Å løpe i fønvind

Jaaaaa da.
Nå har det gått lenge sidan sist innlegg.
Igjen, så dukkar spørsmålet opp koffor det heiter Triatlondagbok.
Det blir jo aldri daglege innlegg !?

Men, dagbøker er tolmodige.
Og så er bloggen min.
Håpar berre at lesarane min er det også da, men akkurat dét er jo ikkje opp til meg.

Det ser endeleg ut som våren er i full gang med hestehov, blåveis og kvitveis, snøen smeltar fort, det skiftar frå tåke den eine dagen til strålande solskinn dagen etterpå, akkurat som det skal vera i april.
Og eg har hatt mange fleire terapisamtaler enn vanleg dei siste vekene, noko som eg har brukt mykje tid og energi på, så då blei det lite igjen til blogging.
Og det går framover.

Og så har det også blitt ein god del trening på meg.
Men framleis mindre enn det som står på treningsplanen,
og til og med mindre enn det som er målet mitt (nemleg 75% av treningsplanen).
Men det er vel likevel nok, vil eg tru.

Det er fortsatt moro å ha Dave Scott som coach.
Det blir aldri kjedeleg.
Han har mange gode råd.
Assistenten hans også.
Og ingen treningsøkter er like!

Min yndlingsøkt er framleis løpeintervall, ein gong i veka.
Sidan det er fortsatt snø på idrettsbanen her, blir det løp i rundar på grusveg.
Då slepp eg å passe på trafikken.
Og kan berre fokusere på å overhalde tida og trykke på "lap"knappen til riktig tid.
Og halde styr på GPSen.
("Heldigvis" har eg ikkje klokke med GPS - det er utruleg fort gjort å gje litt ekstra for å koma opp i ein viss fart, i staden for å styre farten etter intensiteten, noko som er målet med intervalløktene for tida).

Som sagt, intervall med Dave Scott er ikkje kjedeleg.
Den eine veka blir det 3,5min intensitet L1, så 2,5 intensitet L2, pause på 30 sekund, gjenta fire gonger, avslutt med 15 min lett.
Neste veka er det kanskje 2min intensitet L3, så 5min intensitet L1 så 3min L2, pause imellom 30 sekund og gjenta alt saman tre gonger.
Og roleg jogg i 15min som avslutning.

Så viss ein går lei av det gode gamle 4x4, så er mitt råd: variér intensiteten og varighet på intervalla!
Slå fantasien laus!
Gjer det litt krevande, så blir det ikkje plass til tunge tanker undervegs!

Denne veka var eg heldig med vêret.
Reinaste føn-vind på onsdagen!
Først kunne eg dra ned knevarmarane, så bytte jakke mot langerma trøye.
Det var herleg å springe i kortbukse!
På dei to siste rundane løp eg i singlet.
Berre for å få ein forsmak på sommaren.
Deileg med sol på huden.

Sliten og fornøydd etter intervalløkta i sola!
Og solvett i form av solbriller - pass på øyne!

Idag er eg fortsatt støl etter bakkeintervalla for to dagar sida.
Også desse intervalløktene varierar frå veke til veke i intensitet, varighet og lengde på pausane imellom.
Det er moro!
I tillegg så lot eg Lukas vera heime og sprang motbakkeintervalla bakke opp og ned.
På asfalt.
I tillegg bruka eg eit par lettvektssko.
Effekten av desse endringane er ikkje til å ta feil av:
Eg blei knallstøl i leggane, og er faktisk fortsatt støl!

K-Swiss K-Ona har vore innesko så langt, og lite i bruk.
Dei er lette, men leggane kjendte at dette var uvant!

Det som er bra er, at eg ikkje er støl i låra, for det er jo lårmuskulaturen som tek den største belastninga ved løping i nedoverbakke (eksentrisk muskelbelastning).
Så stølheten i leggane tilskriv eg lettvektsskoene, som har mindre hældemping og mindre "høgdeforskjell" ("drop") frå hæl til tærne, mens lårmuskulaturen toler visst fint nedoverløping.

Dette synst eg er spennande.
Og eg ser alt fram til intervalløktene neste veke, både på flat grus og motbakke.
Eg får berre håpe at me fortsatt får mildvêr, det kan godt blåse og regne for min del (nåja, litt er greitt, berre det ikkje blir tåke) slik at også den siste snøen smeltar.

Eg er meir enn klar for vår og sommar.
Er så utolmodig.
Men men, det kjem!

Lykkelege Lukas på tur! :)

Motbakke er berre moro når det er for moro skyld

Sidan eg først var så godt i gang med å gå opp bratte fjell tenkte eg meg at eg skulle hive meg med på det siste løpet i Vest-Telemark Karusell, som består av motbakkeløpet Tveitgrendtunet opp.
Det er eit løp på 5km og 350 høgdemeter.

