Diagnose: Plantar fascitt

Da har eg vore hos legen på mandag og fått bekrefta det eg frykta:
Det er plantar fascitt som fører til smerten i hælen(e).

Det tok berre eit par trykk med legetommelen på riktig stad, og saka var klar.
Morsamt er det når eg diskuterar med legen min og han seier "Eg går ut frå at du har lest alt om dette her og kan det meste?" Eg nikkar.
"Ja for det er den fascia som festar seg i forkant av calcaneus, ikkje sant?"
Jepp eg nikkar.

Eg er jo anatominerd. Dessutan synst eg at det er viktig å vite mest mogleg om ein skade eller sjukdom når ein først har fått den.
Fotens knoklar er mangfaldig og har rare navn. Bortsett frå tærne.
Calcaneus er berre hælbeinet, det.

Så kva vidare?
For det første, så hadde ikkje fysioterapeuten min noko ledig time før om to veker.
Kjedeleg.
Min telefon-fjerndiagnose-fysio har nå hjelpt meg med "første hjelp" (mjuke sko, avlaste hælen, mange pausar, unngå hardt underlag, R.I.C.E (bortsett frå Compression kanskje), og intens lytting etter kva signalar foten gir meg etter aktivitet og justering av neste aktivitet deretter.
Okidoki.

Vidare skal eg vera meir nøye med kosthaldet.
Kosthaldet mitt er ikkje så usunt, det.
Men det som er usunt er at sjølv om eg får i meg ein del grønsaker, litt fisk, grovt brød og magert kjøtt (bortsett frå den ukentlege sommarkoteletten som eg berre MÅ ha), så får eg i meg alt for lite.

I sommar har eg hatt så lite matlyst at eg rett og slett har kjøpt meg matlyst på boks.
Jepp, Nugatti. Matlyst på boks, dei tullar ikkje, eit par-tre teskjeier med nugatti får vekk den verste sult-og kvalmefølelsen og ein får lyst på meir (av noko anna - for det finst grenser for kor mykje nugatti det går an å ete utan å bli kvalm).

Når det gjeld maten, så fokuserar eg nå på å få i meg nok protein (oppbygging av kroppens strukturar), vitamin (som er verktøyet til oppbygging av kroppen), sunt fett (som skal byggast inn i cellemembranen til mine flotte fantastiske nybygde kroppsceller i foten, og antioksidanter (minske antall frie oksidantar etter vevsskade).
I tillegg til den daglege tranen min har eg kjøpt inn magnesium og vitaminbjørner.

Dei seier at vitamin i form av kosttilskot har langt ifrå same virkning som vitamin i sin naturlege form (pakka ned i frukt og grønsaker) men eg prøver nå likevel. Om det så berre er placeboeffekten eg får ut av det, greitt for meg!
Magnesium er bra for musklane og støttar opptak av kalsium. Eg trur nemleg at eg ikkje får i meg spesielt mykje magnesium gjennom kosten, så då blir det tilskot.

Vitaminbjørner er faktisk veldig gode -
Mg-tablettane derimot var store å svelge altså!

Når det gjeld trening, så skal eg fortsette med styrketrening - men utan å belaste føtane.
Eg skal også gå bort frå 5x5 programmet (er jo ikkje vits når eg ikkje kan utføre knebøy og markløft som er ein vesentleg del av programmet), og trene heile kroppen med øvingar som ikkje stressar fotsolane og skuldrene (for venstre skulderen er også blitt kronisk vondt i sommar).

Styrketrening utan å belaste føtane
(sjølv om skulderpress er ikkje så bra for skulderen min heller for tida :P)

Eg har også meldt med på ein gruppetime med "mattetrening" som blir leda av ei flott og kunnskapsrik dame som også er fysioterapeut (som eg faktisk har fått behalding frå for nokre år sida). På den måten kan eg kanskje også drøfte øvingar som er godt eller mindre godt eigna for føtane mine.

Eg håpar at eg også kjem meg ut i terrenget på sykkelen, slik at eg får nyte det flotte haustvêret og -landskap, og får blodsirkulasjonen i føtane i gang (og for å "get away from it all" liksom).

Eg skal også lære meg å tape foten med kinesiotape eller annan form for støttetape, slik at fotbogen min, spesielt på høgre foten, får støtte, og skaden får ro til å reparere seg.

Når det gjeld fottøy så brukar eg mine best dempa sko (ASICS Nimbus) med to par innleggsålar som gir litt støtte og ekstra demping.
Eg har også funne fram igjen mine "anti-sko": frå MBT (Massai Barefoot Technology).

