. Eg er ikkje noko morgonfugl i det heile tatt.
Og like trøtt var eg på tur.
Men det var likevel deileg.
Eg fann ut at eg var så trøtt at det ikkje gjorde noko. Alt var greitt liksom. At Lukas skulle stoppe annankvar meter for å snuse på eit grasstrå. Heilt greitt.
Og det var fredeleg og stille ute, så tidleg på ein heilagdag.

Det er nydeleg i skogen for tida!

Så eg blei litt oppstemt.
Sjå på meg da, eg er ut på tur så tidleg i skogen!
Det går an!
Me tok ein liten runde på litt under ein time og var heime igjen før regnet satte inn.
Det var moro.

Utsikt frå turen. Seljordsvatnet er berre så vakkert. 

Såpass moro at eg gjentok suksessen dagen etterpå. Pinsemandagen var det nydeleg solskin frå morgonen av. Men til tross for solskinnet, så var eg akkurat som dagen før, ganske trøtt.
Snuble-trøtt.

Men godt var det likevel å vera ute i skogen, omgitt av furutre og kongler og mose og fuglar og røter og stein, alt var heilt ok.
Sidan pinsehelga så har eg mange dagar tatt ein morgontur med Lukas.
Same runde, med små variasjonar.

Når det er varmt så legg me turen innom Kivleåi, der kan Lukas kjøle seg ned.

Det er alltid fint når eg er ute.
Og så er eg alltid like trøtt når eg kjem heim att.

Det finst ingen god forklaring, eg er trøtt frå morgon til kveld.
Eg har verken mensen eller vitaminmangel (trur eg, det har eg "dessverre" aldri hatt, sjølv om det hadde vore ei fin og lettvin forklaring, og enkelt å fikse).
Eg har heller ikkje starta eller slutta med noko medisin, allergien som eg sleit med i vinter er også borte igjen. Ikkje kan eg skylde på spesielt mykje trening heller. Eg prøvar å ete nok, og godt nok.

"La humlene suse" denne her møtte eg på tur, og den var ganske trøtt den også.
Ikkje mykje susing frå den, den tok seg ein kvil den.

Eg er berre trøtt, trøtt, trøtt.
Eg har hatt denne tilstanden før, og hugsar at eg beskreiv den som å vera ein luftballong fylt med luft, men utan knute. Viss ingen fyller ballongen med luft, blir den slapp med ein gong. Og då er det ikkje noko stas med ballongen.

Tja. Som sagt så gjer føtane framsteg, eg har også henta heim landeveissykkelen og gjort den klar for innsats, for moro skyld. Eg har fått meg eit par supergode løpe/terrengløpesko som eg har lyst til å blogge om, eg tek hundrevis av bilder av den vakre vårnaturen ute, men likevel: trøttheten består.

Nye terrengløpesko! Merrell Allout Rush - veldig gode!

Eg får berre håpe at denne trøttheten ikkje varar så altfor lenge.

Eit lite stykke Norge.

Våren visar seg for tida akkurat som eg har det for tida: variabel.
Ein dag er det reinaste sommar der ein kan sitte ut og lese bok, med solfaktor og bikkja som solar seg ved sida, fulgane kvitrar og bjørketrea blir meir og meir grøne, sola skin og himmelen er blå... og så neste dag så er det tåke og yr og med lett bris og 8C er den følte temperaturen nærmare vinterleg.
Omtrent slik har eg det også for tida.

Vårdagar å bli glad av!

Treningsmessig så prøvar eg å utnytte dei fine dagane for å sykle ute, og brukar dei dagane med dårlegare vêr til å trene inne. Styrketrening, for eksempel. Løping er også fint i skogen i lett yr, men løping driv eg jo ikkje så mykje med for tida.

Kvitveis frå tidlegare søndagstur på beina - føtane mine blir sakte men sikkert bedre!

I går var eg ikkje i form til trening eigentleg.
For å vera heilt ærleg, så er eg ikkje i form uansett. Da snakkar eg ikkje om kondis, men om allmentilstanden min.
Eg har så lite å gå på. Det minste krav fører til hodepine, kvalme, magesmertar, migrene, allergi... og medfølgande tankar om tvil på meg sjølv, formen min, kroppen min, sjølvfølelsen min og om det i det heile tatt nyttar.
Det kan det bli mange negative tankar av altså!

Det gjeld å halde blikket og sinnet fokusert på noko som gir gleda og styrke og håp:
Her: eit lite stykke Norge: Fjellet Skorve. Utsikt frå sykkelsetet.