Eg har vore med på det for to år sida og hugsa at det var forferdeleg tungt.
Det er liksom ikkje så veldig bratt, men det er stigning heile vegen.
Eg trudde vel at det å bli med på eit lite løp ville gje meg eit lite avbrekk frå alle desse NAV-greiene, men der tok eg feil.
For det første, så trudde eg at løpet ikkje var før helga etterpå.
Så løpsdagen kom brått på meg og eg hadde heller ikkje løpt på over ei veke.
For det andre: eg var eigentleg sliten frå før, kvalm på føremiddagen og heile kroppen slapp og kraftlaus.
Men men, av og til så er det heile "berre mellom øyra" og då hjelper det med distraksjon.

Det gjekk framleis bra mens eg meldte meg på og henta startnummeret.
Det var heller ikkje så ille mens eg jogga bort til startstreken.
Men etterkvart som alle desse glade, spreke, gjennomtrente folka varma opp, og nokon kjendte møtte opp som eg helst ikkje hadde lyst til å møte, så var eg på nippet til å DNS.

Få deltakarar, men superspreke dei fleste.

Men men. Eg ville ikkje framstå som feig.
Hadde ikkje lyst til å innrømme at eg hadde tatt feil.
At eg berre ville heim.
På eit stort løp med fleire hundre deltakarar hadde eg kunne snike meg unna, men med knapt 15 til start?

Huff.
Eg tok med meg ei lita drikkeflaske og mobiltelefon, eg tenkte at eg kanskje kunne ta bilder undervegs, mens eg måtte ta gaupausar, for det er jo fint landskap der borte.
Men men.
Dei første 500m var nesten flate, og då var det fint.
Så kom stigningen, og pulsen steig oppi halsen og kom nesten ut att gjennom øyro mine.
Halsen min kjendest så trang som eit sugerør.
At tårene kom, hjelpte ikkje noko særleg, for med pulsen kom også alle bekymringane og vanskane eg hadde hatt denne veka. Og då toppa det seg.

Og det gjekk ikkje lenger an å løpe - ikkje ein gong i eit halvt minutt.
Så eg sat meg ned og lurte - og gjekk litt - tusla litt - sat litt - gjekk litt - og ønska meg berre vekk.
Eg ville berre heim og legge meg - bli borte.
Orka ikkje.
Eg fekk haik med ein bil opp, det var jo til målområdet på toppen sekken min blei frakta til, så eg kom meg  ikkje usett avgarde.

Men der oppe var det trøst og gode ord å få.
Sjølv om eg var skuffa over meg sjølv.
Eg var sikker at om det hadde dreidd seg om ein halvmaraton, hadde eg fortsatt.
Men denne motbakken blei for mykje for meg.

Så det var det, DNF, det er faktisk første gong det har skjedd meg, men så måtte det vel skje ein gong.
Men så snart eg hadde kome meg heim, kjendest det godt likevel.
Eg var utruleg sliten, og hadde behov for mat og kvile og ro og fred, og det fekk eg, både laurdagen og søndagen.

Det er slikt eg treng. Ro og fred. Dette er ved Seljordsvatnet.

Og søndagskveld hadde eg faktisk lyst på motbakke igjen.
Denne gangen var det Hattefjell, som er ein fin liten topp å klive opp på ein sundagsvkeld (og der vegen er "så bratt at ein lett får skrubbsår på nesa" som nokon kommenterte).
Det var fint.

Fint å vera på Hattefjell.

Og go'gutten min Lukas storkosa seg om alltid på tur! :)

Eg fekk ro på toppen.
Det er moro med motbakke, men berre når det er for moro skyld...

Trail Challenge - halvvegs! Litt oppsummering.

I dag er det laurdag og det er dag åtte på Trail Runner 100 Mile Challenge.
På tide å ta ei lita oppsummering og evaluering!

Først, kort om dag 4, 5, 6, 7 og 8 (uuuups her har eg visst ikkje blogga på nokre dagar nei, kanskje ikkje så rart, det tek på med ein dagleg løpetur...det tek i alle fall tid!).

Dag 4, tysdag: 10,4km - 395m stigning

Eg hadde med løpesekken min, litt drikke og eit par geler i tilfellet (hadde ikkje ete noko særleg den dagen). Været var fint sjølv om eg ikkje rakk sola i Kivledalen. Det går tydelegvis mot hausten, og dagane blir kortare...

Lukas blir tvangsfotografert. 

Dag 5, onsdag: 7,3km og 341m stigning

Denne onsdagen hadde eg eigentleg planar om å springe ein stad i Bø, sidan eg skulle dit uansett pga av legetimen eg hadde på ettermiddagen. Men eg blei så stressa av turen te Bø at eg fort forkasta denne planen. Etter legetimen blei det ein tur på kafé saman med ei venninne eg ikkje hadde sett på lenge, og så køyrde eg heim, og orka eigentleg ingen løpetur.
Men prøve skulle eg, så løpetur blei det, om enn ganske seint.

Utsikt frå Venås utover Seljordsvatnet - ein klassiker på bloggen min!

