Forbaska trøtthet!

Treningsmotivasjonen er god for tida, eg nyt våren og syklinga og turar i skogen og faktum at føtane mine spelar på lag, dvs plantar fasciten ser ut til å bli bedre.

På slike dagar er det ikkje vanskeleg å motivere seg for ein sykkeltur -
då er det heller vanskeleg å IKKje dra ut med sykkelen.
Dette er Seljordsvatn på ein nydeleg maidag, sett frå sykkelsetet.

Men eg er så forferdeleg trøtt om dagen.
Eg skjønner ikkje.
Altså eg er ikkje nedstemt eller deppa.
Etter så mange timar hos psykolog og terapeut trur eg at eg er i stand til å skille mellom negative tankar, nedstemthet, følelser av tristhet, mangel på energi osv.

Trøtt i trynet på tur med Lukas

Eg trur eg kan identifisere desse automatiske tankane som kan gjera livet tungt, desse tankane som er der, men som er vanskeleg å legge merke og kvitte seg med.
Og ja, nokre tankane er der.
Mest av alt er eg ikkje tilfreds med boligsituasjonen min. Det er så mørkt her i hybelen. Ikkje eit vindu mot sør. Og altor mykje skog mot vest som skyggar for sola.
Eg savnar lys!

Mangelen på lys forsterkar kanskje ein del av tunge tankar? Men om eg registrerar tankane mine så er dei også veldig gode, og positive.
Men energien min, kor er den blitt av?

Det kjennest som eg har blitt utdelt ein viss menge energi som eg kan disponere over tid.
Og så skal eg fordele denne porsjonen med energi over eit visst tidsrom, akkurat som når ein set opp eit budsjett.

Nå på våren så blir det så grønt, og det virkar som tre og buskar og blomar
og alle slags skapningar er full av energi.

Så kjennest det som om eg har brukt energien min før tida.
Eg vaknar og er trøtt.
Får nesten umiddelbart hodepine og blir slapp og rar.

Då er det ganske vanskeleg å gjera noko som helst.
Så sist helg, pinsesundagen, vakna eg tidleg og var utruleg trøtt etter ei dårleg natt, og fekk i meg frukosten, kosa meg med ein kopp kaffe (heilt nydeleg, den første kopp kaffen om morgonen altså!), og så hadde eg like godt kunna lagt meg igjen.

Slik kjennest trøttheten - urovekkande, litt mørkt, rastlaust,
lyset og energien gøymer seg der bak. Ikkje hyggeleg.

Til tross for så mykje eg hadde lyst til å gjera.
Den følelsen, eller tilstanden når ein er for trøtt til å kunne konsentrere seg om noko som helst, samtidig som ein er for rastlaus til sove, den er vanskeleg å halde ut.
Så då tok eg og gjekk ein tur med Lukas.

Lukas er elskar å gå tur og er alltid like bli, uansett klokkeslett.

Det har nok ikkje hendt på veldig mange år, at eg har tatt med meg Lukas ut på tur i skogen på ein sundagsmorgon i 9-tida. Eg er ikkje noko morgonfugl i det heile tatt.
Og like trøtt var eg på tur.
Men det var likevel deileg.
Eg fann ut at eg var så trøtt at det ikkje gjorde noko. Alt var greitt liksom. At Lukas skulle stoppe annankvar meter for å snuse på eit grasstrå. Heilt greitt.
Og det var fredeleg og stille ute, så tidleg på ein heilagdag.

Det er nydeleg i skogen for tida!

Så eg blei litt oppstemt.
Sjå på meg da, eg er ut på tur så tidleg i skogen!
Det går an!
Me tok ein liten runde på litt under ein time og var heime igjen før regnet satte inn.
Det var moro.

Utsikt frå turen. Seljordsvatnet er berre så vakkert. 

Såpass moro at eg gjentok suksessen dagen etterpå. Pinsemandagen var det nydeleg solskin frå morgonen av. Men til tross for solskinnet, så var eg akkurat som dagen før, ganske trøtt.
Snuble-trøtt.

Men godt var det likevel å vera ute i skogen, omgitt av furutre og kongler og mose og fuglar og røter og stein, alt var heilt ok.
Sidan pinsehelga så har eg mange dagar tatt ein morgontur med Lukas.
Same runde, med små variasjonar.

Når det er varmt så legg me turen innom Kivleåi, der kan Lukas kjøle seg ned.

Det er alltid fint når eg er ute.
Og så er eg alltid like trøtt når eg kjem heim att.

