Hva er det for nokre rare sko du har på deg da???

Eg har nå i år for første gong hatt ei løpeøkt.
Altså eg meinar sånn ordentleg løpeøkt.

Eg har jo løpt i skogen, veksla mellom løping og gange og har hatt god erfaring med det, heilt opp til 7km så langt.
Men nå kjenner eg at det er på tide å utfordre føtane mine litt meir, sånn gradvis.
Back to the road, liksom.

Det har blitt ein god del løpeturar i skogen i alle fall - veksla mellom løp og gange.

Eller i alle fall, tilbake til strukturet og forsiktig løpetrening.
Eg er ikkje heilt sikker på kva slags løpesko eg skal bruke framover, sidan mine gamle ikkje lenger er gode å ha på, synst eg. Dei blir for trange.

Men skospørsmålet føler eg er litt sekundært. Først er det føtane som skal fungere.
Enn så lenge bruka eg då Fivefingers.
Så sist torsdag sykla eg ned til idrettsanlegget for å løpe.

Min faste plass med sykkel ved furutreet. Til min store forskrekkelse hadde det blitt hogd ned eit par kjempestore fine furutre. Men som naboen sa, dei var tørre og dermed ikkje trygt å ha der. Jaja.

Her var det også ein nabo som kjente meg igjen, som eg slo av ein prat med, og som kunne fortelle at han hadde lurt på kor hen det hadde blitt av meg i år. Han bur rett ved idrettsbanen og jobbar mykje ute med båt og andre "unyttige hobbyar som er høgst nødvendig" som han seiar :)
Plutseleg såg han ned på føtane mine og brøyt ut "Nei men kva er det for nokre rare sko du har på deg da?" Og så lo han godt.
Eg forklarte dette med Fivefingers.
Han syntest det var artig.

Klokka var berre 11, sidan denne torsdagen var ein av desse super varme flotte sommardagane som me hadde den siste veka, og eg ville unngår steikesola på ettermiddagen. Grusvegen rundt idrettsanlegget målar ein kilometer, og her blåsar det alltid litt, vegen ligg rett ved elva og ut mot Seljordsvatnet, så det pleier å vera kjølegare her når det er varmt enn f.eks. i skogen. Trærne langs elva gir også god skygge på halvparten av runden.

Vallaråi, elva som går rundt halve eventyrøy og idrettsanlegget.
Her er det godt å kjøle seg ned når ein løper i varmen.

Eg skal ta det pent med løpinga.
Så då blei det éin kilometer av gangen. Ein runde, og så litt gåing, litt forsiktig tøying, litt løpeteknikkøvelsar, berre roe ned, la føtane kjenne på den fine mjuke plenen ved anlegget, la dei restituere seg litt.

Så ein runde til.
Og så ein runde til.
Ferdig.
Det var morsamt å bli så fort ferdig, sånn samanlikna med tidlegare løpeøkter som kunne vare i timesvis.
Men greitt var det, moro var det. Etterpå blei det avkjøling av leggane, og med Fivefingers på er det jo heilt genialt å vasse i elva.

Vibram Fivefingers Spyridon, som eg løp med. Veldig kjekt når ein skal kjøle ned leggane i elva etterpå, for med desse skoene på så har ein utruleg godt grep på sleipe steinar, også i nokså sterk strøm som her. Såå kjekt!

Dagen etterpå var føtane også heilt fine.
Ååå så fornøydd eg blir altså!
Etter denne økta har eg pga varmen prioritert sykling og svømming bading, og turar med Lukas, eg trur eg kan godt ta det roleg med løpetrening framover.
Spesielt sidan eg går tur kvar dag, og trenar styrke faktisk så mykje som tre gonger i veka, og der får føtane stor belastning også, spesielt når eg løfter tunge vekter, som på markløft.