Dag 6, torsdag: 5,5km og 253m stigning (+ 3,3km og 155m stigning)
Denne dagen måtte eg virkeleg motivere meg til å ta ein løpetur på kvelden. Eg hadde sove dårleg og var så trøtt og søvnig at eg gjespa meg gjennom heile torsdagsturen (som står i parentes ovanfor).

Blomar på tur.

Det blei ein kort rask løpetur også ganske seint på kvelden. Men pussig, då eg først hadde kome meg ut, så var beina i superform!!!

Dette bildet tok eg dagen før,
men det illustrerar godt følelsen av lette bein i skogen!

Dag7, fredag: 3,7km 103 høgdemeter
Fredagen hadde eg også sove dårleg, og var supertrøtt og uopplagt heile dagen.
Eg vasa rundt på byggmakar og heldt på å kjøpe dei raraste tinga fordi "dei hadde så fin grønfarge" eller fordi "dei var morsamme", men kom heldigvis ut av butikken med den eg skulle kjøpe (spesiell lyspære).

På kvelden var motivasjonen for å springe minimal.
Dessutan hadde eg kjøpt meg eit nytt slags brød, med masse frø, som smakte kjempegodt, men som magen min ikkje likte, så då blei det smertestillande og varmeflaske på sofaen eit par timar.
Derfor blei det mest berre ein kort tur, mest i gåtempo og i halvmørkre, for å lufte Lukas.

Det er på tide å ta med hodelykt på tur nå på kvelden!

Dag 8, laurdag:13,2km og 138m stigning)

I dag skulle eg "unne" meg ein lengre løpetur i fint landskap, kjøpte meg bombillet og køyrde opp mot Lifjell/Mæfjell, altså Grunningsdalen, der eg skulle springe.
Eg hadde med sekk denne gongen, og jakke og mat og drikke, og Lukas.
Der i Grunningsdalen hadde eg vore på tur fleire gonger med torsdagsgruppe, og landskapet og utsikten er heilt nydeleg!!

Utsikt mot Mælefjell

Likevel, beina var tunge, men tankane enda tyngre og negative, og verre blei det for kvar kilometer.
Eg hadde også sove dårleg, men lengre (til kl 10, og eg skulle berre hat sove enda lengre, trur eg), og var ikkje i slag.
Det nytta ikkje med fint landskap.

Skåkavatn, dagens vendepunkt for turen.

Eg var gått lei av all den springinga.

Mens eg hadde køyrd opp den lange stigninga til parkeringsplassen med bil, tenkte eg ved meg sjølv, at her er det morsammare å sykle opp!
Det er også morsammare og sykle ned.
Eg har lyst til å sykle.

Nydeleg veg å både springe og sykle eller gå tur på.

Eg kunne heller tenkt meg å gå tur.
Og så vidare.
Etterkvart skjønte eg at turen var lengre enn det eg trudde (trudde det var 4km bortover til vendepunktet, og ikkje over 6,5), og ville berre heim og legge meg...

Snart ved bilen! Takk og pris!

Det hjelpte ikkje på humøret at Lukas etterkvart måtte springe i band på grunn av alle sauene, og turfolka me møtte, og at han begynte å like smaken av sauebæsj. Han bryr seg heller ikkje så mykje om eg kjefter på han, han ser berre rart på meg...

Til og med Lukas ville heim, trur eg.
Han fekk vel nok av det dårlege humøret mitt...

Oppsummering/evaluering så langt:
Inkludert torsdagsturen, men ekskludert den laaaange skogsturen sist søndag så har eg tilbakelagt 75km og klatra 2183 høgdemeter på åtte dagar.
Når det gjeld Trail Challenge, så er eg blant jentene alltid på posisjon 60-70 av ca.337 deltakarar (tilsaman er det over 2000).
Eg ligg altså ganske godt an, formelt sett.

Følgjande erfaringar har eg gjort så lang med fleire dagars terrengløp på rad:

• det er kjekt med enkelt fokus: eg treng ikkje lura på kva eg skal trene den dagen, det er terrengløp, og helst 10km/dag i snitt - det synst eg var deileg dei først fem dagane 
• å drive med same treningsform, terrengløping over fleire enn fire-fem dagar på rad, blir kjedeleg!. Eg er nok meir triatlet/multisportatlet enn rein terrengløper/trailrunner, og likar best variert trening/aktivitet
• beina mine tåler bra belastning med 10km/dag i snitt over ei veke, på slikt variert underlag - dei blei berre sterkare!
• terrengløping er effektiv kondistrening - det kjennest best i bratte bakkar - dei blir heilt klart lettare - du blir god det du trenar på!
• det er nydeleg med så mykje fint landskap rundt meg på løpeturane, men eg savnar faktisk å jogge rundt i Seljord - der er det så mykje å kikke på
• eg likar å jogge med sekk i fjellet - det kjennest trygt å ha med seg ekstra tøy spesielt på løpeturar i fjellet 
• eg savnar sykling, styrketrening, og svømming, veldig!!!