Ikkje dei mest kule altså, men i 2009 gjorde dei underverk for min vonde rygg.

Dei trengte eg då eg jobba på museum (Skieventyret) for fem år sida, og gjekk og stod i mange timar på betonggulv og ryggen slo seg vrang. Skoene gir faktisk også avlastning for hælen, sjølv om eg er usikker på kva dei gjer med leggmuskulaturen/akillessenen. For sistnevnde har gjerne med eit ord i plantar-fascittdiskusjonen.

Eg blir usikker kor bra det er å plutseleg få "+18% lower limbs activiy"

Eg vurderar også å kjøpe meg eit par Hoka One One sko, sidan dei har veldig mykje demping.
Og fordi dei er mykje finare enn dei MBT-sko eg har frå før.
Men dei er svinedyre.
Så eg skal sjå om eg ikkje kan oppdrive eit par som ikkje tømmer heile kontoen denne månaden...

Hoka One One Stinson Trail - dei har eg mest lyst på, men dei er svinedyre!

Så driv eg og masserar føtane mine og leggane, og prøvar å legge inn noko avspenning i løpet av dagen. Fram med yogamatte og lett tøying og strekking og avspenning.

I går kveld gjekk eg tur med Lukas og kjente at dette er problematisk, fordi anten så drar han meg i skulderen som også er overbelasta, eller i magebeltet slik at eg må halde igjen med beina.
Og da blir det anten vondt i foten eller vondt i venstremenisk-kneet.

Eg tok fram krykkene som avlastningshjelp i nedoverbakkane, men eg fekk det ikkje heilt til å avlaste høgrefoten. I alle fall ikkje mens Lukas med full intensitet og snuten i bakken drog med full styrke i vegkanten etter eit spor som ei flott tispe hadde lagt etter seg. Den luringen! Damejegar!

Legen min anbefalte meg også å unngå "hard" trening, sidan den nedsatte allmentilstanden min (eg har så lite å gå på i år) har bidratt til overbelastninga. Og ein utslitt kropp er lite effektiv til å bedre ein overbelastningsskade, sidan den brukar opp alle ressursar til å berre "vera til".

Inge fleire fjellturar for tida - i alle fall ikkje til fots og med sekk! :(

Han syntest at det var ein god idé å gå på foto-tur i staden for.

Fotografere kan eg også i nærområdet.

Ellers skal eg ikkje belaste føtane.
Så enkelt er det.
"Keep your feet off the ground".

Samanlikna med å ha ein leddbandskade i kneet (som eg hadde i vinter) så er det ikkje så veldig mykje eg kan gjera aktivt, dessverre.
Bortsatt frå "snille" aktivitetar som får opp blodsirkulasjonen utan å belaste føtane.
Eg kan ikkje gjenta kor mykje eg ser fram til at svømmehallen opnar igjen her!

Rusleturar med Lukas - med mange mange mange sittepausar og fotografering - det går an - med ikkje langs vegen på asfalt der tispene legg igjen sine duftmarkeringar!!

Ha ein fin skadefri dag folkens!

Plantar fascitt eller fettputesyndrom eller berre noko annan dr** ?

Nevnde eg at eg gjekk pilegrimstur i august?

Ein stad mellom Ulevår og Dyrskar.

Nærmare sagt frå 18. til 25.august.

Første etappe gjekk langs vegen (på asfalt) frå Grunge kyrkje til Edland: ca 5km
Andre etappe gjekk frå Edland til Vågsli: ca 16km
Tredje etappe gjekk frå Vågsli til Ulevå: ca 16km
Fjerde etappe gjekk frå Ulevå til Midtlæger: ca 12km
Femte etappe gjekk frå Svandalsflona til Røldal: 12km

Eg har ingen aning kor mange høgdemeter me la bak oss, verken stigning eller nedstigning, men til tider var det ein god del. Eg bruka fjellstøvlar, og hadde med meg sekk.

I etterkant så skjønner eg nå at støvlane mine var altfor harde og stive og for lite dempa, og sekken var altfor tung og formen min generelt ikkje god nok til alle desse etappane. Eg var eigentleg såpass sliten at eg ikkje greidde å restituere meg godt nok på kveldane, verken fysisk eller mentalt.

Forsøk på selfie. Det er lov å vera sliten.
Berre at dette er berre dag 2 av 5 og eg sleit alt da...