Det finst ingen god forklaring, eg er trøtt frå morgon til kveld.
Eg har verken mensen eller vitaminmangel (trur eg, det har eg "dessverre" aldri hatt, sjølv om det hadde vore ei fin og lettvin forklaring, og enkelt å fikse).
Eg har heller ikkje starta eller slutta med noko medisin, allergien som eg sleit med i vinter er også borte igjen. Ikkje kan eg skylde på spesielt mykje trening heller. Eg prøvar å ete nok, og godt nok.

"La humlene suse" denne her møtte eg på tur, og den var ganske trøtt den også.
Ikkje mykje susing frå den, den tok seg ein kvil den.

Eg er berre trøtt, trøtt, trøtt.
Eg har hatt denne tilstanden før, og hugsar at eg beskreiv den som å vera ein luftballong fylt med luft, men utan knute. Viss ingen fyller ballongen med luft, blir den slapp med ein gong. Og då er det ikkje noko stas med ballongen.

Tja. Som sagt så gjer føtane framsteg, eg har også henta heim landeveissykkelen og gjort den klar for innsats, for moro skyld. Eg har fått meg eit par supergode løpe/terrengløpesko som eg har lyst til å blogge om, eg tek hundrevis av bilder av den vakre vårnaturen ute, men likevel: trøttheten består.

Nye terrengløpesko! Merrell Allout Rush - veldig gode!

Eg får berre håpe at denne trøttheten ikkje varar så altfor lenge.

Deileg å sykle ute!

Denne vinteren har eg aldri tatt ein pause frå å sykle ute.
Eg syklar heile året, så lenge det lar seg gjera!
Nå har eg ikkje piggdekk på sykkelen, og derfor går overgangen til vårsesongen smertefritt.
Ikkje noko tull med dekkskifte for meg!

Sist veke var det så fint vêr, og som dikkøn har skjønt, så er eg ikkje vanskeleg å be ut i solskinn.
Da kan det godt vera berre fire gradar ute, det er berre å kle seg og koma seg ut.

Eg har ikkje hatt nokre lengre sykkeløkter sidan ifjor haust, verken inne eller ute, så denne turen på snaue tre mil var første "langturen". Og den gav heilt klart meirsmak...

Tørre vegar. Blå himmel. Sol. Lite trafikk. Lite vind (nåja).
Perfekte sykkelforhold på ein onsdag føremiddag tidleg i mars.

Det er så nydeleg å sykle langs vatnet. Eg blir aldri lei av utsikten.
Eg tok det ganske roleg, ikkje høg puls, eg skulle berre kose meg.
Og det greidde eg.

Det er fortsatt berre mars, så ikkje noko grønt her - men det var mykje blått. Eg er så glad for at eg har Seljordsvatnet så nærme, det er herleg å sykle langs vatnet, med sola som glitrar!
Ved Sanden Camping måtte eg berre stoppe.
Det er så fin rullesteinstrand der.

(Jill, viss du ser det her så ser du at eg har endeleg fått det til! Har fiksa litt på bloggmalen, sjølv om eg ikkje veit om det var det som hjelpte, men likevel - takk for hjelpa :) ).

Det som var ekstra bra med sykkelturen, var at eg kom meg ut kl.10.30.
Og eg er virkeleg ingen morgonfugl.
Men å sykle rundt kl.10 går forbausande fint.
Ein selfie måtte det bli - ser kanskje ikkje så blid ut, men det var nok mest fordi det var litt kaldt i ansiktet å sykle - fire gradar i lufta, ikkje sant - men ellers var eg riktig kledd.

Det går heilt fint å sykle når det er kaldt - ein må berre kle seg riktig. 

Det er slik at langs vatnet så er vegen alt anna enn flat. Det går opp og ned heile tida - akkurat som i livet mitt, og det er kanskje derfor eg likar denne strekninga så godt?

Før eg tok fatt på den siste bakken heim, tok eg og handla. Etter nesten to timar på sykkelsetet i frisk luft og solskinn blei det ein heil del karbohydratar i korga - spesielt bananer. Bananer er berre godt på sykkeltur.

Måtte slenge meg ned på brygga og nyte solskinnet.
I det fjerne lokkar Skorve - bada i i snø og sol!