I morgo skal eg enda ei gong på skogstur med ei venninne og bikkjene, og det er også ein grunn til at eg kanskje ikkje kjem til å gjennomføre heile Challengen: eg har ikkje lyst til å velge bort mitt sosiale liv til fordel for ei mil terrengløp om dagen.
Og formen min er ikkje så god at eg kan drive med all slags ting heile dagen - det er tydeleg at den tøffe våren og sommaren har satt sine spor.

Terrengløping er ein fantastisk form for trening!
Eg skulle ikkje trudd at beina mine ville restituert seg så bra kvar dag, uansett om det er lange joggeturar eller korte raske. Dei tåler nok meir belastning enn det hovudet mitt gjer om dagen, og det er jo kjekt.

Trail Runner 100 Mile Challenge - dag 2

Nå må eg nesten halde bloggen litt ajour viss eg virkeleg skal drive med denne challenge'n.

It's ultra time. Run 100 miles in 16 days. 

I går, på dag to, blei det først ein laaang skogstur med gode venner.
Tre jenter og hundar.
Det tok oss lang tid før me hadde gått opp heile den bakken til der me skulle vera.
Og mens eg kleiv opp der tenkte eg: "Kanskje dette kvalifiserar som trail running? Eg har tross alt terrengløpesko på meg, og singlet, me er på ein sti i skogen, hallo? Hadde eg prøva å springe opp her, så hadde eg jo måtte gå uansett!?!".
Hm.
Eg får sjå kva eg gjer, det går alltids an å finne turen på kartet og registrere det i etterkant.

På blåbærtur i nydeleg skog.

Uansett, eg kom meg heim rundt kl.19, Lukas var heldigvis heilt utslitt etter å ha herja i timesvis med dei to kompisane sine, og fekk vera heime.
Eg var så sulten då eg kom heim at eg først skulle ete litt pasta og så springe etterpå, magen var berre full av blåbær, så det var ikkje særleg å springe på.

Lukas og kompisar.

Men eg kjendte også eit snev av at mensen begynte å sette inn (ja da gutta der ute, sånn er det å vera kvinne, eg skal ikkje legge skjul på dette, det er nemleg slik at me som kvinner må leve og trene med dette, og det er til tider såpass upraktisk og eg får faktisk ganske store smertar av dette og eg blir lei av å ikkje snakke om dette),
så eg ombestemte meg og drog ut på løpetur med det same.

Denne stien har eg sprunge på mange gonger. 

Eg skulle berre på ein liten 5km. Valgte meg ein variant av mine godt kjendte skogsstiar.
Etter 25min der eg skulle ta av vidare på ein sti lenger opp, ante det meg at eg kanskje hadde gløymt å slå av komfyren.
Nei!!??!!
Eg tok ein sti som førte meg heller i retning heim og vurderte i eit par minutter kva eg skulle gjera.
Hadde eg slått av plata??
Eller berre tenkt at eg skulle gjera det???
Kor lang tid ville det ta for at vatnet er koka bort?

Sjølvsagt var det ingen sjansar å ta her, og eg satte inn spurten heimover.
Ein bratt sti ned, over ei bru, med raske steg og i makspuls den bratte skogsvegen opp att, og så den siste kilometeren i full sprang ned mot heimen.

Nå skulle eg gjerne hatt fartsmålar og visst farten min!

Fem minutter seinare kom eg andpusten og med ein ansiktsfarge som låg mellom solmoden tomat og nedfallsfrukt-plomme fram til leilegheiten min og kikka gjennom kjøkkenvinduet:
Ja da, komfyren var slått av og alt var stille og roleg.
Heldigvis.

Det er moro å løpe i terrenget.

For å jogga ned tok eg ein liten tur opp Bringsåsnuten, tok meg ein pustepause og nokre bilder av utsikten og jogga heim att.
Registrerte så turen, som låg litt over 5km og 200m stigning.

Alt gjekk jo bra.
Det blir spennande kva eg skal finne på i dag.
Eg hadde tenkt meg ein roleg joggetur, sånn på rundt ei mil. Helst utan nevneverdig stigning.
Men finst dette her?
Spennande...

Kor skal neste løpetur neste dag gå hen, tru?

Trail Runner 100 Mile Challenge

I'm in!
Eg er med!

Det er Trail Runner Magazine som saman med app'en STRAVA utfordrar til å springe 100 miles i tidsommet 1.-16.september 2012.
Denne utfordringa kom eg over i går.
Tilfeldigvis, på Facebook.
Og det frista veldig!

100 miles, altså 160km, fordelt på 16 dagar blir i snitt 10km om dagen.
Så mykje har eg nok aldri sprunge før.
Aldri.
Ikkje eingong i opptreninga til mine to maraton.