Markløft - personleg rekord 75kg (maksløft) ellers sånn rundt 55-60kg (5-10 reps) 

Treningsmessig går det altså virkeleg bra.
Min psykiske helse er derimot så som så, så lenge alt går sin gang, går det greitt, men eg lever fortsatt med små marginer når det gjeld belastning, det skal lite til for at det blir for mykje.
Men slik har det jo alltid vore.

Frå kveldstur med Lukas - når ein ikkje har det bra er det
viktig å legge merke til dei små positive og vakre tinga. 

Turane med Lukas er fine. Av og til så er me kanskje litt på forskjellige planetar, men så godt det er å tusle seg ein tur. Det hadde eg jo aldri funne på aleine.

Det er berre å ta ting som det kjem, og ikkje bli frustrert om eg må ta ein heil dag pause frå alle slags aktivitetar, og unnar hovudet mitt ein pause.

Selfie på brygga - berre la meg sove litt her nå...

Sommarvarmen har gjort godt.
Eg har elska den varmen som var!
Det er berre så mykje lettare å slappe av når det er varmt.
Og eg elskar sol og varme!

Frå badebrygga i Kviteseid. Og 28gradar i skyggen. Varmt i sola. NYDELEG.

Ein ting som eg har skjønt nå er at eg har forsømt svømminga. Den siste veka så svømte/bada eg heile tre gonger, dvs saman med ei venninne, så dagen etterpå aleine.

Svømming i Seljordsvatn. Det gir sommarfølelse, og triatlonfølelse!

To dagar seinare blei det også ein stopp på ein sykkeltur med innlagt bading.

Det var 28gradar i skyggen ved Statoil i Kviteseid.
Då droppa eg rett og slett singleten og sykla i Speedotopp.
Det er ein ganske seig bakke opp frå Kviteseid må vite!

Bratte bakkar ser aldri bratte ut på bildet. Denne her er heller ikkje så bratt,
men den er lang. Heile 5km. Men den er fin.

Det blei til at eg svømte i trishorts og speedotop og i nyyydeleg vatn ved brygga i Kviteseid. Eg har alltid med eit par svømmebriller og ei svømmehette i bagen bak setet på sykkelen nå på sommaren når eg plutseleg kan koma forbi eit vatn med god badetemperatur.

Svømmebriller og svømmehetter - "minimal swimming":D Men rosa er viktig ja.
Her er det på brygga i Kviteseid der vatnet var deeeeeeeileg varmt!

Kviteseid. Her legg kanalbåten til. Og her er det ofte fin temperatur i vatnet å bade i.
Spesielt når det blåsar frå riktig retning. Det var moro å svømme i bølgene. DIGG!

Det var heilt nydeleg å svømme med bar mage - herleg å kjenne vatnet rundt kroppen, utan begrensning av våtdrakt. Den følelsen har eg savna. Bølger var det også. Og ungar som trena på å stupe.
Det minte meg litt om mine somrar som lita jente, der me bada stort sett kvar dag (vanntemperaturen var eigentleg alltid bra om sommaren), og leika oss og herja i og rundt elva.
Så når det blir god badetemperatur her, og det lar seg svømme utan våtdrakt, då blir eg utruleg glad, då er sommerfølelsen her.

Yndlingsmotivet mitt, trur eg. Fjell og vatn og sommar og bading. Herleg!

Nydeleg.
Heaven.
Å du deilege sommar :)

Sightseeing/running

Bortsett frå ein ørliten joggetur i Haugesund i fjor,  var eg altså ute på min første sightseeingløpetur i går.
Etter ein dag med konfirmasjon av den super flotte niesa mi i kyrkja og masse god  mat og drikke,  kjendest det veldig godt å ta på løpesko og labbe avgarde.

Eg kjendte neg nesten som heime, for etter berre 50m kom første motbakke... Landshut har nemleg ei borg på det høgaste punktet sitt, og løp først opp dit ig så ned att.