Men det var godt selskap på pilegrimsturen, så derfor gjekk det bra.
Det er godt å ha gode mennesker rundt seg når ein ikkje orkar meir!

Ein flott gjeng på pilegrimsvegen til Røldal.

På tredje dagen fekk eg veldig vondt i føtane.
Eg hadde dei to første dagane slite veldig med vondt i magen, over fleire timar, og derfor nok ikkje ete godt nok, og blitt meir sliten enn det eg hadde vore tidlegare år på pilegrimsturen.
Onsdagsetappen er eigentleg fantastisk nydeleg, landskapsmessig. Den begynner med ei lang oppoverstignig for så å gå i småkupert terreng og endar med ei lang nedoveretappe.
Men eg kjente føtane mine altfor godt undervegs for å nyte turen. Spesielt den siste nedstigninga var smertefullt!

Nedstigning på onsdagsetappen - da var hælen så vondt at eg helst hadde gått utan sko. Eller krabba ned!

Men - det høyrer vel med å ha vondt undervegs, ikkje sant?
Tenkte eg.
Eg hadde utruleg vondt under føtane, spesielt i høgre fot.
Men eg kunne jo ikkje klage.
Andre hadde det sikkert verre enn meg, ikkje sant?

Hm.
Eg kjente spesielt at eg ikkje skulle ha brukt dei originale innleggssålane i støvlane, som er nokså harde og stive.
Men eg brukte same støvlane på same turen for to år sida, og då var det ingen problem?
Sekken var heller ikkje mykje tyngre i år, eller var den det?

Uansett, så har smerten i hælen aldri blitt borte.
Den har vedvart.
Jaja, tenkte eg, føtane mine er nå slitne, dei, det går seg nok til.

Det er denne flotte gjengen som har gjort at eg fortsatte turen. Det er på femte og siste dag.
Og sjå det nydelege landskapet!

Typisk "løperlogikk": berre ein ignorerar skaden, så går den vel over?

Det er nå tre veker sidan pilegrimsturen.
Eg har sidan ikkje løpt, og berre trent litt styrke.
Eg har tatt meg to lange krevande fjellturar.
På den siste hadde eg både vondt i hælen og i venstre kneet.
Det blei så ille den siste timen at eg til tider gjekk baklengs gjennom skogen i nedoverbakke.
Ellers hadde eg faktisk ikkje kome meg ned!

Lukas sørga for god underhaldning på veg ned frå Skorve - han var overlykkeleg over å ha funne DEn perfekte pinnen.
I guttestørrelse!  

I venstre kneet er det nemleg den ytre menisken min som fort blir irritert, det har eg hatt før. Meniskane er kneets støytedemping, og den eine hadde vel fått nok av tre timar bratt nedoverbakke.
Så den var ikkje berre irritert men GØRRSINT og FORBANNA!

Jaaada.
Eg kom meg ned frå fjellet og tenkte at det nå får vera nok med fjellturar, når kroppen seier så tydeleg ifrå at dette er litt mykje.

Men den murringa i hælane, spesielt i den høgre, blei verre.
Nå er det også vondt når eg berre går.
Så dette måtte googlast.
Vondt under hælen høyrest da uskuldig ut???
Det er sikkert berre litt overbelastning liksom.

Så feil kan ein ta.
Det visar seg at dette kan vera av noko av den mest langvarige belastningsskaden ein kan få.
("De fleste tilfeller blir bra av seg selv, men det kan ta opp mot 36 måneder." ==> lommelegen.no)
I tillegg til kneskadar kanskje.
Skremmande!
"Plantar fascitt" eller kanskje heller "plantar fa-skit"?

Enn så lenge har eg hatt ein lang telefonsamtale med fjerndiagnostisering og førstehjelpstiltak av fysio'n. Tuuuusen takk SIF for at du tok deg tid til dette!

Alternativt kan det også vera såkalla "fettputeatrofi" der fettputene under hælen har blitt overbelasta og er blitt redusert og ikkje lenger gir demping nok til å gå på utan smertar.
Derimot er PF ein betennelsestilstand i den flate senen under foten, spesielt i feste bak mot hælen.

"Fascie plantaris" er ingen fascie (= glidesjikt mellom musklar) men ein aponevrose (ei sene som er spesielt flat og brei).

Eg veit ikkje kva av desse to som er verre, for som sagt, når ein googlar dette, så får ein opp mange result med skrekkhistorier om langvarig nedsatt funksjon, mykje smertar og vanskeleg diagnostisering og oftast lite nyttig behandling.