Men på pilgrimsturen tilbakela me strekninga mellom Grunge kyrkje og Røldal stavkyrkje som er på over sju mil til fots på fem dagar. Det er eigentleg heilt utruleg, for den første dagen gjekk me berre 5km, og derfor mykje meir dei siste fire. Og dessutan er det sju mil mellom Grunge kyrkje og Røldal med bil, mens me gjekk i terrenget.
Etter turen tenkte eg at det var utruleg moro å drive med same aktivitet over fleire dagar.
Sjølv om beina var tunge dag to, så løsna det dag tre og fire.
Dag fem kunne eg ha fortsett med turen i dagesvis.

Så eg fekk lyst til å prøve meg på eit fleirdagars løp.
Og sidan eg for tida ikkje har anledning til å trene meg opp/melde meg på/reise så mykje osv for å vera med på noko arrangert fleirdagarsløp, så passar denne nettbaserte challenge utruleg bra.
Dessutan har eg jo så lyst til å teste løpesekken min meir.

I går var sekken pakka med ei vindjakke, buff, lause armar, mobil, 5dl drikke i flaske, 1L vatn og niste.
Det gjekk greitt å springe med den.

Men korleis eg skal få til å tilbakelegge denne strekninga på 16mil over 16 dagar skal bli spennande!
Eg har jo ikkje drive med løpetrening etter Haugesund 8.juli.
Og kroppen har vore slapp og litt dau etter flyttesjauen.

Men men, i går, 1.september, var det første dag for Trail Runner 100 Mile Challenge, så tok eg med meg den nye løpesekken min, og Lukas, og la ut på ein 10km terrengtur.
Like godt å begynne med ein gjennomsnittsetappe, for å koma inn i det, tenkte eg.

Dette er på ein av dei få stiane som er snille å springe på, med tanke på stigning.

Det gjekk heilt greitt.
Eg måtte gå ein del, for her i Seljord er det jo ikkje så mykje terreng utan bakkar.
Men det er det ingen tidsfrist på Challenge'n.
Det er strekninga som skal tilbakeleggast, og det skal vera "trail", altså i terrenget.


Så eg må nok bruke all min kreativitet til å finne meg nye stiar og vegar å springe på her, viss eg ikkje berre skal springe fjellet opp og ned, det kan jo bli litt tøft i lengda.
Så det blir spennande.
I dag så er eg nok litt støl i låra, så eg ventar med løpeturen til kvelden.
Eg har ikkje laga meg noko plan heller for desse 160km, men eg finn vel ut om det.

Lukas var med på turen, og han er blitt mykje flinkare til å springe ved sida i band.
Sjå så flink gutten min er her! :)

Det blir ein litt kortare tur i kveld, sidan eg og Lukas skal på besøk til venner, og der kan det fort bli ein skogstur på eit par timar også.
Men spennande og inspirerande og motiverande er det!
Uansett om eg skulle koma i mål dette.

Er det nokon som blir med?

Heilt topp

Nokon driv med motbakkeintervalltrening.
Eg er ein av dei.
Men viss eg kunne velgje, ville eg heller løpe opp heile den bakken med gåpausar i mellom, enn at eg spring to minutt i motbakke for å jogge nedatt og gjenta dette eit x antall gonger.

Dermed var det akkurat det eg gjorde i går.
Eigentleg så hadde både sofaen og PCen og TVen eit godt grep rundt meg.
Hadde det ikkje vore for Lukas, hadde eg antagelegvis utsatt løpeturen til dagen derpå.
Men Lukas er sta, og han skal ha turen!

Lukas fekk viljen sin og eg fekk meg ein motbakkøkt.
Me er fornøydde begge to!

Eg har brukt vegen opp til Hattefjell som opptreningsbakke for kneet mitt tidlegare i år.
Små, korte, lett fjærande steg på mjukt underlag i motbakke er jo sååå bra påstod Fysio'n, nemleg.
Det er ca.585m høgdeforskjell mellom meg og toppen av Hattefjell.
Det høyrest mykje ut, synst eg.

Men det er jo berre som å småspringe opp trappar, eigentleg.
Sjølv om eg ikkje spring heile tida.
Som tidlegare, så delar eg opp: eitt minutt løp, eitt minutt gange.
Gjentek eg dette 15x kjem eg til Skuggelimyr, der det er - riktig gjetta - ei myr (og ganske våt er den også), og derifrå startar ein ganske smal bratt sti opp mot toppen. Den tek det 8-10min og gå opp.

I går var eg ganske seint ute, sola hadde gått ned mange plassar nede i Seljord, men ho skein fortsatt på dei kringliggande toppane. Såå fint!
Kroppen kjendest litt tung på veg opp, og kondisen var ikkje heilt der, kjente eg, men alt dette er jo gløymt når eg står der oppe ved postkassa.

Nydeleg å koma på toppen! Utsikten er alltid like fin.
Eg rakk dei siste solstrålane også.

Eg synst ofte at det er vanskeleg å kle seg riktig i motbakkeløp. Det går seint og blir utruleg varmt på veg opp, og så blæs det jo gjerne på toppen, og på veg ned att kunne ein like godt ha hatt langbukse også om sommaren.
Det som er kjekt å bruke da, er slike "lause armar" og "lause kne" eller knevarmarar.