Sidan borgen var stengt for dagen løp eg vidare ned"Königsvegen" og tok bildet frå borgen utanfrå. Nede i sentrum i Altstadt var det masse folk og boder og fine hus å ta bilder av...ikkje akkurat den mest anstrengande løpeturen var det akkurat da...

Eg måtte stoppe og kikke og heldt til og med på å kjøoe ein sølvring mef månestein i, til eg kom på at eg hadde rekna om feil frå euro til kroner,  og tja, da blei det i grunnen ikkje så fristande lenger.

Det eg likte spesielt godt her alle fargene på husa:

Eg er virkelig glad for at eg hadde med meg mobilen min med GPS.
Av og til var borgen synleg der oppe, men ellers var det eit virvar av små og store, breie og smale gater...

Borg Trausnitz

Trange gater, og st. Martin med det digre kirketårnet

Og så var den "usvømbare" elva Isar:

Været var fint, og temperaturen god å løpe i.
Det var skikkeleg koseleg å småløpe i gatene som det passa meg, og utfoeske bysentrumet.

Såå fint hus!

Det var morsomt å springe på brostein.
Og så var det berre så mange kyrker!
Denne var artig, med to tårn. Baksida av den såg eg frå huset til broren min, og klokkene dens ringer stadig (og kallar til messe til "ukristelege tider" f.eks.kl.6.00 :D).

Og så var det nokre mindre, litt bortgøymde kirker:

Så denne typen treningsøkt har eg veldig sans for! Eg fekk løpt 7km på ein time, med ørten stoppar for å knipse bileet, og ikkje minst, referere med Hoogle Maps om kor eg var hen.

Det er godt å vera  ferie når det er så fint vær!

Men eg må innrømme at sjølv om himmelen over Tyskland er like blå som over Norge (kanskje ikkje heilt) så gledar eg meg til å kome heim att. Borte bra men hjemme best...

Varme = energi

Endeleg så her somaren her.
Den har jo teoretisk sett alt vore her, men nå har det altså også blitt ein god del varmare, og også litt mindre regn.
Og eg kjenner at med varmen og sola så kjem også energien min tilbake.
Siste veke blei heile tre løpeturar, og det er det meste eg har løpt på ei veke dette året faktisk!

Tysdagen sprang eg ein tur som eg kallar "Kivledalen rundt".
Det var overskya den dagen og ikkje så altfor varmt, og Binna blei derfor med.
Dessutane skulle eg berre springe ein liten time i joggetempo, og då er det god tid til badepausar for at Binna skal kunne kjøle seg ned.

Binna legg lystig ut på løpetur, i fin lett stil.

Høgdeprofilen frå "Kivledalen rundt - medsols".

Torsdagen skulle det bli beising av gjerde på kvelden, men eg hadde likevel lyst til å smette inn ein liten løpetur før det, for å sjå om eg  har overskot nok til to "ting" same dag.
Det har nemleg vore slik den siste tida har eg nærmast blitt heilt slått ut av fleire enn eitt eller to ærend om dagen...

Varmt var det på torsdag også, skikkeleg deileg sommarvêr!

Denne torsdagen var det såpass varmt så Binna måtte bli heime.
Eg er ikkje så van med å springe aleine, stort sett er jo Binna med. Då blir det naturlegvis ein god del stopp undervegs. Defor har eg alltid trudd at eg ville bruke mykje lengre tid på turen saman med Binna enn aleine, men det viste seg altså at eg brukte like lang tid då eg var utan henne.
Eg starta nemleg då altfor hardt, slik at dei siste 3km av den 8km lange turen blei grusamt tunge, og eg måtte gå opp den siste bakken, i staden for å springe den opp, slik som eg pleier.
Ikkje så dumt at Binna er med på løpeturane, eigentleg. Som fartshaldar?

Sidan eg måtte gå opp bakken, kunne eg like godt stoppe og ta bilder. Så fine desse her var!