Når det gjeld å kle seg på sykkelen når det er så kaldt som det var den dagen, så kan eg berre anbefale å ikkje gå for fancy og aerodynamisk, men satse på "smart, praktisk, vindtett og varmt men pustande". Eg bruka:

• den gamle SWIX-buksa mi (som er litt meir vindtett på framsida, og tynnare bak), 
• vottar av alpintypen 
• ekstra vest for beskyttelse mot vind på overkroppen og refleks for betre synlighet
• mine gode gamle djupt elska KEEN-støvlar - med god plass til to par ullsokkar OG tærne mine, og som er fora og går litt oppå leggen - samtidig er dei mjuke og bevegelige slik at dei ikkje hindrar ankelen i tråkket.

Og ellers ull innerst mot kroppen. Buff'ar a diverse slag er jo supert å bruke også - dei er det lett å regulere - brette enkelt, dobbelt, tridobbelt osv for meir eller mindre isolasjon, dei kan puttast i lomma viss det blir for kaldt osv.

Eg elskar dette vatnet - for ei ustsikt! Nydeleg :) 

Vegen var faktisk blitt sopa, dvs det var lite grus og stein, så ein kunne nesten ha tatt fram landeveissykkelen. Men - landeveissykkelen min står fortsatt hos ei venninne, og som vanleg så er temposykkelen min, som står heime, bortskjemt og vil ikkje ut når det er så kaldt og støvete ute - så den får stå inne på rulla og kose seg der så lenge.
Det blei terrengsykkelen som fekk lufta seg - og den rullar godt den også.

Min nye Hardrocx er blitt ein veldig god og trufast venn.

I all begeistring har eg bestemt for å delta i eit terrengsykkelritt i år - så det kan hende at det blir fleire og forhåpentlegvis mange turar med Hardrocx'en. Som vanleg så merkar eg at eg blir i kjempegodt humør av å sykle med den.
Og restitusjonen etter å ha sykla er jo gjort på null koma niks!
Så det passar meg bra.

Det er berre å håpe å fleire gode sykkelforhold utover våren, eg og Hardrocxen skal i alle fall vera klar :)

Triatloninput

Eg er ein veldig visuell person.

Dvs, eg likar bildar framfor lyd, eg får energi av fargar, og former, og når eg skal lære meg noko nytt, så likar eg godt å teikne det framfor å skrive det ned i ord.

Min glødande interesse for anatomi og fysiologi til tross, blei vevslære litt kjedeleg.
Men det hjelpte absolutt å teikne det!

Samtidig så likar eg veldig godt å skrive.
Som mine faste blogglesarar kanskje har skjønt nå, med tanke på lengda på innlegga :)
Eg trur kanskje eg treng mykje "input" i form av bilder, mens "output" er i form av ord.
Eller handling.

Akkurat etter turen min til Tyskland for to veker sida, så har eg vore litt tom.

Eg hadde ikkje sett broren eller niesa mi på 10år, så det var fint, men også merkeleg å møte dei igjen.
Mange familiegreier som har vore gløymt har dukka opp att.
Og det var både gode og vonde ting.
Men å møte og bli kjent på nytt igjen med niesa har vore heilt super fantastisk!

Så alt i alt var turen god.

Sjekk den nydelege niesa mi! Ho er berre heilt superskjønn! ♥

Eg er fornøydd.
Sjølv om tida etterpå har vore litt tung.
Det er ikkje noko nytt, og eg har gjennom mange år lært meg å handtere tunge periodar.
Eg må berre jobbe meg igjennom desse, eller la tida hjelpe til, om ikkje anna.

Pause på syklinga - hodet var ikkje med - og eg ville svømme - kunne jo prøve tridrakta?
Og svømme UTAN våtdrakt for ein gong skyld? Men tør eg?

Ein måte å jobbe på er også fylle hodet med andre ting enn uklare ubehagelege minner frå arkivet.
Og der kjem bloggen inn, og treninga, og triatlon, og bildene.
Når eg mistar meg sjølv i vonde minner, så trengst det sterke gode bilder som overdøyver dei gamle.
Bilder i farge!

På veg heim frå fysioterapien i går - ein treng ikkje manipulere fargane her,
når himmelen er knallblå og sola skin og blomane er sååå fine!

Bilder med bevegelse, eller ro.
Innbydande vatn, høg blå himmel og solide fjell.

Sand mellom tærne og vind i håret på sykkelsetet.
Sol i ansiktet og lukten av fargerike blomar.
Eller også mektige skyer og regn i lufta.
Løpesko på grus.
Rytmiske steg, eller tunge.
Landskapet som endrar seg undervegs.