Utsikt over skyggelagte Seljord frå Hattefjell.
Her brukar eg ASICS armvarmarar sidan eg likar å springe i singlet,
men frys fort på armane... Praktisk!

Det er så praktisk når temperaturen ligg mellom langbukse og shorts. Eller mellom singlet og langerma trøye.
Og eg som har vanskeleg å bestemme meg i utgangspunktet har funne slike lause armar og bein så praktisk.
Du får både og. Ja takk, begge delar, liksom.

ASICS armvarmarar - dei kjøpte eg i Oslo ifjor, rett før halvmaraton på Oslo maraton.
Dei finst også i maaaange fine fargar, men dei hadde svart, og det er bedre enn ingenting.

Før Haugesund investerte eg i eit nytt par knevarmarar. Dei som eg har frå før var anten 1) for kalde (Lycrastoff, det blir nesten kaldare enn utan) 2) for trange (lause bein som avsnørar blodsirkulasjonen på syklinga) eller 3) for korte (knevarmarar som berre varmar kneet).


Etter litt leiting på nettet fann eg eit par fine knevarmarar av ei blanding av ull og syntetisk materiale, frå ORCA. Dei er litt lengre enn at dei berre dekkar knea, mjuke og behagelege, tøyelege, lette, varme men pustande, og held godt fast rundt låret utan å snøre inn blodsirkulasjonen.

"ORCA Unisex Velo Torque Merino Knee Warmers"

Eg braut med prinsippet mitt om "Ikkje fleire svarte plagg"denne gongne. Desse var for gode til å la vera å kjøpe dei. Dessutan har dei i alle fall nokre lyse kontrastsaumar og refleks på framsida.
Dei er heilt nydelege å ha på (det er merinoull i dei), og kosta ikkje all verden heller.

I motbakken i går hadde eg dratt dei ned til føtane, mens eg drog dei opp over knea då eg kom på toppen der det blåste. Fantastisk oppfinning!
Hadde kanskje vore enda betre i finare farge, men så kan eg jo alltids shine opp litt med ei trøye i "Hi-Viz"- farge.

Og vips så hadde eg langbukse!

Fortsatt god søndag!

Postironmanhigh

Hm denne "Postironman-high"en har enda ikkje gitt seg heilt, heldigvis!
Og det har eg faktisk utnytta til fullt.

Ja da, ein skal restituere seg etter ein konkurranse, og det har eg også gjort.
Eit par dagar.
Så kom det melding om at ei venninne skulle ut og jogge ein tur i lysløypa.
Med hund.
Om eg hadde lyst til å bli med?
Klart eg blei med!
Litt usikker, sidan det var onsdag, berre to dagar etter Haugesund.
Korleis ville beina vera?
Ville det bli tungt, eller lett?
Bly i beina, eller lett?

Det viste seg å vera litt tung å koma i gang, men så er lysløypa i Seljord også ganske kupert.
I solskinn og under tunge regnbyger og regnboge i 20 gradar jogga me rundt ein halvtimes tid, i pratetempo, og det var heilt nydeleg, musklane løsna etterkvart, og roleg jogging på mjukt variert underlag kjendest som perfekt for aktiv restitusjon.

Torsdagen var det sommarpause på senteret og dermed ikkje torsdagstur, så på ettermiddagen reiste eg ned til DPS for å trene. DPS'et er "stengt" om sommaren, men poliklinikken er open og nokre få er på jobb, og er hatt fått lov til å bruke treningsrommet gjennom sommaren.
Kult!

Oppvarming på mølle.

Eg har mine yndlingstreningsmusikk-CDar liggande der i treningsrommet, alltid klar til bruk, og stort sett er eg aleine der, og kan halde på akkurat som eg vil.
Så det blei ei fin økt på 40min med fokus på kjernemuskulatur og overkropp.

Lånt frå www.exrx.net.

Laurdagen kribla det igjen i beina etter løping, eg er nemleg rett og slett kjempemotivert etter at løpinga på Haugesund gjekk så bra etter så minimalt med trening!
Likevel skulle eg ikkje overbelaste beina, det har seg jo slik at ein kan kjenne seg godt restituert i beina, men på cellenivå så er det fortsatt "slagmark som må ryddast", som det stod så fint å lese i ei fysiologibok.

Så det blei det eg vurderar som "snilt" for beina: Motbakkeløp.
Seint på ettermiddagen rakk eg akkurat ein time mellom to regnbyger, sjølv om det hadde vore heilt greitt med litt avkjølelse i form av regn i motbakken.

Moro med motbakke! Spesielt i så fantastisk landskap. 

Det tok omtrent ein halv time i form av eitt minutt løp - eitt minutt gange - opp bakken til Raudkleiv.
Ned att både gjekk og jogga og sprang eg, alt ettersom.
Dessutan var Lukas med, og han skulle få opplæring i å bli løpefølgjehund. Han fekk springe laus, og var ganske flink til å bera drikkeflaska mi.