Fredag blei det ikkje noko trening, men te helga skulle eg ut på lang løpetur, på ca to mil.
Med så mykje deileg solskinn på laurdagen blei teppe på plenen og ei god bok det bedre alternativet. Og besøk på kvelden gjorde også at dagen blei brukt til "oppladning" til søndagens langtur.

Binna har løpetid. Ho lengter etter "Skar" (sjå raud sirkel), som er ein kjekk ung veltrent nabohund. Dei to brukte laurdagen på å lengte etter einannan...

Med søndagen kom det enda meir solskinn og varme, og også planlagt besøk. For at eg ikkje enda ein gong skulle finne på fleire unnskyldnignar gode grunnar til å la vera å løpe langtur, gjorde eg det enkelt for meg: eg skulle ta med Binna i bilen, køyre ned til Eventyrøy og springe 20 rundar à éin kilometer.
Lasteplanet på bilen brukte eg som "drikkestasjon" med eit godt utvalg av vatn, to flasker sportsdrikke, High 5 Isotonisk drikke, to bananer og ein sportsgel.

Solkrem, vatn, banan, sportsdrikke, isotonisk drikke, gel... burde vera nok for ein langtur i varmen.

Med musikk i øyra og Binna trygt plassert i bilen i skyggen, la eg på sprang klokka 13.00, midt i varmaste steikesola.
Eg har ofte fått kommentarar når eg har vore ute og løpt i slik varme. Eg hadde ikkje med gradestokk, men det var nok ca 24-25 gradar den dagen, men så låg halvparten av løypa i skyggen, og det blåste ein ørliten frisk bris frå vatnet. Dessutan var Bygdarå med sitt regulerte, iskalde vatn alltid rundt meg, slik at eg ikkje syntest at det vår så ille å springe i varmen.

Godt med iskaldt vatn langs løperunden. Både undervegs, og rett etterpå.

Eg tenker som så, at ein fort kan kome til å vera med på ein konkurranse der det er alt anna enn milde  norske sommartemperaturar, og det er kjekt å vite korleis kroppen reagerar i varmen.

Den solfulle delen av løperunden min.

Det blei ganske varmt, ja. Og eg blei ordentleg sliten. Ikkje så mykje i beina, men pulsen var nok ganske høg frå starten av, så eg er glad for at eg ikkje sprang med pulsklokke...

Vanlegvis så gjer eg ikkje så mykje etter at eg har vore på langtur. Eg prøvar å restituere meg best mogleg i tida etter langturen, noko som fort blir ein del timar med beina høgt på sofaen, og masse god mat.

Men med koseleg besøk av så glade og spreke menneske som Marie og Sakarias så blei det litt alternativ restitusjon denne gongen, noko som viste seg å fungere nesten enda bedre! Me skulle ned til Bjørgesanden og nyte ferien. Men ikkje før etter at både Marie og Sakarias hadde tatt all oppvasken for meg, mens eg fekk ligge i sofaen med beina høgt og slappa av! Kjempesnilt!
Ikkje rart kroppen blir restituert nesten med ein gong da!

Nede på Bjørgesanden var vatnet blitt ganske varmt, og skyene som tømte lokale regnbyger over delar av vatnet, var heldigvis enno i det fjerne.

Sakarias legg ut på svøm, med veiledning frå sin erfarne triatletmamma.

Sakarias er ein liten tøffing, og etter å ha vassa lenge, så ville han også bade og svømme til slutt. Mens han svømte "naturell" og lo og skratta, så kledde eg pent på meg den ermellause våtdrakta, frysepinne som eg er, sjølv om temperaturen i vatnet var utruleg god, nærmare 19 enn 18 gradar kanskje.
Til slutt kunne ikkje Marie motstå vatnet lenger hell, og tok seg eit rask bad ho også. UTAN beskyttande våtdrakt. Tøft!

Dette er livet! Sommarkveld ved Bjørgesanden.