Velkomsten av hunden heime.
Strekke ut støle musklar, la ein svett kropp kvile mot stuegolvet mens hunden vimsar rundt og byr på seg sjølv.

Eg er av og til nødd til å minne meg på kva eg likar ved trening og triatlon.
Det høyrest kanskje merkeleg ut, men det har seg slik at hodet mitt av og til er på autopilot, og køyrer berre det mest nødvendige, så når eg prøver å få fram motivasjonen min for å trene så kjem det "Access denied.".

Så då er det berre å "mate inn" igjen med noko av det eg eigentleg alt veit.
Men berre ikkje har tilgang til der og da.
Så framover, fram til konkurransen i Haugesund 6.juli, så skal eg bruke bloggen til å mate inn gode tankar om triatlon, trening, meg sjølv og fokusere på det eg likar.

Det er ikkje tvil om at eg kosar meg på konkurransar.
Eg blir jo heilt religiøs når eg nærmar meg mål! :D :D
Dette var i IM 70.3 Haugesund 2013.

Altså eg meiner, på ein innfallsrik dag så beslutta eg å gje bloggen min tittelen "triatlonterapi", så da kan eg vel vie litt tid til dette temaet også innimellom???
Selfmademultisportwoman (meg) er forfattar, så selfmade skal det bli, for eg er min eigen beste coach.
Ikkje noko vondt om Dave Scott - eg ville meir enn gjerne hatt han som coach igjen, men da kanskje ikkje i forberedelse på ein konkurranse, men som ein slags treningscoach.

Eg kom godt overeins med Dave Scott! 

Men  - eg coacher meg sjølv.
Og akkurat nå er det tide for nedtrapping av trening (hahaha, som om eg hadde noko treningsvolum å trappe ned frå :D) og oppkøyring av motivasjon, gnisten, inspirasjon og kortare økter i racepace (eg likar ordet racepace - det får det til å virke lett - konkurransefart virkar derimot litt - ehem - litt omstendeleg).

Nok skriving, nok output.
Nå skal eg bruke opp mine siste slantrer på "godbitar" som eg skal ha med på konkurransen i Haugesund. Konkuransegodteri, på ein måte.

Hmmmmm Sport Beans er berre såå gode!

Alt hjelpar! Og det er jo input det også;)

Årets første våtdraktsskylling

Eigentleg så hadde eg tenkt å kalle innlegget for "Årets første utesvømming".
Så slo det meg at eg mest sannsynlegvis har eit innlegg med dette navnet kvart einaste år.
Det er jo ikkje så rart eigentleg, for kvart år må det jo bli den første gongen ein svømmer ute, ikkje sant?

Og sidan eg er så begeistra for svømming, er eg nødd til å blogge om det.
Etter utveksling av eit par meldingar seint i går kveld fann eg ut at eg ikkje var den einaste som hadde på programmet å skylle våtdrakta sånn rett før leggetid.

Kl.22 - triatletar rundt omkring er opptatt av å skylle og vaske treningstøyet sitt :D

Årets første våtdraktsskylling.
Det har seg slik at når du har brukt våtdrakta du så skal den skyllast i reint vatn.
Uansett om du har svømt i saltvann i havet, i klorert basseng, i ei møkkete elv eller eit fjellvatn av drikkevannskvalitet.
Sjølv om ein oppbevarar våtdrakta tørt og det dermed ikkje er grobunn for bakteriar teoretisk sett, så vil ei tørr møkkete våtdrakt med ein eim av klor eller tang og tare ikkje vera det du ønsker mest å ta på ved neste svømmeøkt.
Skyllinga in seg sjølv er alltid ei morsam affære:
Det sprutar, drypper, renn, og du kan eigentleg like godt vaske heile badet etterpå, viss du skyller våtdrakta inne, sidan alt blir vått med mindre du dusjar deg samtidig i dusjen. Meir praktisk er hageslangen ute. Men då får du spruta på deg ein god del iskaldt skyllevatn.
Jada, utesvømming er ikkje for pyser!

Men kanskje du er så elegant som katten her?
Då går sikkert skylling av våtdrakt som ein leik :D

Men nå - meir om gårsdagens første utesvømming.
Den kom brått på meg.
Etter tre-fire timar stillesittande lesing om kroppens karbohydrat- og fettmetabolisme så hadde eg planlagt ein lett joggetur og styrketrening.
Men - sånn blei det ikkje.
Eg overraska meg sjølv.
For plutseleg hadde eg dratt våtdrakta ut av skapet, stappa handkle, svømmebriller og svømmehette i ein sekk og forsikra Lukas om at "eg snart er tilbake - du må berre vente litt".

