Ut på snowboard - ein joletradisjon

Eg synst jo at det er utruleg moro å stå på snowboard - stå på brett, som det heitar.
Men dei siste vintrane har eg ikkje fått gjort det så mykje.

Vinter 2012 og 2014 ha eg jo faktisk greidd å pådra meg sidebandskade i kneet.
Og vinteren 2013? I fjor?
Den hugsar eg ikkje så myke av, eg trur det var rett og slett lite snø den vinteren. Og ja, det var triatlon med profesjonell coach (Dave Scott) det året, så då blei det triatlonbasistrening istadenfor.

Men denne vinteren!
Uansett kva det blir neste år, så må eg i alle fall få meg EIN tur.
Helst før jol.
Og det blei det på laurdag.

Det har kome nok snø lenger oppe i bygda, og det er der treningsbakken min er.
Den bakken er så lite bratt at den fortener i grunnen ikkje navnet sitt.

Men til første økta så held det massevis.
Dessutan er den såpass nærme at eg kan gå dit til fots med snowboardet under armen, og ha med Lukas, og han kan springe laus ved sida av meg.

Det blei nokre turar opp og ned (ned og opp), og det var kjempegøy!
Snowboard er jo berre leik.
I og med at eg går opp bakken i djup snø, så blir det også litt gratis kondistrening.
Og det treng eg absolutt.

Kondisen min er ikkje den beste for tida, og i tillegg så er rygg og nakke stiv og støl og vond og pusten dårleg, men eg satsar på at når det blir bedre når jola først er avvikla.

Når det gjeld plantarfascittfoten min, så er den fortsatt vond til tider, men det er meir "murring" enn smertefult, og det å tråkke i laus snø i gode, romslege og varme snowboardstøvler tek den ikkje skade av, virkar det som.

Men eg savnar løping noko grusamt - eg savna dei fine løpeturane i knirkande (blytung) snø, med stjerner og måneskinn på fjelltoppane omkring. Det er så enkelt å løpe - det er dette eg savnar.

Så eg skal fylle vinteren med vintertrening - snowboard og ski.
Eg har henta mine turski heim (har jo mykje utstyr ståande hos venner pga plassmangel her), så forhåpentlegvis blir det nokre lufteturar med Lukas på ski.
På ein av lufteturane mine med Lukas måtte eg forresten ta bilde av brøytetraktoren som stod parkert langs vegen: han hadde med joletre, inne i førerhuset!
Koseleg :)

Så ønsker eg meg truger til jol, men eg tvilar på at eg får dei, sidan eg alt veit at eg skal få ny turjakke - så då får eg berre degradere truger ned frå "ønskeliste" til "nødvendig kvardagsgjenstand" og gå til innkjøps når kontoen min har kome seg etter joleinnkjøpene.

Så kan eg jo alltids også ønske meg meir snø - den kostar jo ikkje noko da - men gir ganske mykje glede den også ;)

God jol!

Grønt waffelmønster.

Eit poeng med å førebygge overbelastning i plantarfascittføter er jo å sørge for god støytdemping for føtane.
Det kan vera i form av gode sko med tilstrekkelig støytdemping, mjuke innleggssåler, lite "hopp og sprett", lite/ingen løping, gange stort sett på mjukt underlag, og gelinnlegg for hælane.

Sistnevnde blei eg anbefalt av fysioterapeuten som tok ultralyd på føtane mine i oktober.
Han kalla dei Tulis-sålar.
Og det kan ein google på og få bildet av.

Tuli's heavy Duty Heel Cups - hælkappe

Dei blir også omtalt som hælkappe, hælkopp, hælbeskyttere, osv.
Det er hælnedslaget dei skal fange opp/dempe. For det er visst da støytbelastninga er størst på den plantare fascien, sjølv om den også faktisk blir strekt i stor grad når ein går og "skyver" frå med tærne:

Det er i første og siste posisjon at fascien er maksimalt strekt og belasta.
Og det er i den første posisjonen, ved hælnedslaget, støytdempinga frå gelhælinnlegg kjem inn.