Lukas mista flaske berre nokre få gonger.
Men då var han sliten...

Sundagen satt postironmanhigh'en godt igjen også.
Dessutan ville eg teste ein ny type sportsdrikke, og trengte litt avbrekk frå heimen, der eg nå har begynt å sortere, rydde, kaste og pakke. Sidan eg skal flytte ut av huset mitt 1.august.

Powerbar isoactive skulle testast.

Viss eg måtte velge meg berre éi enkelt kort økt og få maksimalt utbytte av oppleving og trening, så ville det nok blitt terrengsykling. Det synst eg er morsamt uansett. Uansett vêr og forhold, det er morsamt å sykle både på grusveg eller sti, både oppoverbakke og nedover, båda fort og sakte.
Så det blei 40min rundt Kivledalen i kveldssol og tilbake på ein nydeleg sti gjennom skogen.

Ute i skogen på terrengsykkel. Moro!

I går var treningsiveren fortsatt stor, men energien litt så som så.
Eg rakk likevel ein liten tur innom treningsrommet for å fortsette styrketreninga med fokus på kjernemuskulatur og overkropp.
Der trur eg at eg har mykje å hente!
Beina får eg fokusere på litt meir seinare.

Det er herleg med postironmanhigh, sjølv om eg kjenner alt nå at følelsen blir mindre intens.
Likevel skal eg prøve å halde eit positivt fokus på trening, og ikkje la kvardagsbekymringar og helseplagar ta overhand.
Trening skal vera kvaltitetstid for meg sjølv, små utflukter der eg kan ha det godt med meg sjølv og omverda, og forsterke positive tankar.

Kjekt er det med internett der det er lett å finne motivasjon og inspirasjon om trening og triatlon.
Lars-Morten la ut to linker med flimsnuttar om IM 70.3 Haugesund, så der er det verdt å kikke innnom.

Dessutan har Youtube alltid noko å by på om ein leitar litt.

Men det er denne vesle videosnutten på knappe to minuttar de må sjå på!
Dei første 20sekund er det filma nokre av ungane som deltok i Ironkids på Haugesund.
Sååå artig å sjå dei små, bestemt blikk, og dei gir alt!
Denne klippen har eg altså funne på Ironman Europe sine sider på Facebook. Eg har klipt den til 1:54, men originalen kan dikkøn sjå her viss de ønsker.

Videon er laga og publisert av Ironman Europe og består eigentleg av ein video på 3min24sekund. Denne har eg berre lånt altså. Men den er så fantastisk fin at eg måtte berre publisere den her :)

Og så er det ein 11min lang video frå stemninga ved målområdet:

Fantastisk stemning!
Hm ja eg får lyst på ein ny Ironman nå eg...:)

Eg likar jo å svømme!

Nå skal eg prøve å skrive littegrann om korleis eg har hatt dei siste dagane sidan sist innlegg.
Det nærmar seg avslutning på dagposten.
Det er berre neste veke igjen, faktisk.
Så det blir rart.
Men litt godt også.
Det kjennest nemleg som eg har fått ein litt for stor dose av traumebehandling på dagposten.
Eg har rota rundt i minner som er aldeles ubehagelege og som eg eigentleg ikkje har hatt lyst å snakke om.
Så etter sommaren skal eg ha møte med terapeuten min om korleis me skal fortsette.
Dagpost blir det definitivt ikkje meir av, men ein annan form for behandling vil det bli.

Så same veke som eg avsluttar dagposten, så blir det også avslutting i treninga mi mot Haugesund.
Eg er forresten heldig som har Helene som tek seg av det praktiske med tanke på overnatting og køyring.
Utan henne hadde eg vel neppe fått organisert meg.
Så det set eg så utruleg pris på!

Det skal bli moro å dra på konkurranse saman igjen.

Men har det skjedd noko treningsmessig sidan søndagen, tru?
I dag hadde eg først tenkt meg på løpetur, men etter dagposten så hadde eg eit møte om "kriseplanen" for sommaren, saman med terapeuten min og psykiastrisk sjukepleiar.
Det er alltid bedre å vera føre var.
Når det er sommerferie så stoppar jo gjerne mykje av det vanlege tilbodet innan helsevesenet opp, så då er det best å ha planen klar og ha god oversikt over kven som kan kontaktast når det blir for ille.

Og etter møtet var det absolutt ingen energi igjen til å løpe...

Men søndagen var eigentleg ein bra dag. Eg tok det veldig med ro, og tok meg ein spontan liten løpetur opp Hattefjell.
Då veksler eg mellom å springe eitt minutt og gå eitt minutt, fram til eg når stien opp til toppen, og den er såpass bratt at det ikkje er mogleg å springe. Dessutan var det vått og glatt, og eg ville ikkje risikere noko strekk i kneet såpass kort tid før Haugesund.
Eg brukar faktisk under 40min til å koma på toppen, og det er faktisk den beste tida eg har hatt så langt!
Det var utruleg moro!