Hm.
Skit altså.
Så nå er alle planlagte fjellturar avlyst framover.
Ingen løping i nydelege haustfargar gjennom skogen.
Lette turar med veldig gode sko.
Godt med demping, spesielt under hælen, godt med støtte under fotbogen.
Helst på mjukt underlag.
Ingen styrketreningsøvingar med stor belastning på føtane (knebøy går ut - og eg som er blitt sååå glad i knebøy!).
Ikkje gå barbeint eller på sokkelesten heime.
Ikkje bruk Fivefingers (og dei var eg blitt så glad i, hadde tenkt å blogge om desse snart, jaja).
Ikkje buldring/klatring.

Eg er usikker på om eg skal ta meg ein tur til legen, i tilfellet eg treng meir diagnostiering framover. Det er jo greitt å "koma igang" slik at eg slepp å vente i månadsvis på bedring som kanskje ikkje kjem.

Så meens eg driv og prøvar å gå "mjukt" så lagar eg meg ei mental liste over aktivitetar som ikkje belastar hælen.
Sykling? Check.
Svømming? Check.
Padling? Check (men da treng eg kajakk først).
Yoga? Check (det skulle eg jo begynne med uansett).
Ligge i telt? Check.
Styrketrening? Check (men utan å stå og belaste føtane sjølvsagt).

Kanskje er det ei snill sjel ein stad som kan køyre meg og Lukas til fjells, slik at me kjem oss ut på "tur" utan å måtte gå i timesvis?
Me får håpe det.
Sukk...

Ok, for transport hit opp på Skorve treng eg skyss med helikopter. Men det går jo an.
Treng berre ein snill sponsor først kanskje.

Tolmodighet!?

er ein dyd. Som eg ikkje har.
Definitivt ikkje!

Eg er utolmodig!!!!!

Nå når kneet er faktisk ganske brukbart igjen til tur og trening og diverse andre sprell (kanskje bortsett frå å vera samanklemt i sofaen over lengre tid), så har treningsmotivasjonen fullstendig tatt over og fortrengt fornuften.
Her kjem det eit lite tilbakeblikk:

Onsdag, 26. mars 2014
Dagen etter den fantastiske toppturen i sola på 820 m.o.h. følgte ein gråvêrsdag, med sterk sur vind og litt regn i lufta. Men - eg skulle ut og løpe.
Sa hodet mitt.
Kroppen min ville visst ikkje, men den blei ikkje høyrt.
På med treningstøy og så sykla eg ned til idrettsbanen.

Men - det blåste jo nå så forferdeleg!?
Og bråtebrenning med sur røyk i nærheten?
Niks.
Eg sat meg på sykkelen igjen og fortsatte oppvarmingssyklinga ein annan stad.
Heile tida håpa eg på å treffe kjentfolk for å finne eit påskudd til å "skulke" løpinga.

Sykling. Gråvêr. Dårleg humør.

Men nei da, 20min i sikksakk og åttetalls inn og ut av sentrum, ingen kjentfolk å sjå, og rart var det ikkje, for som sagt, det var utruleg grått og kaldt og surt, og ingen var vel ute frivillig bortsett frå meg.
Så tok eg til fornuft.
Eg tok og handla.

Men likevel - humøret var fullstendig på botnen.
På veg heim, så bestemte eg meg for at eg ikkje kunne dra rett heim etter slik "nederlag", men valgte meg den vesle grustreningsmotbakken i nærheten, for å løpe nokre korte intervall.
For å roe ned stressa nerver.
Bakken tek det 42-45sekund å løpe opp.
Kneet er som sagt i orden igjen til å løpe med, men kondisen er nok ikkje heilt i orden igjen.
Men sta var eg jo.
Og sur.
Like sur som vêret den dagen.
Først blei det fem intervall.
Så 10.

Utsikt frå treningsbakke mot Hattefjell, og så teikna eg inn sånn ca vegen opp til Hattefjell,
Så det var fin utsikt til tross for gråvêret!

Fortsatt var eg like surt som nordavinden.
Ved intervall 12 ca, kjente eg at eg begynte å bli litt fornøydd.
Tok eit intervall til og så eit til og så eit til.
15 er jo eit fint rundt tall.
Så det blei ei solid motbakkeintervalløkt på 40min.
Noko som eg skulle koma til å kjenne godt dagen derpå.