Eg skulle uansett bestille meir kinesiotape og sportstape, så då blei det hælinnlegg i tillegg. Riktignok ikkje frå Tuli's, men frå Mueller:

Mueller's Pro Heel Cups.

Nå er hælinnlegga frå Mueller ikkje så ulike dei frå Tuli. Mønsteret er berre mindre sofistikert. Meir klassisk vaffelmønster. Eg veit ikkje om det har så mykje å sei om måten dei fungerar på.

Muellers Pro Shock Absorbing Heel Cup.

Eg har brukt dei nå i eit par dagar på tur med Lukas, både på sti og asfalt.
Innlegga kjennest gode.
Eg har riktignok plassert dei oppå ein mjuk innleggsåle frå Birkenstocks, men når eg testar gelhælen på sokkelesten mot golvet inne, så kjennet dei absolutt mjuke og gode.
Men er det forskjell mellom mønsteret på Tuli's og Mueller sine?

På helsebutikken.no så skriv dei følgande: "Helnedslagets innledende støtstyrke absorberes av det store og høye vaffelmønsteret, mens det lave og tettere vaffelmønsteret absorberer helnedslagets store press."
Det vil sei at varianten frå Muellers absorberar mest i det innledande støytet, utan det "lave og tettere" vaffelmønsteret som Tuli's har.

Eg trur ikkje at føtane mine skjønner forskellen.
Kanskje skal eg skaffe meg eit par frå Tuli's også etterkvart, og kjenne forskjellen.
Ikkje minst når eg begynner med løpinga igjen, kan det vera kjekt. Men dette blir jo ikkje før til våren/sommaren.

Når eg først var i gang med å bestille utstyr til føtane, bestilte eg meg også meir kinesiotape, sjølvsagt i to forskjellige fargar (for det går utruleg nok an å gå lei av rosa, spesielt når det sit klistra under foten).

Moro med forskjellige fargar. 

Det finst fleire merke som lagar kinesiotape (i tillegg til sjølve Kinesio) og eg prøva Vivomed sin eigen tape. Den forrige rosa tapen var frå Norgestape.
Eg trur kanskje ikkje så sterkt på effekten av kinesiotape for plantar fascitt, og trur at det kan vera det same kva merke som lagar denne, Men som ein ser på bildet, så er limet ikkje det beste - for tapen rulla seg etter berre eitt døgn.
Så eg satsar meir på gelhæl.

Reine jolekortmotivet! :D

På treningssida har eg vore ganske lat.
Det går i vedlikehaldsmodus.
Høg puls blir det på sykkel opp den bratte bakken heim.
Låg puls blir det på turane til Lukas.
Styrketrening har glimra med sitt fravær.

Eg har lyst på meir snø, og til å begynne å gå på ski.
Og stå på snowboard.
Det blei jo verken ski eller mykje snowboard på meg sist vinter pga leddbandsskade i kneet.

(Bildet er knabba frå Burton).

Men kanskje denne vinteren?

Godt Nytt År!

Det er aldri for seint å ønske kvarandre eit godt nytt år, synst eg, så då gjer eg det nå, på den tiende dagen i det nye året 2014:

Godt nytt år folkens!

Nå har eg faktisk hatt ein bloggepause på heile tre veker. Og det har eigentleg vore godt.
Pussig nok så har eg alltid hatt eit par bloggeinnlegg surrande i hodet mens eg var på løpetur eller lufta Lukas. Men desse ord blei aldri skrive ned og publisert.
Men litt komisk at eg alltid er i bloggemodus når eg set ein fot ut av døra og skal bevege kroppen?!

Sidan sist innlegg (18.desember) har det ikkje skjedd så altfor mykje spennande reint treningsmessig.
Eg har fått løpt eit par gonger i veka, mellom 45-60min og 5-8km.