Dei mørke skyene nærma seg stadig, og etterkvart fekk me ganske mykje vêr å sjå og høyre på, både solskinn, regnbyger, regnboge, tordenskrall, lyn, mørke skyar, lyse skyer, grå himmel, open himmel. Alt saman på ein gong!

Mørke skyer og tordenskrall og lyn til venstre, og blå himmel og sol til høgre...

Sakarias lot seg ikkje spesielt skremme av tordenvêret i det fjerne, men fylgte interessert med. Heldigvis drog tordenvêret forbi oss, så bortsett frå nokre raske regndråpar blei det ikkje noko av.

Det skal meir til enn nokre mørke skyer og lyn og torden for å skremme denne tøffe gutten!

Me fekk skikkeleg sommar- og feriefølelse!

Mallorcanske impresjonar

Nå er det akkurat ei veke sida me kom tilbake frå Mallorca. Med dette vårværet og temperaturar ned til 10 gradar er det på tide å henta fram nokre impresjonar frå opphaldet vårt på Mallorca...

Første kveld ved stranda ved Playas de Muro.

Heile Alcúdia og Playas de Muro er kjent for å vera familie- og barnevennleg. Her var det i alle fall ein kjempefin strand med nydeleg kveldssol og deileg fin sand.

På torsdag kl.11.00 blei sykkelen min levert. Den leigde eg frå Velosport, som blir driven av ein tysk syklist (Johannes Schernikau) som busette seg på Mallorca etter mange år med deltaking i sykkelsporten. Sykkelen eg valgte meg var ein "Cucuma", i størrelse 49, og den var ganske lik Marvilen min.

Cucumasykkelen frå Velosport, klar til bruk med eige sete, pedalar og tempostyre. Den passar meg godt og funka bra gjennom alle 9mil, og også på gatene i trafikken gjennom Alcúdia.

Med medbrakt sete, pedalar og tempostyre passa sykkelen veldig bra. Trippelkransen sørga for lette gir i motbakkane, utstyret var gjennomgåande Shimano Ultegra og fungera utan problem. Den blei levert med to flaskestativ, ei flaske og ei lite veske med dekkspakar, og sykkelcomputer. Eg har ikkje noko å utsette på sykkelen i det heile tatt, så det var verdt å leige sykkelen. Bringing av henting ved hotellet fungerte også utmerka, så Velosport kan eg trygt anbefale for nokon som skal leige sykkel på Mallorca.

Den leigde sykkelen til Helene til venstre, og min til høgre. Hotellet vårt i bakgrunnen, og blå himmel. Snart skulle me sykle inn til Alcúdia og levere inn syklane. Spennande...

Så var me også ein tur gjennom expoen. Det var mange dingsebumsar med den populære Ironman M-Dot på.

Sååå fin T-skjorte. Men den sat utruleg dårleg på meg... sidan den var utruleg dyr også, så sparte eg nå litt pengar på å la den henge.

Eller kanskje ei kakeform for Ironman?

Eller noko med pink?

Desse her stod uansett på ønskelista mi. Kanskje dei er gode til postironman recovery?

Fredagskveld på hotellet. Eg set meg inn i korleis sykkelcomputeren nullstillast. Når eg først har sykkelcomputer på sykkelen min, hadde det jo vore greitt å sett riktig antall km...

Eg finn ut kor sykkelcomputeren fungerar. Det står dessutan mykje anna morsamt i følgeseddelen til sykkeln.

I følgeseddelen til sykkeln stod eit telefonnummer som ein skulle ringe viss ein trengte reparasjon av sykkelen undervegs. Einaste unntak: sykkelcomputeren. Det stod faktisk noko som: "We won't come to repair the bike computer immediately. It is possible to ride your bike without your bike computer for a day or two."

Viktig å ha på for å koma inn på f.eks. prerace-møtet.

På konkurransedagen tok eg og Helene ein taksi bort til startområdet etter ein god frukost på hotellet kl.6:15. Me hadde veldig god tid til å ordne sykkelen, og skifte og sjekke run- og bike-posane.Det er verdt å stå opp litt tidleg, synst eg, så blir det tid til å nyte pre-race stemninga...