Det viste seg nemleg at sidan kondisen ikkje er på topp enda, og beina kanskje heller ikkje, så løp eg visstnok med ryggen. Og nakken, og skuldrene, og armane.
For du verden så støl eg blei dagen etterpå!

Torsdag, 27. mars 2014
Forferdeleg støl!
Ikkje i beina, men i nakken. Og øvre rygg.
Og sitte på ein stol og sjå til side var heilt umogleg.
Då måtte eg ta hendene til hjelp og vri hodet til sides.
Hm.
Kva skulle eg gjera?
Eg veit frå tidlegare erfaring at tøying, om enn så forsiktig, gjer saka gjerne verre.
Så tusla eg ein tur med Lukas, det fekk blodsirkulasjonen i gang, og hjelpte litt.

Så kom eg på at eg hadde lyst til å svømme.
Og sidan det var ein av dei siste dagane svømmebassenget var ope for denne vintersesongen her, så tok eg meg faktisk ein tur i svømmehallen.
Eg skulle svømme roleg.
Sånn ca 500m. Samanhengande, for da veit eg at eg svømmer roleg og avslappa.
Etter 7 banar kom eg litt ut av tellinga.
Så telte eg berre baner og tenkte ved nr 13 at eg nå bruka eg vanvittig lang tid på desse 500m, men jaja, kondisen er jo ikkje den beste, ikkje sant?
Så kom eg på at eg hadde telt dobbeltbaner. Og kor mykje blir 20x50m?
Jaaa da.
Så svømte eg altså 1000m istadenfor 500m, og det gjekk jo fint, eg kosa meg virkeleg, og slappa av og bruke litt over 21m, noko som er heilt innanfor det eg pleier å bruke.

For å sette ein ekstra spiss på moroa, prøva eg å dykke gjennom bassenget på langs.
Det er altså 25m.
Det gjekk også fint.
Hurra!
Da var virkeleg humøret på topp.

Eg sykla heim med godt humør, og super inspirert og motivert til vidare trening.
Men skuldrene mine var ikkje einig.
Nakken protesterte.
Ryggen stivna.
Huff.

Fredag, 28.mars 2014
Dagen derpå blei det derfor berre rusletur med Lukas. Og handletur på sykkel. Er jo ikkje lite det heller.
Var fortsatt stiv og støl i ryggen, så svømminga hadde nok ikkje hjelpt noko spesielt.

Laurdag, 29. mars 2014
Fortsatt vondt i ryggen.
Men det var altfor fint vêr, så da måtte eg i skogen.
Og sidan eg har planar om å besøke broren min som er ivrig klatrar, så tenkte eg å prøve ut gamle kunstar.
Nei, det blei ikkje mykje klatring men mest "buldring" og pussing av fjellveggen som var dekka av masse mose og lav og blåbærbusker, og tedrikking, og nistespising, og soling.

Sundag, 30. mars 2014 
Natt til sundag vakna eg av noko heilt forferdeleg vondt i ryggen, som endte med at eg gjekk rundt i leiligheten fordi det var heilt umogleg å finne ei liggestilling i senga der det ikkje gjorde vondt.
Eg la meg litt på golvet.
Uansett korleis eg prøva, ryggen var utruleg vond!
Etter ei stund la eg meg i senga att, og ved hjelp av mange putar som støtte og i ei slags stabilt sideleie fann eg ei stilling der eg til slutt sovna.

Dermed blei sundagen tilbrakt i ein slags halvkomatøs tilstand prega av søvnmangel og ryggsmertar.
Men med den knallblå himmel og den fine sola måtte eg jo koma meg ut, ikkje sant?
Dessutan var det verre å sitte i ro. Eller ligge. Eller stå.
Alt var vondt.
Men det var litt bedre å gå.
Så det blei ein laaang søndagstur med Lukas.
Med mange pausar i diverse solveggar.

Måndag, 31. mars 2014
Eg sov heldigvis gjennom natta, men rygg og nakka var fortsatt vondt.
Fysioterapeuten blei ringt, men han sleit med lungebetennelse.
Eg kunne ba betalt 1000vis av kroner for ein massasje, viss det ikkje var for tom lommebok.
Så kva gjer eg istadenfor?
Ja da, eg løper meg ein tur!

Fast bestemt på at vondt skal vondt fordrive.
Det var igjen sola som lokka meg ut.
Lukas blei inne og venta på kveldstur.
Eg jogga meg ein tur, og var til og med flink til å jogge, og ikkje løpe.
Under 10km/t. Bra.
Mest på flata.
Gjekk i bakkar.
Tok bilder.
Kosa meg.
Eg fekk i alle fall opp humøret!