Utsikt frå løpetur - nesten ikkje snø.

Lukas har stort sett vore med på løpetur.
Eg har til og med hatt ei økt på rulla - berre for moro skyld, liksom.
Samtidig så har eg berre hatt éin dag der det ikkje har vore sykkelføre ute pga at det regna på blank is, ellers har eg faktisk fortsatt sykla ute, i alle fall til transportføremål.

Ei lita rullesykkeløkt på 45min.
Ikkje dårleg! 

Nå kom eg akkurat inn frå luftetur med Lukas, og det har for første gong på ei stund vore stjerneklart.
Det har også heldigvis og endeleg blitt kuldegradar igjen, og det triste gråe landskap er blitt piffa opp med eit lag av forfriskande kvit og glitrande rim.

Det er meldt snø til veka, og det håpar eg inderleg at det blir, eg har nemleg ikkje fått stått på snowboard ein einaste gong sidan sist, og det har eg savna!

Du blir ikkje god til å stå på brett av å lese om det,
men dette her er ei heilt spesiell bok.
Det må eg nok blogge om ein annan gong.

Eg har ikkje fått sett noko særleg på andres bloggar, så eg ser fram til å oppdatere meg. Men dei få gongene er har skumlest på innleggsoverskriftene her i margen så var det nokså stille i romjola rundt omkring i andre bloggar.

Treningsmessig har eg ikkje lagt så store planar enno, så det blir vel basistrening i form av ustrukturerte løpeøkter ei stund til. Tenkte kanskje at eg etterkvart har lyst til å løpe litt lengre enn berre 5-8km, men me får sjå. Det er forresten veldig mykje fint å sjå på stjernehimmelen når det er klart.
Dei fleste kjenner Orions belte, men heile stjernebildet består av fleire stjerner:

Fineste stjernebilde nå på denne tida av året:
 Orion.
Legg merke til Jupiter øverst til venstre, den er fin og lyssterk nå.
Fint å kikke opp på stjernehimmelen når ein er ute på løpetur!

Blir det snø denne vinteren (det store spørsmålet!) så har eg lyst til å stå på brett mens eg kan, og faktisk også kanskje gå litt på ski. Sykling og svømming kan koma seinare.
Styrketrening, hahaha, jada, som alltid så skal eg prøve å trene meir styrke (at det går an å ha så dårleg sjølvdisiplin, men eg skal nok knekke koden på dette problemet altså!!).

God helg!

Ut på brett!

Ååååå eg ser så fram til det kjem meir snø.
For la oss berre innsjå det:

Vinteren kjem uansett, den, og i Vest-Telemark så kjem det alltid snø, så istadenfor å klage over den og vente til våren, så vil eg heller bruke og NYTE snøen!
Eg synst jo det er fint å gå på ski, kanskje helst med turski i fjellet eller i skogen, og også som trening på smale ski i oppkøyrde løyper,
men heilt ærleg:
Det er mykje meir moro å stå på snowboard.

Det kan vel ikkje samanliknast eigentleg.
Snowboard er berre leik.
Når ein tek skiheis opp bakken, så er det ikkje noko å bli sprek av.
Men GÅR ein opp bakken, eller opp eit fjell, for så å stå på brett ned att, ja da snakkar me om trening med ganske høg intensitet!
Omtrent som å sykle opp eit fjell og så suse ned att.
Nå har det ikkje kome spesielt mykje snø her enno.
Men litt.

Eit nissetre!

Og så har det seg slik at treningsbakken min ligg på eit jorde som ligg i skyggen av skogen, og i ly for vinden, så sjølv om snøen har blåst og smelta bort andre stader, så er den alltid litt ferskare der.
Og i går rusla eg forbi bakken min på kveldstur med Lukas, og jammen hadde ikkje ein av naboane kjøyrt bakken opp og ned att med skuter nokre gonger.
Hmmmmmmm... da blir det nemleg plutseleg lettare å stå på brett, for då er det blitt danna ein såle, som kanskje har blitt fast nok å stå på brett på.