Litt mange regntunge skyer på sundagen,
men Hattefjelltoppen er det alltid like artig å vera på.

Måndagen var eg ganske støl, spesielt på kvelden så kjendte eg setemuskulaturen og faktisk akillessenen som hadde fått køyrd seg, så det var fint å rusle ein times tur i skogen med Lukas.

På skogstur.

På tysdagen hadde eg ein dårleg dag, og stort sett nervevrak og litt småpanisk og uroleg og på gråten og fortvila slik at eg måtte avlyse ein tur til ei venninne og istadenfor bruke alle krefter til å roe meg ned igjen.


Men sånn i ni-tida på kvelden derimot hadde eg fått nok av det bedande blikket til Lukas, og tenkte at eg likar jo så godt å svømme, så eg pakka svømmeutstyr og våtdrakt og neoprensokkar og reiste ned til stranda for å svømme saman med Lukas.
Det var utruleg deileg å svømme igjen!
Vatnet heldt berre 13gradar, men våtdrakta held godt på varmen, og spesielt neoprensokkar hjelper veldig!

Kjempefine svømmeforhold i Seljordsvatn i går. 

Det var fint at eg kom meg ut for å svømme.
Eg gløymer alltid kor godt eg likar meg i vatn.
Men nå skal eg koma meg ut på ein rusletur med Lukas, han har vore så tolmodig heile dagen, men nå kjenner eg at han snart blir ganske fortvila.
Og med litt frisk luft for leggetid trur eg også at søvnen min blir ekstra god.
Og det treng eg.

Oppsummering av veke 3/9 fram til IM 70.3 Norway

Då var det på tide igjen med ei lita oppsummering av treninga mi frå den siste veka.
Eg blir littegrann usikker på om det eigentleg er bra å skrive ned desse oppsummeringane.
Det er jo slik at eg gang på gang blir påminna om at eg ikkje greier å gjennomføre det som eg tidlegare hadde ansett som realistisk å gjennomføre...
Hm, men tvil til side og ei rask og kort oppsummering, så får eg heller skynde meg og skrive eit blogginnlegg med fine bilder og positivt innhald etterpå:

Siste veke (14. - 20.mai 2012, 7 veker igjen til IM 70.3) var forslag til trening som følgjande:

Løpeøkt 1: 8km eller 45min RLT (Roleg LangTur),
(Løpeøkt 2: 30min)

Sykling økt1: 1time 45min RLT
(Sykling økt2: ein time veldig lett)

Styrke: ein time, heile kroppen
(styrkeøkt 2: lettare økt på 30min)

Så kva gjennomførte eg av dette?

Løping: 
Motbakkeløp/bakkeintervall (1min løp-1min gange)x20 = 40min
"Roleg" løp på asfalt 40min (Lukas var med for første gong, og dagen etterpå var eg støl i venstre armen og ikkje i beina. Å løpe saman er noko eg og Lukas må lære oss litt bedre).

Sykling: 
Motbakkesykling med tilsaman 45min motbakke, til saman litt over ein time.
Roleg restitusjonssykling på rulle 1 time

Styrke: 
Ein heil time med variert styrketrening, med apparat. Moro!

Tur
Ingen torsdagstur pga 17.mai.
Ein god time skogstur med Lukas.
Fleire korte rusleturar med Lukas også, men stort sett lite tur denne veka.

Svømming
Det er Lukas som står for svømminga for tida.
Eg har lyst til å svømme, men får ikkje organisert meg til det.
Det blir styrketrening av svømmespesifikke musklar istadenfor.

Lukas er ein dyktig svømmer.
Når vanntemperaturen har stige litt, skal eg nok bli med han  uti.

Løpemessig så ligg eg litt etter det eg har planlagt, men samtidig så fungerar kneet bra på løpeturane, og det er veldig bra.
Den lange sykkelturen på 1t45min fekk eg rett og slett ikkje til.
Det frista ikkje. Siste delen av siste veka var eg stort sett sliten, deppa og tiltakslaus mresteparten av tida.
Og då er det ok med ein liten time motbakkesykling, men heile to timar nesten?
Det får eg ta sidan.
Eg har trent styrke siste veka, og det var utruleg bra.
Dessutan kjenner eg at kondisen blir bedre!
Motbakkeintervalla på måndagen førte til at eg for første gang i år havna på toppen av Hattefjell igjen, og det var såå moro!

Opplegget med grupperterapi på DPS er såpass tøft at eg kjenner at overskuddet til strukturert trening er vanskeleg å få. Eg har ofte rett og slett ikkje nerver igjen til å koma meg ut.
Men men, formkurva er stigande, og eg gir meg ikkje!

Oppsummering slutt.

(Det blei eigentleg ei ganske bra veke likevel, treningsmessig. Eg kjenner berre kor sjølvkritisk eg er, og at  dei negative tankane ligg heile tida på lur for å tilintetgjera det som har vore bra. Antagelegvis er den fysiske formen min mykje bedre enn den psykiske formen. Men den den blir nok bedre igjen, den også).