Eg savnar å ha ein konkurranse å trene mot, eg synst det er så motiverande å ha eit mål. Noko å fokusere på. Enn så lenge får eg trene det eg kan.
Og det eg har funne ut er at så lenge kroppen min ikkje spelar på lag, så får eg spela på lag med kroppen min. I praksis betyr det for tida at høg puls kan eg eigentleg berre gløyme dei fleste dagane.
Her skal det trenast roleg.
Så då det var så fint vêr i går så måtte eg berre kome meg ut på sykkelen.

Eg trivst på sykkelsetet i fint vêr - er finvêrssyklist!

Og ja, sjølv om ChiCqiloen er ein temposykkel, så treng ein ikkje berre sykle i raskt tempo.
Tempo er relativ.
Låg tempo. Moderat tempo.

Eit lite stykke Norge (E-134) og eit lite stykke rosa temposykkel.

I går var det i alle fall fine sykkelforhold, til tross for at det blåste ganske kraftig.
Eit par rundar rundt bygda til eg hadde unnagjort ein liten time var nok for meg.
Med litt musikk på det eine øyraet så kosa eg meg.
Lite trafikk var det også.
Nesten urovekkande lite trafikk.

Enda eit lite stykke Norge: E 134 og Lifjell i bakgrunnen med Bjørgenuten.

Kor var folk hen?

Eg kjendte denne turen godt i beina etterpå.
Som sagt, eg har lite å gå på, så eg får ganske god treningseffekt også etter berre éin time på sykkelsete.
Eigentleg ganske praktisk, ikkje sant?

Livsteikn!

Jepp, eg finst fortsatt!
Kven skulle trudd det?
Etter ein slik tung sommar?
Kanskje er det på tide med ei lite livsteikn, tenkte eg meg i dag.
Stikke hovudet opp av sanden liksom?

I juli/august har eg nemleg stort sett vore i "survivalmodus" som eg kallar det.
Ta ein dag av gangen, prøv å sove, ete, gå tur med Lukas, ignorere dårlege tankar, søke hjelp om nødvendig.
Og det gjekk an.

Sliten og i survivalmodus, men det gjekk!

Éin ting var nå at eg ikkje kom meg til Haugesund og dermed gjekk glipp av ein gedigen triatlonfolkefest eg hadde gleda meg til lenge.
Men så skjedde det at fastlegen min sa opp stillinga si og skal flytte til Vestlandet.

DET var faktisk verre enn å måtte droppe turen til Haugesund!!
Fastlegen min som har vore god støtte og uunverleg hjelp for meg gjennom dei siste åtte åra, han har måtte seie opp stillinga si av samvittighetsgrunner. Til tross for at eg er utrøysteleg, så støttar eg han. Eg vil heller ha (hatt) ein lege som handlar i samsvar med sine etiske verdiar, enn ein som gjer som han får beskjed om utan sjølvintegritet.

Bildet er knabba frå Bø legesenter si side.
Sånn er det. Spelar ingen rolle når legen min blir borte nå allikevel :/

Eg skal ikkje gå meir inn på kva som førte til at han sa opp stillinga si, det blir politikk, og det gidd eg ikkje uttale meg om. Konsensus her er at det er tragisk at Bø i Telemark mistar to svært gode og godt likte legar gjennom mange år. På grunn av politisk tull. Men som sagt, nok om det.

Ein fin ting som har skjedd sidan sist, er at eg endeleg kom meg igjen på pilegrimstur!
Eg gjekk, som eg har gjort før, saman med ei gruppe frå Grungedal i Vest-Telemark til stavkyrkja i Røldal.

Ved foten av Hardangervidda, på Ålmannvegen mellom Vågsli og Ulevå
(grensa mellom Telemark og Hordaland).

Til fots.
Over fem dagar.
Det er ein del mil, dette!
Så kan hende det kjem nokre bilder av det her også etterkvart.

For ein annan god ting som har hendt sidan sist er, at eg endeleg har fått meg eit godt kamera igjen.
Hurraaaaa! :)
NIKON D5200 heiter vidunderet, og har blitt trufast turfølgje alt nå.

Hurrraaaaa! Endeleg eit godt kamera igjen! Det er nesten 10 år sida sist nemleg.
Eg har savna å kunne sjå gjennom søker. Manuell fokusering.
Heilt herleg!

Problemet utfordringa med å ha med eit godt kameraet på tur gjennom så mange mil i skog og mark er at eg knapt kan la vera å ta bilder, og når mange bilder blir bra, kva bilder skal eg da velge å vise?

Eg tok minst hundre-og-ørten bilder av myrull. 

Men det er eit luksusproblem, så det er berre bra det!