Snowboardet mitt er sååå stilig!

Så i dag så MÅTTE eg berre ut og prøve.
Det var solskinn i tillegg, noko som eg ikkje har fått sett spesielt mykje i det siste.
Eg sit jo heile dagen med nasen i fagbøker, og går tur på kvelden, og her hos meg er det sollaust nå på vinteren.
Og Lukas skal jo uansett ut på tur.
Og sola lokka.

Trenings"bakken" min ligg 15min gange ifrå der eg bur.
Praktisk.
Den ligg også litt høgare, så eg får virkeleg opp varmen på veg dit.

Dagslyset avslørte at det var mykje fleire grasstrå som stakk opp av snøen på bakken enn det som var synleg igår i kveldsmørket, så eg følte meg nesten litt dum å spasere der med brettet under armen.
Men men.

Vil det vera nok snø til å stå på brett?

Heldigvis så var sålen som snøskuteren hadde laga, fin og fast og veldig glatt å køyre med brett på.
Det gjekk fort!
Sidan det var eit par varmegradar, så var snøen litt våt, og glien veldig god.
Eg rakk eit par turar opp og ned, og nokre svingar og krussedullar i snøen.

Så blei Lukas for utolmodig.
Stakkaren stod nemleg i band i skogkanten.
Eg kan ikkje ta sjansen på å sleppe han for tida, han har nemleg stukke av heile to gonger frå meg den siste veka, på jakt etter damer!
Sporene i snøen pluss den gode ferske lukten av alle firbeinte damer blir nok for fristande for han.

Lukas på tur, laus. Dette blir det mindre av frå nå av.
Ja da, han ser uskyldig ut. 

I motsetning til meg var ikkje Lukas fornøydd med at eg stod på snowboard, og på min tredje tur ned bakken satte han i eit bjeffespetakkel utan like. Og han gav seg ikkje, om eg kjefta og rosa og gav godbitar, han bjeffa.
Det gadd eg ikkje høyre på, så eg gav meg fort da, og eg tusla heim att.

Snowboardsessionet varte kanskje ikkje så lenge, men sååååå moro som det var!!
Det som er fint med å drive både med triatlon og snøbrett og diverse annet er, at alt vær kan brukast til noko. Er det bart, går det an å sykle, ligg det snø, går det an å stå på snowboard eller gå på ski, er det is så er det på med broddar og ut og løpe.

Blir det snø på glatt is, går det an å svømme innandørs eller trene styrke.
Eg har i alle fall ikkje noko problem med å finne på noko å halde på med om vinteren.
Det går an!
(Men eg håpar virkeleg på meir snø altså!)

Sjuk

"Depresjon er en tilstand som er karakterisert ved redusert stemningsleie, nedsatt lyst og interesse og økt trettbarhet. Det er en sykelig tilstand som ikke grunner i latskap, personlig svakhet eller mangel på evne til å ta seg sammen."
--> Norsk Helseinformatikk, "Depresjon, en oversikt"

Det har vore så utruleg tungt i det siste.
Hovudet mitt er fult av negative tankar og tungsinn og rare tankar, og eg har prøvd så godt eg kan å kjempe imot dette.
Men av og til kan dette faktisk gjera det heile verre.
Det er som om eg har havna i eit gjørmehull og prøvar å koma ut av det ved å prøve hardt, og kave, istadenfor å behalde roen, akseptere situasjonen og be om hjelp.

Og dess meir eg kavar, dess fortare synkar eg ned.
Viss eg held stille, og held ut, går det litt saktare.
Men då må eg først bli klar over at eg står fast.
Dersom eg trur at det er berre ein "dårleg dag",
og prøvar alt eg kan for å få kvardagen til å gå rundt, då blir det verre.