Tysdag, 1. april 2014
Endeleg ein dag der eg heldt meg i ro.
Var litt støl i låra, som forventa, men ryggen var likeeins.
Verken bedre eller verre. Jaja.

Onsdag, 2. april 2014
Var det igjen superfin vårstemning ute.
Eg kunne gjerne ha sykla meg ein tur, men DET skjønner eg er ikkje noko godt for ein vond og støl rygg.
Så eg tok til fornuft og berre rusla ein tur med Lukas.
Nå seier eg "rusle", og meiner det.
Eg er nemleg faktisk flink til å rusle.
Men sidan me har mange bratte bakker her i skogen, så er det alltid ein eller annan form for motbakke som skal klivast opp, og eg er ikkje god til å ta slike motbakkar med ro.

Torsdag, 3. aprils 2014
Den dagen var det igjen sol og blå himmel.
Ryggen er litt mindre vondt, nå kjenner eg også at det begrenser seg til ein liten plass bak skulderbladet som knyter seg (rhomboideus-muskelen nemleg, ein gamal kjenning av meg og fysioterapeuten).
Bevegelse hjelpar.
Eg har lyst til å løpe, men skjønner at eg kanskje ikkje burde "jogge vekk" ein vond rygg, men ta ein pause.
Men det er jo så fint vêr??
Det blei igjen tur i skogen med Lukas med masse soling inntil ein hyttevegg.

Dette er ikkje snøklokker. Det er klosterklokker :) Fine!!!

Fredag, 4. april 2014
I går.
Ryggen er faktisk fortsatt vondt, og fysioterapeuten min er fortsatt sjuk, og eg er fortsatt overmotivert til trening. Det er igjen knallvêr, og eg vurderar å dra til fjells (hallo??? Når melder fornuften seg igjen? Gå tur i bratte bakkar med tung sekk, sikkert lurt for ein rygg som har krangla i over ei veke, jaaaada).

Men så tek eg heller med meg Lukas og tuslar ned til kaféen vår for å vera sosial, møte venner og bekjente og la Lukas få masse kos som han likar så godt.
Og tusla heim.
Då eg kom heim kjendest det som om nokon slo ein spikar inni hodet mitt. Med hammar.
Hm. Sånn i tinningen.
Og eg blei kvalm. Og tom.
Heilt tom.
Og ingenting av søtsaker/godteri/sjokolade/raske karbosaker i huset.
Og eg hadde da ete rundstykker på kaféen, og ete godt med frukost?
Det endte med at eg tok sykkelen og handla, bruka mine siste pengar på Jaffa Cakes, potetgull og tre variantar av lettfordøyeleg, kaloririke middager (kyllingpinner, fiskegrateng og fiskekaker - alt saman ikkje spesielt sunt, men magevennleg og noko som går ned også når eg er kvalm).

Meir vårsteming!

I dag...
Så skal helga brukast til å fylle tomme lager.
Og puste med magen.
La ryggen koma til ro (eller kva det nå er som skal til!).
Heldigvis er det gråvêr i dag, då fristar det ikkje med våryre sprell.
Dessutan er eg svimmel idag.

Ja, eg skjønner at eg manglar tolmodighet.
Har alltid hatt lite av denne.
Eg har også ein tendens til å bruke opp energien eg har.
Energi og pengar er til for å brukast, liksom.
Ikkje sårleg lurt på lang sikt altså.

Eg kjenner alt nå kor vanskeleg det blir å halde meg i ro.
For det kan jo hende at hjelper å løpe ein liten tur, ikkje sant?
Eg har så lyst.
Men me får sjå.

Eg burde vel halde Lukas med selskap her :)

Første roleg "langtur" løp igjen - deileg!!

Nå har eg endeleg fått meg ein etterlengta "lang" løpetur igjen.

Akkurat den type løpetur som eg har savna så lenge nå.

Der eg berre kunne vera ute og springe, la tankane fly...

Det var akkurat slik det blei i går.

Planen min var å løpe ca 5km, kanskje 5,5km. 

Fordelt på 5x1km med gåpausar imellom, for ikkje å overbelaste kneet.

Eg skal jo skynde meg langsomt. 

Målet er å trene muskulaturen og strukturane i kneet til å tåle lengre løpeturar igjen.

Det er vår - og eg er i gang med løping igjen!