Det tordenvêret som YR hadde spådd kl.16.00 hadde stikke innom Seljord i form av to beskjedne tordenskrall, så eg følte meg ganske trygg på at solskinnet og varmen ville fortsette.
Dessutan hadde YR meldt om at vinden skulle dreie frå sør til nord-nordvest, og det betyr at alt det varme overflatevatnet ville bli blåst vekk igjen om kort tid!

Jepp. Det er slik eg vil ha det!

Best å sykle fort før det varme vatnet forsvinn!
Eg dundra gjennom skogen ned "kjærlighetsstien" (som ikkje viste seg særleg kjærleg i januar då eg ramla på den og skada leddband i kneet, men men, eg ber ikkje nag altså), i full fart, og i pulssone 4-5 (vinrød) ned til stranda.
Huff, vinden hadde alt dreidd til vest, men sidan stranden ligg i ei bukt på austsida, så håpa eg på at nokre få halvvarme bølger ville vera igjen for meg.
Med våtdrakt er alt over 15C er greitt for meg!

Til tross for litt frisk vind så var det tilnærma bølgefritt, og ikkje ei sjel på stranda.
Perfekt!

Synet som møtte meg.

Eg fekk det plutseleg veldig travelt og drog på meg våtdrakta i full fart.
Ikkje lurt!
Du skal virkeleg bruke tid til å dra på ei drakt laga av neopren, for den både klistrar og suger seg fast til huden.
Og det blir det sjeldan god svømmeopplevelse av.
Men men.
Eg hadde det nå travelt.
Det var nokre få mørke skyer igjen i nordvest, så eg ville heller koma meg fortast mogleg i vatnet før godvêret ombestemte seg...

Ooooh årets første utesvømming ventar!

Vatnet kjendest først greitt.
Så iskaldt.
Brr....
Jaja.
Det kjendest ikkje så verst.
Nei, det kjendest faktisk deileg.
Hurra, eg er ute og svømmer igjen!

Salig og fjern - fiskefjeset mitt :D.

Vatnet var som vanleg honningfarga, og solstrålane laga effektar av glitter og små lysglimt mot den lyse bunnen. Temperaturen antar eg at låg rundt 17C.
Altså bra for ein stor innsjø i Vest-Telemark i juni.

Bildet tatt under vatn. Med Sony Xperia Z. Den skal tole det. Jaha.
Bildet blei jo fint nok det!

Utsikt mot Bjørgenuten frå vatnet.
Og fine svaberg.

Eg lurar på om dei to-tre månadene med styrke- og muskelbyggande 5x5-styrketrening har gitt effekt og utvikla muskulaturen min i overkroppen, for ORCA-drakta kjendest trangare enn nokon gong.
Armane mine får rett og slett ikkje plass.
Det er faktisk ermene som er for smale og trange, for eg kjenner at skuldrene eigentleg har nok plass.
Og det er nok materiale f.eks. under armane.
Så bevegeligheten er ikkje verst, men likevel, det er ikkje godt å svømme med avsnørt armmuskulatur.

Men føtane har det bra. Blemma var også nesten borte.

Eg har håp om at det bestilte swimskin passar bedre.
Viss ikkje så trøster eg meg med at svømminga i Haugesund tross alt berre tar 40min, og dess meir ubehageleg, dess fortare kjem eg til å svømme, for då blir eg så sur og lei at eg fort vil bli ferdig (takk og pris for at eg har denne rare logikken!).

Eg kosa meg i går.
Ein liten småbarnsfamilie hadde også inntatt stranda - berre tre meter frå sykkelen min, og dei tre jentene i alder frå ca.2 - 6år, gjorde store øyne då dei såg meg svømme.
Dei prøva seg tappert i det kalde vatnet, med ikkje anna enn rosa bikini.
Eg måtte stoppe og oppmuntre dei, og vise at eg "juksa" med våtdrakt på.

Skiftesona mi.

Eg veit ikkje om jentene bada til slutt (pappaen deira nektar i alle fall), men dei kosa seg veldig på stranda.
På meg blei det omtrent 500m svømming.
Sånn ca 15min.
Moro var det å svømme "medstrøms" og med vinden i ryggen, og halde øye med strandkanten, for fytti, da går det fort!
Tenk å kunne så fort og uanstrengt også utan medvind!?

Berre såå deileg å svømme ute under sol og blå himmel.
Eg ELSKAR det!