Eg kavar.
Fordi eg ikkje skjønner at det er så mange ubevisste negative tankar som spinner rundt i hovudet mitt.

Eg er dessverre ikkje i stand til å beskrive det på ein bedre måte.
Symptomene eg opplevar er heilt klassiske for ein depresjon/depressiv episode.

Nedanfor kan de lesa om kva Norsk Helseinformatikk skriv om depresjon:

Definisjon av depresjon

Tilstanden skal ha vart i minst 2 uker og den skal ikke være et direkte resultat av kroppslig sykdom eller rusmisbruk. Du skal ha minst to hovedsymptomer:

• Depressivt stemningsleie
• Interesse- og gledesløshet
• Energitap eller økt trettbarhet

Andre symptomer kan være:

• Redusert konsentrasjon og oppmerksomhet
• Redusert selvfølelse og selvtillit
• Skyldfølelse og mindreverdighetsfølelse
• Triste og pessimistiske tanker om fremtiden
• Planer om, eller utføring av, selvskade eller selvmord
• Søvnforstyrrelse
• Redusert eller endret appetitt

Mild depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst to andre symptomer. Ingen symptomer har alvorlig grad. Du kan vanligvis fungere med noen vansker sosialt eller i arbeid.

Moderat depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst fire andre symptomer. Flere symptomer har alvorlig grad. Du fungerer vanligvis ikke sosialt eller i arbeid.

Alvorlig depresjon

Du har alle tre hovedsymptomene og minst seks andre symptomer. Flere symptomer har svært alvorlig grad. Du kan ikke fungere sosialt eller i arbeid, og har ofte problemer med daglige personlige gjøremål.

(Frå Norsk Helseinformatikk, www.nhi.no)

Eg opplevar alle tre hovedsymptom og dessverre også dei fleste andre symptom, bortsett frå synsforstyrrelsar.

Det er ille nok som det er, og derfor skal eg ikkje skrive meir om det.

Eg har trent og mosjonert lite den siste veka.

Det var ein dag då eg tenkte at eg burde trene til tross for at eg ikkje orkar, og det blei ein løpetur ut av dette.

Men eigentrening krev faktisk mykje organisering og tolmodighet for eit slitent og deprimert hovud!

I går var eg i bakken på snowboard i med venner, då letta det ørlitegrann mens eg heldt på.

Men så var det faktisk like ille igjen etterpå! :/

Det er som om eg har synke for langt ned i gjørma, slik at eit par timar samvêr med venner ikkje er nok for å dra meg heilt ut....

Beklagar så mykje tungsinn i dette innlegget!

Det går over, seier dei.

Og det gjer forhåpentlegvis det.

Ha god trening alle saman så lenge! 

Håpar dikkøn er lettare til sinns enn det eg er!

Endeleg snø! :)

Eg synst at november har vore litt i mørkaste laget, med tåke og regn og få soldagar, så nå etter at det har snødd så mykje, kjenner eg at litt av energien er på veg tilbake.
Det har blitt lite trening i form av løping, svømming eller sykling i det siste, men turar har eg gått med Lukas.
Og med litt stigning og snø å vasse igjennom, kvalifiserar det t i alle fall som vedlikehaldstrening av kondis og beinmuskulatur.

Utsikt frå tur.

Men nå har det jo blitt lysare ute, med all den deilege snøen som kom i det siste!
Og eg har faktisk også endeleg kome meg ut på brett igjen.
Hurra!!

K2 Kandi - snobrettet mitt er jo så utruleg fint!

Valget stod mellom å ta ein tur og handle (var heilt tom for brød og pålegg) eller å prøve snøbrettet i treningsbakken min resten av dagen.

Så då fann eg ut at eg heller ville kome meg ut i den deilege snøen med det same sjølv om det betydde at eg kanskje måtte nøye meg med å ete graut til frukost fram til mandag (og eg er IKKJE spesielt glad i graut, men den går nå ned den, og fyller magen).
(Note to self: Hugs å ha knekkebrød i huset!)