Så mange dagar med fjelluft har også ført til at eg har blitt utruleg inspirert og motivert til å gå meir i fjellet, så det har eg veldig lyst til å gjera i tida framover.

Eit moltebær, urørt av både pilegrimar og fotografen.

Og hausten er jo ei nydeleg årstid å gå i fjellet på!

Treningsmessig har det for det meste blitt styrketrening. Ein løpetur i ny og ne, men ærleg talt, det var meir morsamt å gå tur med kamera over skulderen enn med løpesko på beina.

Men ein sommar i "survivalmodus" har også ført til at eg har igjen fått kroniske muskelspenningar i overkroppen, og dette har ført til skuldersmerter og stiv muskulatur. Og ein tur til fysioterapeuten. Sjølv om eg ikkje kan tvinga fram avspenning, så kan eg framover hjelpe musklane å slappe av, strekke forsiktig, trene "snilt" og bevisst, og funskjonelt. Puste godt.

Eg har også overtatt ein morsam liten tradisjon etter kjæresten til broren min, som er ei super flott dame, oppvaksen i Sør-Tyskland og med å klatre rundt i Alpane. På kvelden etter lange klatreturar i fjellet, så sit ho og spikkar. Ho lagar "Kreisel":

Ein Bergkreisel, laga av fjellbørk på 831m.o.h.
Av meg.

Og den funkar også!

Og nå gjer eg det same.
Det er absolutt ikkje vanskeleg, og den største utfordringa her er nok å halde den skarpe kniveggen unna fingertuppane når ein spikkar!

Ellers står det eit nettbasert kurs i immunologi frå RICE University på timeplanen min.

Eg har nemleg enda ikkje gitt opp drømmen min om meir helsefagleg utdanning, og håpar at eg seinare, når NAV losnar grepet sitt, kan bruke denne kunnskapen eg har innan helse til noko fornuftig.

Så det er liv, og det bra, ikkje sant?

Keep calm and go swimming

...and biking and running...

Etter det litt dystre forrige innlegg er det virkeleg på tide med litt blå himmel og solskinn.
Eg brukar fysisk aktivitet til det den er god for: avkobling, nedstressing, kvitte meg med frustrasjon, kome ut i frisk luft og nyte det fine landskapet her i Telemark.

Dette er for ein gong skyld ikkje Seljordsvatnet ;)

Nervene er dessverre fortsatt tynnslitne, det er ganske utruleg eigentleg kor lite eg toler av psykiske påkjenningar for tida. Støy, uregelmessighet på rekningar, viktiger beskjeder som eg skulle ha fått,  men ikkje får, osv, set meg heilt ut.

Fysisk derimot, er det heilt topp.
Eg har kanskje i utgangspunkt ikkje så voldsamt med energi, men når eg først set meg på sykkelsetet, ja da kan motbakkane berre koma!

Eg har ikkje fått "trent" så mykje dei siste dagane, men kome meg ut i vatnet, løpt og sykla litt. Akkurat slik det passar meg, og det er ganske bra.

Tysdagskveld fekk eg berre nok. Sliten og i ulaget, sint og fortvila og frustrert.
Så eg sat meg på sykkelen og sykla avgarde.
Sola var i ferd med å gå ned.
Eg rakk akkurat eit par solstrålar før dei forsvann bak Hattefjell og Skorve (Hattefjell er den vesle toppen til venstre, og Skorve den store på høgre på bildet).
Så eg stoppa sykkelturen, fann meg ei lita brygga og prøva å roa meg ned med lyd av bølgeskvulp og fjern måkeskrik (me er ikkje spesielt plaga av måker her. Det er ein liten gjeng her, men den held seg ut på vatnet).

Eg kjente på vatnet.
Det var såå varmt!
Eg hadde ikkje med svømmebriller eller -hette eller handkle, men dette var for bra. Så eg kom meg uti vatn iført sportsBH og triatlonbukse.
Og det var HEILT NYDELEG å svømme utan våtdrakt! Det er så godt å kjenne vatnet rundt på kroppen, synst eg.
Eg får veldig lyst til å bli vant til å svømme utan våtdrakt, og kanskje med todelt svømmetøy, slik at vatnet kjennest enda bedre...

I går kom "krisen" tidleg på dagen, og alt før eg var ferdig med frukosten. Før første kaffekoppen (men da er ein jo veldig sårbar, ikkje sant. Altså hallo, eg meiner FØR kaffen??), så kjente eg at eg måtte koma meg ut. Før lunsj helst. FØR eg blei eit nervevrak.
Så eg satte meg på sykkelen.
Avgarde.
Fort.