Sjølv om eg berre skulle sykle heim, så blei sykkellåsen min liggande på stranda, så eg fekk meg ein ekstra liten sykkeltur tilbake slik at til slutt nesten hadde ein slags kombiøkt: 500m svømming etterfølgt av 9km sykling.
Og så etterfølgt av styrketrening.

Så, nå heng våtdrakta i dusjen, forhåpentlegvis tørr og fin, saman med resten av treningstøyet, og ventar til vidare innsats.
Det er godt å vera i gang igjen etter opphaldet mitt i Tyskland, eg kjenner at eg er sterkt motivert og må passe meg slik at eg ikkje overdriv.
Det er jo fort gjort når det er så moro som det er...

De galne (triatletar) har det godt - og er happy når dei får drive med sitt!
(Sidan eg rappa dette bildet uhemma frå nettet, ta ein titt på boka "Trizophrenia - Inside the Mind of a Triathlete" av Jeff Mallet, som bildet er frå.
Eg trur eg må få tak i boka, den virkar morsam!

Svømmehud

Det blir ein del  konkurranseforberedelse desse dagane.
Det er fortsatt uvisst kva eg skal ha på (må vel skrive eit lite rosa innlegg om dette igjen?)
Men eg blir stadig meir sikker på kva slags våtdrakt eg skal bruke.
Til tross for at Sailfishen er utruleg fin og materialet er heilt nydeleg å ta i, så blir det nok den litt for trange Orca'n.
Mest sannsynlegvis.

Slik ser SAILFISH-våtdrakta ut på innsida - sååååå kul og rosa.
Det blir ingen lett valg mellon denne og ORCA-drakta...

Sidan me var få deltakarar på siste nettmøte med Dave så spurde eg han om råd.
Han rådde meg til å prøve Orca'n litt til, og i alle fall ikkje gå for den ermellause våtdrakta som siste alternativ.

Treningsmessig så blei det altså ein god del svømming denne veka:

Måndag:
30min med Orca'n i 14 gradar - drakta kjendest altfor trang.

Tysdag:
35min svømming med Sailfish-drakta i 16gradar - bedre plass, men likevel altfor lang i overkroppen - det blir for mykje materialet øverst. Etterpå blei det test av bukse og topp (som eg hadde svømt med under drakta) i form av løpeintervall.

Det var skikkelege bølger den eine dagen - synst det er moro eg!

Onsdag:
ingen trening, restitusjon og nettmøte.

Torsdag:
svømming med Orca'n i over ein time i herlege 18 gradar - tok meg god tid til å ta drakta ordentleg på, og stoppa og justerte mange gonger undervegs. Det kjendest ikkje så verst og nå skal eg satse på denne drakta. Ferdig med det. Eg får heller svømme fort slik at ikkje ubehaget varar så lenge (haha ja særleg).

Heile 18gradar i vatnet, det kjendest herleg!

Fredag:
ingen svømming, men våt blei eg likevel, med motbakkeintervall i øs-pøsregn, men det var eigentleg heilt greitt.

Sailfish-svømmehetta er min absolutte favoritt!

Laurdag:
ca 20-30min svømming i Orca'n, med svømmetopp og triatlontopp og 17gradar i vatnet.

Det har vore så mykje deileg sommarvær denne veka, då passa det bra å teste våtdraktene.
Eg skal også for første gong ikkje bruke mine små søte rosa Speedo-svømmebriller, men bruke eit par briller frå Aquasphere med klare og litt større glass.
Aquasphere-svømmebrillene er plutseleg mykje bedre enn den dagen eg prøva dei for første gong.
Dei har eg ikkje brukt så mykje sidan dei doggar fort i veldig kaldt vatn, men i over 16gradar så ser dei ut til å funke bra.
Mjukare innfatning har dei også.

Gode svømmebriller! Litt flatare, større synsfelt
og mjukare innfatning enn mine tidlegare små Speedobriller.

Komfort har jo ein del å sei for opplevinga av trening og konkurranse, og prestasjon!
At det er ubehageleg å sitte fleire timar på eit heller hardt sykkelsete kan eg tole, men på svømminga skal eg ha det så godt som mogleg.

Sist oppdatering frå Haugesund var at det er blitt køyrd 50 lass med sand på strandkanten til Skeisvatnet der me skal svømme, så det er jo herleg!

Sand mellom tærne og svømmehud mellom fingrane høyrer sommaren til, i alle fall for min del!