Lukas elskar snø (og pinner)!

Lukas skulle også vera med.
Og eg var veldig spent på korleis han ville reagere på snøbrettet.
Han kan jo vera ganske vill til tider...
Etter at eg hadde koma meg på toppen av bakken og fått på meg brettet og satt utfor, var det heller ikkje tvil at Lukas likar fart og spenning, og elskar å springe fort.

Då Binna var med siste gong, pleidde eg å ha med eit leiketøy eller ein gamal vott ho kunne bera på. Det er nemleg noko med leikedrifta til labradorane som er så sterk at dei MÅ ha eit eller anna å bera på, ellers blir dei heilt ustyrlege.
Det gløymde eg i går.
Så det blei ein del napping etter jakke, votter og beina den første turen ned, og jammen er Lukas god til å springe raskt i djup snø!
Han er jo ganske høg og har store sterke musklar, så det skulle vel berre mangle.

På  turen opp att bakken skaffa han seg heldigvis ein stor pinne som han kunne herje med, og det hjelpte, for nå sprang han like entusiastisk bakken ned etter meg, men utan å nappe.

Lukas kosar seg med ein god pinne.

Det blei berre fire turar ned og opp bakken, det var nemleg ganske tungt å vasse opp att i den djupe snøen. Og så blei det plutseleg mørkt også, men det passa bra, sidan eg begynte å bli skrubbsulten.

På snobrett i den blå timen...

Det er eit eller anna med ny snø, vind og snøbrett og bakkar og moro som virkeleg set fart på matlysten min. Så då eg kom heim blei det først ei rask banan, så ultrarask tomatsuppe (heimelaga, det tek 3min + oppvarming) som magefyll, så kokte eg poteter samtidig som eg laga vårrull, og alt saman gjekk ned på rekordtid.

Bra.
Nå er fortsatt meldt snø i to dagar framover, om enn litt mildare eit par dagar.
Eg håpar virkeleg at snøen blir liggande!

Det var moro med snowboard igjen, herleg!
Gleder meg virkeleg til fleire turar.
Bra at Lukas likte det også, ein fin måte å mosjonere han på samtidig ;)

Min medisin er fysisk aktivitet.

Takk, Elisabeth, for at du minte meg på dette med eit av dine siste blogginnlegg!

For dikkøn som ikkje har lest på Elisabeths blogg, så står "Min medisin er fysisk aktivitet" på T-skjorter som ein fysioterapeutar går rundt med.
Fysio'n min inkludert.

Det er jo eit bra motto.
Det har blitt gjort mykje forskning rundt dette med helse og fysisk aktivitet.
Og det er vel ingen tvil om at fysisk aktivitet fører til bedre helse?

Noko som eg synst er fint med tanken på at fysisk aktivitet er min "medisin" er jo at metaforet inneber at ved riktig dosering så gir fysisk aktivitet helsegevinst.
For lite har for liten effekt.
For mykje blir overdosering.
Så kva som funkar for den enkelte, er jo forskjellig frå person til person.

Med all den deile nye snøen og det fine vêret blei det løpetur i dag!

Det som funkar av trening/aktivitet for meg, funkar kanskje ikkje for ein annan.
Eg synst ofte at det er slitsamt å gå ein tur når eg føler meg dårleg, sidan det er då mange av dei negative tankane kjem.

Ut på løpetur i det fine vêret! Herleg!

Og mange gonger kan ein løpetur føre til bedre humør og gode tankar.
Andre dagar blir løping berre stress, og ein lang tur er tingen.
Eller så har det bygd seg opp så mykje spenning i kroppen, at det er best med styrketrening.
Av og til treng eg berre fart og spenning, og då passar det beste med terrengsykling.

Nydeleg vintervêr i dag!