Eg sykla til Kviteseid.
Kviteseit sentrum, nærmare sagt. Det ligg 17km frå Seljord, inkl. ca 400m stigning. Ein fin lang bakke å sykle på.

I sentrum i Kviteseid er det fint. Mange kvitmåla hus, brygge der kanalbåtane legg til, turistar som kosar seg med niste og is...
Eg sat meg på ein benk saman med to "langdistansesyklistar" dvs, eit ektepar frå Nederland som hadde sykla hit heilt frå Kjøbenhavn. Dei meinte at den lange bakken frå Seljord hit hadde fin stigning, jamn og fin.
Sprekingar, og dei var nok mellom 60 og 70år gamle, og kosa seg på sykkeltur!

Flytebrygge, varmt solskinn og bølgeskvulp. Nydeleg!

Då nederlendarane hadde kome seg vidare, sat eg meg ned på brygga.
Det var nydeleg vêr, det blåste kraftig, men likevel, det var ganske varmt. Eg kjenner at eg hentar masse energi av bølgeskvulp og vatn, så å sitte på ei gyngande flytebrygge er balsam for sjela!

Søvndyssande var det. Herleg.

Inspirert av desse to spreke syklistar tok eg sykkelen og sykla vidare eit stykke, retning Vrådal. Her er det småkupert, men landskapet er så fint at det ikkje blir så tungt å sykle eigentleg.

Det er jo nydeleg i Vest-Telemark!
Dette er Kviteseidvatnet, mellom Kviteseid og Vrådal. 

Sjølv om vanntemperaturen i sentrum var aldeles nydeleg, og det til og med var stupetårn på flytebrygga, så ville eg heller finne meg ein strand for å bade.
Og den fann eg.
På andre sida av Kviteseidbrui.

Det er jo så sjarmerande med skilt på dialekt. "Brui" liksom. Søtt :)

For ein fin strand eg fann meg. Klart vatn, familiar med små og store barn, og god plass til å brette ut det "innbilte" handkleet mitt. Triatletar skiftar jo fortast mogleg frå svømming til sykling, så handkle treng me ikkje!

I Kviteseidvatnet er det ein heilt annan farge enn i Seljordsvatnet.
Meir turkisgrønt enn honningfarga.

Her var vatnet kaldare enn i sentrum.
Og ei ung mamma med sine små barn kunne bekrefte at her var det kaldare pga strømmingar i vatnet.
Og det kjente eg godt mens eg svømte langs stranda, for plutsleg var det som om det var ein strøm av skikkeleg ISkaldt vatn eg svømte igjennom. Og plutseleg var det varmt igjen. Artig!

Ja eg hadde tatt på meg speedooverdelen under tritoppen, sånn i tilfelle eg skulle bade. Det er så  nydeleg å kjenne vatnet på magen når ein svømmer!

Er ikkje så lett å fange riktig farge under vatn.
Det var lysare eigentleg.
Men eg hadde berre med mobilen min,
så den fekk halde (og det gjorde den også).

Eg svømte 5-10minutter, og varma meg opp på stranda etterpå.
Sanden var såå deileg varm.
Igjen, så kunne eg gjerne ha lagt meg ned og sova.
Eit par jenter var veldig interessert i kva eg heldt på med.
Rosa 2XU-bukse + lilla svømmetopp, rosa svømmebriller og -hette gjer susen trur eg :D

Eg hadde pakka med svømmeutstyret mitt: svømmebriller og -hette.
Får fint plass i den vesle bagen bak sykkelsetet!

Etter bading så sykla vidare, med berre tribukse og speedotoppen, for nå skulle den lange motbakken opp mot E134 tas, og da blir ein fort nok varm!

Først litt "oppvarming" på 4km, så den 5km lange motbakken frå Kviteseid sentrum og opp. Det er ein fin bakke, ein får fin utsikt på venstre sida, og det er ikkje altfor mykje trafikk. Bakken er også passe lang.
Då eg hadde kome meg opp bakken til Brunkeberg (det veit de sikkert kor er hen, så eg skal ikkje forklare det :D), så fekk eg meg ein velfortent skrytepause hos ein kompis og vennene hans, tøffe guttar som dreiv og å skrudde på bilar og tok seg ein øl i varmen, og dei synst berre det var råtøft av meg at eg sykla "så langt" (og så bratt).
Kjekt :)

Med så mange pausar, så blei det nettosykkeltid på litt over to timar for dei 42km, mens eg totalt hadde vore ute frå 12:30 til 16:30, altså ein tur på fire timar!
Ein time lunsj og soling i Kviteseid, ein halv times bading og strandliv, ein time med gode venner og litt sykling på rosa temposykkel i solskinn.
Det funkar for meg ;)