Sist onsdag så løp eg også 5x1km (ved moderat intensitet og hardare) med gåpausar på ca 400m.

Det blei ei ganske tung økt.

Kneet var ok, det er fortsatt litt "lugging" av sener eller noko på innsida av kneet.

I går ville eg heller ruslespringe/jogge, i alle fall løpe langturtempo og halde låg intensitet.

Eg hadde berre lyst til å koma meg ut, vera for meg sjølv, måtte få ut litt spenning, litt irritasjon, ta ein såkalle "mentaltur".

Så pulsklokka blei ikkje med, for den har tulla med meg såpass i det siste, at den berre er irritasjonsmoment.

Men god musikk blei det på øyra.

Lukas blei heime.

Eg fann ut at eg kunne gå ned til sentrum for å varme opp (det er 100m høgdeforskjell og forholdsvis bratt).

Så etter denne første kilometeren så jogga eg 1km. Så gjekk eg sånn ca 100m/eitt minutt.

Og gjentok dette.

Hadde på GPS og tok lap-tider, så alt var under kontroll.

For eit vêr det var!

Eg ville ikkje ha noko stigning, så då løp eg nede i sentrum, langs elva, eit lite stykke langs vegen, men prøva å halde meg mest på grus og grasdekka vegkant.

Med litt fantasi og gode sko med ullsokkar gjekk det fint utan å bli kald på føtane.

Så hadde eg fått unnagjort 5,5km ca, men det var så herleg å løpe at eg ikkje kunne gje meg enno.

Og eg måtte berre ta ein avstikkar til Seljordsvatnet, og kjenne vinden og regnet (og bli klissblaut på føtane ettersom eg blei ståande i våt sand som eg sank nedi etterkvart :D).

Våt sand - små bølger - men mykje vind og regn - men herleg var det! Virkeleg!

Humøret blei faktisk bedre og bedre.

Rart det der!?

Eg lurar på kva bilistane tenkte der dei susa forbi på E134, og eg kan neppe tenke meg at nokon misunna meg der eg sprang gjennom pøsregnet.

Men eg var godt nok kledd (nesten for varmt faktisk), så det gjorde ingenting.

Eg kosa meg.

Og sidan det er 1,5km med motbakke å gå heim, så blei heile turen på heile 8,5km!!

Screenshot frå Sportstracker-App'en.
Visar 1km-løpeintervall (store søyler) og dei korte gåpausane (smale søyler).

Det var kanskje ikkje heilt planlagt, men eg løp i alle fall mine 5-6km og litt til.

Og det kjendest riktig.
Eg lytta etter kroppen, og hovudet, og det var ikkje tvil at begge to ville meir enn 5km.

Eit stemningsbilde. Søte små bølger :)

I dag så er eg ganske støl i framsida av låra, men det er slik det skal vera, muskulaturen er nødd til å bygge seg opp, og det er den vanlege stølheten eg har hatt på tidlegare overdistanse-løpeturar.

Og kneet blir betre og betre dess meir eg brukar det.

Meniskane er heller ikkje irriterte.

Til veka er planen å ha ei kort økt med motbakke igjen, og ein roleg tur som er litt kortare igjen enn denne frå igår.

Eg trur eg er godt i gang, og det beste er at eg syntest at det var så kjempemoro å berre løpe og løpe, velge retning mens eg sprang. Dei korte gåpausane gjorde at pulsen kom ned igjen, og eg kom inn i ein slags "uendeleg-modus". 

Kunne berre løpt og løpt.

I hodet mitt i alle fall.

"Men neste gong blir eg med, ikkje sant?" tenker vel Lukas her...

Meir sykkellykke og løpeglede!

Tida går fort, det må eg sei.
Det er altfor lenge sida sist innlegg, og eg kan ikkje skjønne at eg ikkje har blogge i det siste, for eg har hatt så mykje å skrive om!
Til og med treningsmessig!

Eg er altså i gang igjen med løpinga.
Berre så smått.
For eksempel, så løp eg 3 x 1km på (flat) grus, med 1km sykling imellom.
Det var på måndag.
Og det gjorde faktisk litt vondt å løpe...altså det er noko med muskelfestene som ikkje er heilt på plass, slik at det var vondt alt etter 30sekund. Men det blei ikkje verre, og det var kanskje meir ubehageleg enn vondt.
Dessutan skulle eg visst utfordre denne typen ubehag, meinte fysioterapeuten min sist.

Deileg vêr å løpe i!