Den siste veka har eg fortsatt med opplegget mitt: trening etter innfallsmetoden, men fokus på løping og styrketrening:
Løpetur på 55min på asfalt på tysdag, løpetur på 45min i skogen på torsdag, og ein løpetur på 55min på asfalt igjen på fredagen.
Ei økt med styrketrening blei det også.
Skulle gjerne tatt to styrketreningsøkter, men det kan det jo bli denne veka.

"Yndlingsstien", dekka i nysnø.

Og denne veka er eg alt godt i gang!
I går trena eg styrke i over ein time, og i dag løp eg i skogen.
Sjølv om eg hadde tenkt å gje dei støle musklane mine litt restitusjon i dag.
Det var rett og slett alt for fint vêr til å la vera å løpe!

Godt eg var mykje ute i dag, så fint som det var!

Kva som skjer resten av veka, har eg ingen planar om, og det er herleg.
Eg likar innfallsmetoden.
Ellers håpar eg på at det kjem meir snø.
Det er riktig nok meldt regn denne veka, men det er lov å håpe.
Snobrettet mitt ventar nemleg på å koma ut...

Hm ja noko sånt ja, det hadde vore herleg!!
Dette bildet er ikkje meg, det har eg funne her.

Kan hundar stå på snowboard?

Ja, dei kan.
I alle fall i mine tankar.
På tysdagen, dagar etter at eg måtte ta avskjed frå Binna, tok eg med meg brettet mitt opp til den vesle bakken eg brukar for å trene snowboardteknikk.

Dei siste turane har Binna vore med meg på desse turane:
Ho tråkka tappert gjennom snoen opp til toppen av bakken, planta beina godt i snøen, observerte meg interessert mens eg stramma bindingane, og begynte etterkvart å springe rundt meg og bjeffe.
Av rein glede og forventning.
Me skulle visst springe/køyre om kapp ned bakken!

Best å få på brettet så fort som mogleg.
Binnas begeistring var ustoppeleg!
Og bjeffinga hennes likeeins.

Viss eg skulle trene på bremsing/sakte køyring, så sprang ho utolmodig rundt meg og bjeffa.
Eller så sprang ho logrande etter meg.
I bunnen av bakken stoppa ho, og venta tolmodig mens eg tok av meg brettet.

Så tråkka ho friskt framfor meg gjennom snoen bakken opp att .
Som om ho var to år og ikkje elleve år og kreftsjuk.
Snakk om glede i bevegelse!

Dei to øktene på snowboard denne veka var kjempefine.
Snøen har blitt litt fastare i det siste, slik at det går fint an å køyre på uberørt laussnø utan å synke heilt nedi.

Nydeleg snø på Raudkleiv.

Utsikten frå Raudkleiv er heller ikkje å forakte.

Deileg!
Tysdagskvelden tok eg meg i tillegg ein tur i bassenget igjen - stillheten i huset mitt er litt vanskeleg å halde ut nemleg. Det viste seg at 100m-tida mi var like bra som ifjor, og det utan å ha trent noko særleg det siste halvåret. Det var betryggande.

Og idag var det tid for torsdagstur igjen, og denne gongen tok eg faktisk på meg turski eg også!
Det var fine forhold med nokre minusgradar fram til lunsj, og eit par plussgradar etterpå.
Eg fekk heller ikkje gnagsår (berre nesten - skal ha med sportstape neste gong).

Skitur på turski.

Men kven er denne karen (til venstre)?

Så dette er bra.
Eg kjenner fortsatt sorgen etter tapet av Binna, men merkar at det blir lettare når eg held meg i aktivitet, slik at kroppen får ro til å sove godt om natta, og eg får danna humørhevande seroton og endorfin.
Dessutan får eg tenke på noko anna.
Og i tankane mine, så er jo Binna med meg.
Også på snowboard ;)

Binna og meg på den siste turen vår saman, på søndag.