Morgonstemning i skiftesonen. Klokka er litt over sju. Ein time før start.

Då eg var liten, så hadde eg ikkje eit einaste rosa plagg. Alt skulle vera grønt. Det har jo snudd fullstendig. Rosa er kult.

Såå kult at me har rosa svømmehetter! Passar perfekt til rosa svømmebriller og rosa hårstrekk! Det er dei små gledene som er best av og til altså ;)

Eg likar å springe med caps. Den beskyttar ikkje berre hovudet for sola, men også augo. Det er rett og slett meir avslappande å springe i steikesol med caps, synst eg.

Kjekst med caps når sola steikar midt på dagen.

Det er også viktig med solfaktor når ein konkurrerar så mange timar på ein stad som Mallorca. Spesielt om våren når huden enno ikkje er så van med sol.

Racerbackskille, rett etter konkurransen. Godt at eg fekk på meg litt solkrem i alle fall! Den skilla har eg etter 8 dagar enno ikkje blitt kvitt...

Dagen etter konkurransen var det faktisk litt overskya og kjølegare, og eg og Helene og Marie og Sakarias rusla rundt på Playa de Muros og shoppa og unnte oss god mat.
Mens eg og Helene hadde ein heller humpete måte og gå på, så var Marie og Sakarias etterkvart blitt i bedre form, og absolverte lettbeint gateløping i Alcúdias gater.

Marie og Sakarias i vant lettbeint stil, mens eg Helene tuslar etter på stive lår...

Eg hadde aldri vore på Balearene før, og syntest det var vakkert langs gatene, med palmar og rare tre og blomar...

Fint.

Fin klatreplante. Dette er botanisk sett "høgblad" og ikkje blomsterblad, akkurat som på jolestjerner. Men dei var fine uansett.

På fredag eller laurdag var det nokre sprekar karar som svinga sag og anna tungt klippe-og skjæreutstyr på palmene. Eg synst at det var utruleg flott korleis dei beskjærer palmene. Det gjorde dei faktisk ikkje så veldig mange andre plassar.

Etter at palmebeskjærarane hadde gjort jobben sin. Kult!

På siste dagen vår var me på stranda. Det var herleg å berre ligge i sola, bade, lage sandslott og samle skjell.
Helene og eg måtte sjølvsagt diskutere litt krålstil, men så blei det for det meste bading og plasking.

Helene i fin krål stil. Ho ligg så godt i vatnet at ho er vanskeleg å oppdage..

Eg synst det var utruleg deileg i den varme sola og det klare vatnet, og syntest det var fælt at me skulle reise heim dagen etterpå...

Hav og sol og varme og strand. Livet er herleg på Alcúdia...

Så skjer det igjen: Eg blir til ein fisk og er meir under enn over vatn...

Vatnet hadde ein utruleg farge, til tross for litt bølgjer og vind. Og eg kosar meg under vatn!

Så kom avreisedagen, og våre to fly gjekk etter planen, og slitne og trøtte etter ein tur med taksi, to turar med fly, flytog frå Gardermoen til Oslo, bus frå Oslo til Notodden, og ein tur i bilen til den supersnille papaen til Marie, var me tilbake i Vest-Telemark.

Ha det Mallorca! Eg kjem nok igjen. (Obs ja, elektronisk utstyr skal ein ikkje bruke før ein har kome opp i flyhøyde, men det gjekk heldigvis bra).

Eg sit tilbake med nokre herlege inntrykk, kjempemotivasjon til vidare trening og konkurransar, og ein stor lengsel etter å dra tilbake til Alcúdia. Mallorca er ei kjempefin øy, spesielt utanfor dei store turiststadene, og eg har fått lyst til å kikke meg litt meir rundt der, spesielt i fjellet, når eg får tid.

Berre vent, Alcúdia, eg kjem nok igjen!