Neste dag kjendest kneet heilt fint. Eg var ikkje særleg støl heller. Eg hadde sykla for å varme opp, og sykle litt i etterkant, eg lurar på om dette kanskje hjelpte?
Treningsmotivasjonen var i alle fall stor.
Dagen etterpå blei det ein liten sykkeltur på 40-50min. Moderat intensitet, berre for å nyte solskinnet (og vinden, haha).

Black Beauty, har fått seg lykt bak!
Eg sparar ikkje vekt her, eg vil heller ha ein sykkel
som funkar i alle slags vêr- og lysforhold.

Åååå så herleg det er å sykle når det nærmar seg vår og kneet fungerar, og det er solskinn, det er berre heilt topp det!!
Så var det onsdag, og vêret var igjen, heilt strålande. Blå himmel og solskinn, og sidan eg hadde bursdag så skulle det "feiras" med løpetur.
Først skulle eg berre varme opp og skulle ned til vatnet, men der var det så fint, og sola varmar, at eg bestemte meg for ein løpetur på stranda!

For eit utsikt! Dette er brygga på Bjørgesanden Camping.
Der me har ein liten strand.

Det var nesten sommarfølelse, nesten ikkje vind, og sola "steika" ned.
Så det var berre å parkere sykkelen og starte å løpe mens kroppen var varma opp.

Her har vi stranda i Seljord, ved Bjørgesanden.
Den er ca 250m lang, så det blei intervall på 500m.

Eg slo på GPS'en og fann ut at stranda var ca 250m lang (og ikkje 400m som eg tidlegare hadde trudd), så det blei intervall på 500m med ein pause på rundt 1:30 imellom.
Og fyttirakkern så tungt det var!
Sanden var ganske våt, og det var ikkje vanskeleg å få opp pulsen.
Eg hadde i utgangspunktet ikkje tenkt å trene harde intervall, men det blei det likevel.
Og bra er det, eg har ein del uthaldenhet å bygge opp att etter 6veker på krykker.

Eg blei så varm at det frista med ein dukkert.
Men det får koma ein annan dag :D

Det blei 6 x 500m intervall, og farten var ganske låg (pace på 6-7min/km), men pulsen var HØG!
Den var til og med skyhøg!
For 5-6år sida hadde eg ein makspuls på ca 184 bpm. I alle fall var det det høgaste eg greidde å framprovosere.
Og nå kom eg fleire gonger over 180bpm, til og opp i 183!!
Det kjendest da ikkje sååå tungt??
==> fasiten er at det er effektivt å løpe på våt sand, og eg trur også at det er bra for kneet mitt.
Og så støl eg var dagen etterpå!
Min leggmusklar var i sjokk i to dagar etterpå, minst.
Men du verden så herleg det er å vera støl frå løpetur igjen, det har eg savna!

Heilt pumpa etter 30min løping.
Og deileg å sole seg på den varme brygga. DIGG!

Eg tok eit par dagar "pause" frå strukturert trening, men tur i skogen med Lukas blei det den eine dagen, og det er faktisk god trening det også. Spesielt sidan eg fortsatt må "passe på" kneet mitt, slik at eg ikkje sklir og strekker leddbandet igjen.
Men eg har blitt så glad i å sykle.
Kanskje er det den nye sykkelen ("Black Beauty") som har fått opp sykkelgleda?

Godt rysta til alle slags lysforhold: solbriller og digert batteri til lykt.
Trur ikkje eg får bruk for framlykta på ei stund, men ein kan jo aldri vite...

Så hadde eg i går ein av mine "yndlingsøkter" på terrengsykkel, nemleg ei lita motbakkeøkt.

Som ein ser, så gjekk det passe tregt i motbakken (men sluttida mi var pussig nok akkurat den same som den pleier, og eg prøva å halde pulsen på rundt 160bpm), og mens gjekk fantastisk fort nedover (det hadde nok gått enda fortare viss det ikkje hadde vore is igjen i den øvre delen av vegen).
MORO!

Alt i alt så har eg storkosa meg med treninga igjen.
Eg synst liksom at alt er berre moro!
Etterkvart skal eg lage meg ein plan, og så få meir struktur på treninga, men men, eg veit jo korleis det blir med desse treningsplanane etterkvart. Det er tross alt eg som bestemmer kva eg skal trene på, og ikkje planen.
Og ein viktig del av treninga som me alle veit, er jo restitusjon.
Og den skal eg i alle fall fortsette med å vera god på.
Ikkje så vanskeleg heller, når det er dagar som dette: