Forbaska trøtthet!

Treningsmotivasjonen er god for tida, eg nyt våren og syklinga og turar i skogen og faktum at føtane mine spelar på lag, dvs plantar fasciten ser ut til å bli bedre.

På slike dagar er det ikkje vanskeleg å motivere seg for ein sykkeltur -
då er det heller vanskeleg å IKKje dra ut med sykkelen.
Dette er Seljordsvatn på ein nydeleg maidag, sett frå sykkelsetet.

Men eg er så forferdeleg trøtt om dagen.
Eg skjønner ikkje.
Altså eg er ikkje nedstemt eller deppa.
Etter så mange timar hos psykolog og terapeut trur eg at eg er i stand til å skille mellom negative tankar, nedstemthet, følelser av tristhet, mangel på energi osv.

Trøtt i trynet på tur med Lukas

Eg trur eg kan identifisere desse automatiske tankane som kan gjera livet tungt, desse tankane som er der, men som er vanskeleg å legge merke og kvitte seg med.
Og ja, nokre tankane er der.
Mest av alt er eg ikkje tilfreds med boligsituasjonen min. Det er så mørkt her i hybelen. Ikkje eit vindu mot sør. Og altor mykje skog mot vest som skyggar for sola.
Eg savnar lys!

Mangelen på lys forsterkar kanskje ein del av tunge tankar? Men om eg registrerar tankane mine så er dei også veldig gode, og positive.
Men energien min, kor er den blitt av?

Det kjennest som eg har blitt utdelt ein viss menge energi som eg kan disponere over tid.
Og så skal eg fordele denne porsjonen med energi over eit visst tidsrom, akkurat som når ein set opp eit budsjett.

Nå på våren så blir det så grønt, og det virkar som tre og buskar og blomar
og alle slags skapningar er full av energi.

Så kjennest det som om eg har brukt energien min før tida.
Eg vaknar og er trøtt.
Får nesten umiddelbart hodepine og blir slapp og rar.

Då er det ganske vanskeleg å gjera noko som helst.
Så sist helg, pinsesundagen, vakna eg tidleg og var utruleg trøtt etter ei dårleg natt, og fekk i meg frukosten, kosa meg med ein kopp kaffe (heilt nydeleg, den første kopp kaffen om morgonen altså!), og så hadde eg like godt kunna lagt meg igjen.

Slik kjennest trøttheten - urovekkande, litt mørkt, rastlaust,
lyset og energien gøymer seg der bak. Ikkje hyggeleg.

Til tross for så mykje eg hadde lyst til å gjera.
Den følelsen, eller tilstanden når ein er for trøtt til å kunne konsentrere seg om noko som helst, samtidig som ein er for rastlaus til sove, den er vanskeleg å halde ut.
Så då tok eg og gjekk ein tur med Lukas.

Lukas er elskar å gå tur og er alltid like bli, uansett klokkeslett.

Det har nok ikkje hendt på veldig mange år, at eg har tatt med meg Lukas ut på tur i skogen på ein sundagsmorgon i 9-tida. Eg er ikkje noko morgonfugl i det heile tatt.
Og like trøtt var eg på tur.
Men det var likevel deileg.
Eg fann ut at eg var så trøtt at det ikkje gjorde noko. Alt var greitt liksom. At Lukas skulle stoppe annankvar meter for å snuse på eit grasstrå. Heilt greitt.
Og det var fredeleg og stille ute, så tidleg på ein heilagdag.

Det er nydeleg i skogen for tida!

Så eg blei litt oppstemt.
Sjå på meg da, eg er ut på tur så tidleg i skogen!
Det går an!
Me tok ein liten runde på litt under ein time og var heime igjen før regnet satte inn.
Det var moro.

Utsikt frå turen. Seljordsvatnet er berre så vakkert. 

Såpass moro at eg gjentok suksessen dagen etterpå. Pinsemandagen var det nydeleg solskin frå morgonen av. Men til tross for solskinnet, så var eg akkurat som dagen før, ganske trøtt.
Snuble-trøtt.

Men godt var det likevel å vera ute i skogen, omgitt av furutre og kongler og mose og fuglar og røter og stein, alt var heilt ok.
Sidan pinsehelga så har eg mange dagar tatt ein morgontur med Lukas.
Same runde, med små variasjonar.

Når det er varmt så legg me turen innom Kivleåi, der kan Lukas kjøle seg ned.

Det er alltid fint når eg er ute.
Og så er eg alltid like trøtt når eg kjem heim att.

Det finst ingen god forklaring, eg er trøtt frå morgon til kveld.
Eg har verken mensen eller vitaminmangel (trur eg, det har eg "dessverre" aldri hatt, sjølv om det hadde vore ei fin og lettvin forklaring, og enkelt å fikse).
Eg har heller ikkje starta eller slutta med noko medisin, allergien som eg sleit med i vinter er også borte igjen. Ikkje kan eg skylde på spesielt mykje trening heller. Eg prøvar å ete nok, og godt nok.

"La humlene suse" denne her møtte eg på tur, og den var ganske trøtt den også.
Ikkje mykje susing frå den, den tok seg ein kvil den.

Eg er berre trøtt, trøtt, trøtt.
Eg har hatt denne tilstanden før, og hugsar at eg beskreiv den som å vera ein luftballong fylt med luft, men utan knute. Viss ingen fyller ballongen med luft, blir den slapp med ein gong. Og då er det ikkje noko stas med ballongen.

Tja. Som sagt så gjer føtane framsteg, eg har også henta heim landeveissykkelen og gjort den klar for innsats, for moro skyld. Eg har fått meg eit par supergode løpe/terrengløpesko som eg har lyst til å blogge om, eg tek hundrevis av bilder av den vakre vårnaturen ute, men likevel: trøttheten består.

Nye terrengløpesko! Merrell Allout Rush - veldig gode!

Eg får berre håpe at denne trøttheten ikkje varar så altfor lenge.

Eit lite stykke Norge.

Våren visar seg for tida akkurat som eg har det for tida: variabel.
Ein dag er det reinaste sommar der ein kan sitte ut og lese bok, med solfaktor og bikkja som solar seg ved sida, fulgane kvitrar og bjørketrea blir meir og meir grøne, sola skin og himmelen er blå... og så neste dag så er det tåke og yr og med lett bris og 8C er den følte temperaturen nærmare vinterleg.
Omtrent slik har eg det også for tida.

Vårdagar å bli glad av!

Treningsmessig så prøvar eg å utnytte dei fine dagane for å sykle ute, og brukar dei dagane med dårlegare vêr til å trene inne. Styrketrening, for eksempel. Løping er også fint i skogen i lett yr, men løping driv eg jo ikkje så mykje med for tida.

Kvitveis frå tidlegare søndagstur på beina - føtane mine blir sakte men sikkert bedre!

I går var eg ikkje i form til trening eigentleg.
For å vera heilt ærleg, så er eg ikkje i form uansett. Da snakkar eg ikkje om kondis, men om allmentilstanden min.
Eg har så lite å gå på. Det minste krav fører til hodepine, kvalme, magesmertar, migrene, allergi... og medfølgande tankar om tvil på meg sjølv, formen min, kroppen min, sjølvfølelsen min og om det i det heile tatt nyttar.
Det kan det bli mange negative tankar av altså!

Det gjeld å halde blikket og sinnet fokusert på noko som gir gleda og styrke og håp:
Her: eit lite stykke Norge: Fjellet Skorve. Utsikt frå sykkelsetet.

Eg savnar å ha ein konkurranse å trene mot, eg synst det er så motiverande å ha eit mål. Noko å fokusere på. Enn så lenge får eg trene det eg kan.
Og det eg har funne ut er at så lenge kroppen min ikkje spelar på lag, så får eg spela på lag med kroppen min. I praksis betyr det for tida at høg puls kan eg eigentleg berre gløyme dei fleste dagane.
Her skal det trenast roleg.
Så då det var så fint vêr i går så måtte eg berre kome meg ut på sykkelen.

Eg trivst på sykkelsetet i fint vêr - er finvêrssyklist!

Og ja, sjølv om ChiCqiloen er ein temposykkel, så treng ein ikkje berre sykle i raskt tempo.
Tempo er relativ.
Låg tempo. Moderat tempo.

Eit lite stykke Norge (E-134) og eit lite stykke rosa temposykkel.

I går var det i alle fall fine sykkelforhold, til tross for at det blåste ganske kraftig.
Eit par rundar rundt bygda til eg hadde unnagjort ein liten time var nok for meg.
Med litt musikk på det eine øyraet så kosa eg meg.
Lite trafikk var det også.
Nesten urovekkande lite trafikk.

Enda eit lite stykke Norge: E 134 og Lifjell i bakgrunnen med Bjørgenuten.

Kor var folk hen?

Eg kjendte denne turen godt i beina etterpå.
Som sagt, eg har lite å gå på, så eg får ganske god treningseffekt også etter berre éin time på sykkelsete.
Eigentleg ganske praktisk, ikkje sant?

Å sykle seg frå sans og samling.

Her i bygda har med i fleire år hatt ei gruppe som driv og syklar.
Det finst både ei stor gruppe med terrengsykling, og ei litt mindre på landeveissykkelen (som eg prøva meg på for tre år sida, men gutta var altfor spreke til at eg greidde å henge med).
Dei fleste har eit sykkelritt som mål, mens nokon berre er med for "moro skyld".
Eg hadde eit forsøk på å bli med på gruppa for tre-fire år sida, men måtte rett og slett gje meg, sidan dei gutta der sykla aaaltfor hardt.
Men nå skal gruppa visstnok vera større, og har fleire nivå av syklistar, dvs nokon som vil sykle hardt, mens andre vil sykle roleg.
Så dette ville eg prøve!

Slik er mine sykkeløkter - aleine og med god tid til å stoppe og ta bilde!

Så igår var det vårens oppstart for sykling.
Me var ein gjeng på ca 12stykke, derav ni karar og tre jenter.
Dei fleste trenar sykling til diverse ritt, og ville sykle hardt, mens eg heldt meg til gruppeleder og gruppas andre nye medlem (i tillegg til meg). Me tok det med ro (og drog på innimellom) og trena på rullering i felt.
Det var utruleg moro eigentleg, det er lenge sida eg sykla i felt, og det er heilt klart ein fordel å ligge på hjul, og dra nytte av dragsuget.

Tørre og nysopa vegar, heilt nydeleg diffust kveldslys der fjellkonturane teikna seg skarpt mot ein lyseblå kveldshimmel (me starta kl.18.30).
Etter ei mil skulle ei gruppe sykle vidare opp ein ganske lang og krevande bakke ("Nutheimkleiane"), mens noko snudde og sykla tilbake.
Eg elskar den bakken. Du får så fort utsikt, vegen er litt smal så trafikken går sakte, og det er vidunderleg moro å greie seg heilt til toppen.

Gårsdagens sykkelløypeprofil
(kva var det mobilen min gjorde oppe i lufta ved km 23???)

Eg låg sist heile vegen. Greitt.
Etterkvart var det eit par-tre stykke som stoppa og snudde, mens hovedgruppa var kome langt ut av synet for meg.
Ville dei stoppe på toppen og venta på meg, tru?

Det er jo spennande å sykle med folk ein ikkje kjenner, og ein må jo først bli kjent med kva som er vanleg skikk og bruk der.
Men jo da, i toppen stod gjengen og venta.
Kult.
Det beste med bakken er turen ned att. Sååå moro å suse ned på tørre vegar utan trafikk.

Nede på flata samla med gruppa igjen.
Så kom den delen eg hadde grua meg til: Eg skulle nå halde følge med den "raske" gruppa, sidan vår lille "moderat fart"-gruppa hadde alt snudd og sykla heimover.
Hm.
Det tok faktisk berre 200m så fall eg ifrå.
Den gjengen er jo ekstremt sprek!!!

Eg hadde mest lyst til å sykle den siste mila heim att aleine.
Men - i felt så har ein som sagt drahjelp når ein ligg på hjul.
Og ein hyggeleg mann foran meg passa på at eg låg på hjulet hans heile tida, sakna farten, "henta meg" tilbake slik at eg kunne ligge i feltet.

Enkel fokus i gruppesykling: riktig avstand til hjulet foran deg.

Men eg var heilt tom.
Det var altfor hardt.
Eg har berre trent roleg i vinter, og veldig lite.
Intensiteten låg på det nivået eg ville hatt på ein triatlonsprintdistanse på siste 2-3km. Gje alt.
Snart framme liksom.
"Dette er altfor hard!" kommenterte eg fleire gonger til medsyklistane mine.
Men eg smilte jo samtidig.
Jo da, hardt er moro.

Det var nydeleg å koma fram til der me starta.
Folk prata alt om spinning dagen etterpå og landeveissykling.
Eg tenkte berre på den siste bakken eg hadde å sykle heim att.
Jaja.
Men eg var i godt humør. Eller berre letta?

Fint var det at eg kunne sykla heim att aleine, utan å ha nokon å dra foran eller bak.
Herleg var det å kome heim.
Lukas tok meg godt imot.
Fram med vannflaska og så la eg meg på golvet for å roe ned pulsen.
Eg slo på TV for ikkje å overanalysere blodslitssyklinga.

Det var da det skjedde:
- Merkeleg, tenkte eg, det er noko galt med TVen.
- Nei da, det er berre refleks av lampa bak.
- Kanskje er det noko på skjermen?
- Hm, det var merkeleg.
Eg kikka til sides men opplevde ein blind flekk midt i synsfeltet. Akkurat der eg skulle sjå, var det ingenting. Hm...
Eg stod opp og kikka meg rundt og oppdaga at eg hadde fått synsforstyrrelsar: nokre rare greier som låg foran øynene liksom.
Hmmmm...
Jepp, nå flytta det seg til sides. På begge øyne?
Hm.
Eg blei litt uroleg.
Så ante det meg at det kunne vera ein såkalla "aura" som kan oppstå i forkant av migrene eller epileptisk anfall. Og migrene har eg hatt før.

Eg kom meg i dusjen.
Kanskje hjelpte det å slappe av, få blodsirkulasjonen igjen (føtane mine var fortsatt numne i 15min etter sykkelturen)?
I dusjen blei det enda tydelegare: ei stor sigdforma greie av krystallar i alle slags fargar som lea litt på seg, endra litt posisjon, i venstre kant av synsfeltet.
Urg.
Hm.
Me har bemanna legevakt her og eg kjenner dei fleste av sjukepleiarane, og dei er alltid hjelpsamme og god å prate med så eg tok ein telefon for å finne ut.
Og om det var behov for å sjekke dette.

Det var det.
Drosja kom, og til tross for milde 10gradar ute så var det på med lue og skjerf og tjukk fleecejakke, eg var fortsatt heilt arm etter sykkelturen.
Legen var visst uansett på legevakta, så då var det ikkje meir styr enn at eg drog ned for å sjekke.

Det er så godt at nokon tek slikt på alvor, eg har kanskje skrutt av legevakta her før, men eg gjer det igjen: dei er flinke! Spesielt sjukepleiarar visar stor omsorg, og forståelse, og tek seg god tid.
Det er nok ein fordel med å bu på bygda, trur eg.
Her er det ikkje kø på legevakta, ikkje hastverk, dei tek seg tid.

Mitt bilde av sjukepleiarane på legevakta her ♥ 

Alt etter at eg hadde kome fram på legevakta så var synsforstyrrelsen blitt mindre, og forsvann heilt i løpet av undersøkinga. Eg kom på at eg hadde opplevd dette før, under sist flytting der eg stod under ekstrem stress - men eg fekk aldri følgt opp dette, sidan det var midt i fellesferien.

- Ja har du pressa deg litt for hardt da? spurte legen.
- Jo, altså det gjer eg jo. Men det er jo ikkje noko nytt, sa eg.

Slik aura er altså eit fenomen som kan oppstå i forkant av eit migreneanfall, eller også epileptiske anfall (Norsk Helseinformatikk). Men ein treng ikkje få migrene om ein får aura.
Når eg tenker tilbake så har eg nok hatt aura utan migrene i går, mens eg ellers ofte har migrene utan aura (haha, skal ein vera litt spesiell, så skal ein vera spesiell på alle slags måtar :P).

Ein eller annan har laga denne illustrasjonen for korleis aura ser ut,
og denne liknar på den eg hadde i går - berre litt mindre "krystallar".

Legen meinte eg skulle nok få utreda dette med fastlegen, men altså, eg er usikker på kva nytte eg har av det.
Det eg har fått bekrefta er at eg er god til å presse meg, og enda bedre til å presse meg enda litt til.
Kanskje skulle eg ha stått på mitt i går, og latt gruppa dra?
Eller fått nokon frå gruppa til å sykle bittelitt saktare?

For ofte er det jo ikkje meir enn, la oss sei, 3-4km/t forskjell i fart som hjelpar, og held intensiten låg nok. Eg hadde ikkje greidd å halde den intensiteten aleine ("utan grunn").

Eg fekk meg ein god prat med sjukepleiaren også, drosje heim att rundt kl.22 og til tross for at eg prøva å "slappe" av og roe ned var eg kvalm og uvel resten av kvelden (men utan migrene :P), og det blei lite søvn den natta.

Ja da har eg lært den leksa.
Kroppen seier ifrå - igjen - også når eg ikkje skulle vente det.
Nei kjedeleg blir det jo ikkje på den måten.
Eg gledar meg i alle fall til rolege sykkelturar framover i mitt tempo!
Og er spent på neste tysdag når det blir felles sykling igjen.
For eg må jo prøve igjen.
Eg skal jo få til dette.

Skal du trene med forkjølelse?

Eg lurar eigentleg aldri på om ein skal trene med forkjølelse eller ikkje.
For eigentleg blir eg sjeldan forkjøla.
Eg kan faktisk ikkje hugse siste gong eg var forkjøla. Bortsett frå nå.

Det kom brått, i løpet av natta frå søndag, 28.desember til måndag, 29.desember.
Veldig vondt og sårt i halsen, rennande og tett nese, vondt i hodet.
Klassik.
Etter tre fine dagar med påbegynt "treningsoffensive" så såg det mørkt ut.
Men nei da, eg skulle ikkje la meg skremme.
Eg trudde eg var smart og tok og handla.
Sunn mat, appelsinjuice med C-vitamin, smertestillande og lettvin middagsmat, så skulle eg vera rysta til å ta opp kampen mot rhinoviruset.

Lukas har tatt på seg oppgåva som selskap og varmeflaske og pelsterapeutpleier.

Men forkjølelsen blei verre.
Den lette dyna blei bytta mot ein tjukkare variant og blei fast inventar på sofaen på dagtid, noko Lukas mottok med heftig begeistring.

Reint salig blei Lukas over å ha dyne på sofaen - han held den meir enn gjerne varm for meg når eg står opp!

I løpet av dei komande to-tre dagane så fekk eg riktignok ikkje feber, men litt høg temperatur, og blei fullstendig slått ut.
Nyttårseftan greidde eg å halde meg vaken, men måtte faktisk legge meg kl.23.50, for så å stå opp kl.24, betrakte rakettane frå kjøkkenvinduet og krype til køys igjen etter fem minutt.

Men eg stilte meg faktisk aldri spørsmålet om eg skulle ut og trene, for kroppen sa heilt klart ifrå at dette var noko tull og tøys, eg greidde jo berre såvidt å lufte Lukas i ein halv time.

Jaja. Men fokuset var nå enkelt. Eg heldt meg varm og godt hydrert og prøva å ete nok. Heldigvis var det masse jolemat igjen. Og sjokolade. Masse sjokolade.
Ei veke gjekk.
Hodepinen var ille, men med paracet kom eg meg ut på tur i skogen med Lukas, og tenkte med meg sjølv at om eg berre gjekk sakte slik at eg slapp å puste inn den vonde kalde lufta så veldig djupt inn så kunne det neppe gjera vondt verre.

Og eg tok med meg stavar - for ryggens skyld. 

Lufteturane gjorde ikkje vondt verre, og eg fekk i alle fall lufta hodet.
Men på dag 9 av forkjølelsen tetta bihulene seg. Dei maksillære. Dei som er like ovanfor kjeven.
Au.

Sinus = bihule; maxillary = frå maxilla (ovekjeven) 

Dette var verre. Dette har eg ikkje hatt på fleire tiår (er litt tøft å kunne sei dette, hehe, er gamal nok til å kunne snakke om fleire tiår :D).
Men ingen tvil.
Au.
Snørr og guffe i alle regnbogens fargar.

Ikkje sant, ein SER faktisk at eg har tette bihuler, ikkje sant????

Så blei det begravelse på dag 10, og det blei ein kald affære sidan kyrkja var overfull (det var 250 personar, slikt er den vesle kyrkja ikkje bygd for) og ikkje hadde plass til folk som ikkje hadde kome fram ein time for tidleg. Det blei for kaldt ute for meg og eg sat på kyrkjetenarens kontor. Minnesamvêret var heldigvis inne på idrettshallen (!), og snørr og tårer rann nå av to grunnar...

"Er det lurt å trene med bihulebetennelse?" trur eg neppe nokon har spurt seg sjølv. I så fall måtte vedkomande ha hatt tilgang til vidunderlege reseptbelagte fancy smertestillande piller.

For meg blei det berre enda fleire dagar med dyne på sofaen og korte lufteturar med Lukas.
Men - ut skulle eg, det var berre å kle seg godt (eg svetta jo uansett døgnet rundt, så eg kunne like godt kle meg godt og varmt ute) og koma seg ut.

Nå i dag er det forkjølelse dag 17 og bihulene har vore tette i ei veke.
Men det går bedre.
Eg knaskar paracet når det trengst.
Og driv nå med "lett" trening, dvs eg går ein tur i skogen med Lukas og later som eg er frisk, og held pulsen nede og brukar musikk, slik at eg i alle fall får følelsen av å ha trent, eg er nemleg i ferd med å bli s-p-r-ø!

Eg begynner å kjenne at eg treng den mentale pausen treninga gir, og er irritabel og rastlaus og i dårleg humør nesten døgnet rundt.
At det gjer vondt i skallen hjelpar heller ikkje.

Men tilbake til det eg kanskje antyda å skrive om ifølge blogginnleggstittelen.
Skal ein eigentleg trene når ein er forkjøla?

Det meste vanlege rådet er at så lenge symptomene held seg "ovanfor halsen" så er det greitt, men med symptom nedanfor halsen (dvs lungene frå bronkiene og nedover, og muskelsmertar i kroppen) så er det best å la vera.
Og uansett skal ein i såfall helst trene med låg intensitet.

Lukas aktiviserar seg sjølv mens eg har parkert stavane og slappar av.

Ein forkjølelse skjer når immunsystemet ikkje lenger greier å halde virusangrep (eller bakteriar, om ein er uheldig) under kontroll. Og immunsystemet er frå før ein ganske "kostbar" prosess for kroppen, slik at den nå har meir enn nok på gjera for å kvitte seg med inntrengarane.

Rhinovirus som forårsaker forkjølelse når det tek overhand.

Trening vil føre til at kroppen blir fratatt ressursar, og påført enda meir stress enn det den opplevar pga infeksjonen.
Så det virkar ikkje sårleg lurt å trene når ein er skikkeleg forkjøla.
Men folk får avgjera sjølv.
Når ein googler litt raskt om emnet, så er det ein gjengangar, både på norske eg engelsspræklege nettsider at det er greitt med lett trening så lenge det dreier seg berre om litt snørr og tett nese - anten før det brakar laus eller når ein nærmar seg slutten av forkjølelsen.

Denne fann eg. Var så kjekk. Det går bedre etterkvart sjølv om det kan ta tid!

Som sagt - eg var aldri i tvil då det var som verst.
Og eg er fortsatt usikker på kor lurt det er å var ute i ein time rundt null gradar når bihulene er tette og eg har hodepine og "ansiktssmerter".
Men før eg blir fullstendig gal og gå opp veggane her så er eg nesten nødt til å ta sjansen og lufte meg sjølv med "liksomtrening" - treningstøy, stavar, musikk på øyra, gel i lomma og GPSen er også med og slått på.
Då får eg mest nytte av turen.
I dag hadde det kome ny snø, så det var fint å gå i skogen, og det var ikkje lenger vondt å puste slik det var for 10dagar sida, så det verste er forhåpentlegvis over.

Eg føler meg litt frista til å gjera lett styrketrening i løpet av veka, men korleis vil bihulene like dette, tru? Turar med Lukas eller handleturar på beina er nok trening som det er, og det er visst slik at metabolsk sett så bryt kroppen seg ned uansett under sjukdom, slik at å bygge kroppen ved hjelp av styrketrening er ganske meiningslaust.

Men me får sjå.

Hald dikkøn friske der ute, med eller utan trening!

Treningsoffensive

Treningsiveren min har ikkje akkurat vore så stor dei siste vekene. Plantarfascittfoten har stilt spørsmål ved alle aktivitetane, og den enklaste og best likte av alle treningsformer, løping, er jo ikkje aktuelt for tida.
Og då har eg ikkje gidda så mykje anna, rett og slett.

Men det har jo gått på nervane laus.
Det er jo ikkje utan grunn at eg driv med triatlon, bloggar om trening, og at eg likar å brukebåde  tid og pengar og energi på trening, eg trivst jo med det!
Kanskje er eg ikkje så superivrig som mange andre, og eg er også forholdsvis lat og kosar meg på stranda om sommaren og på sofaen om vinteren, men likevel: det er ikkje gøy utan trening altså.

Likevel så har eg ikkje greidd å gjera så mykje gjennom heile november og desember. Skyld på førjolsstress eller den mørke årstida, off-season, osv, men eg har faktisk godt av å vera i bevegelse, så eg burde nok ikkje stoppe heilt opp berre fordi eg ikkje "orkar".

Eg blir alltid glad av å sykle eigentleg - også om vinteren!

Poenget er jo også at om eg ikkje eingong orkar å trene, ja da er eg jo i såpass dårleg form, at den neppe kan bli enda dårlegare av å lea meg litt. Og formen blir neppe bedre av å henge inne heile dagen!

Så nå skal eg gå i "treningsoffensiven".

Av og til så må ein nemleg gå i offensiven når andre tiltak ikkje funkar, som f.eks. ta "korte rolege turar av og til" eller noko.

Då blir det heller anten eller.
Dessutan så treng eg følelsen av å ha trent.

Da nyttar det ikkje å berre lufte Lukas og late som etterpå.

Men så moro det er når Lukas kan få springe laus i skogen - da kosar han seg!
Det er gleden i bevegelse, og det smittar over, faktisk!

Så andre joledag gjekk eg same runden som eg ofte har benytta meg av som motbakketreningsløype. Til saman ca 300m stigning, mesteparten som samanhengande lang bakke med ulik stigningsgrad. I tillegg går det på ein privat grusveg, så her er det så godt som aldri trafikk, og kjem det bil, så kjenner eg stort sett dei som køyrer, så det er kjekt.

Med hodelykt på, og Lukas i magebeltet, og gode støvlar med hælinnlegg bar det avgarde, og eg trur at eg kanskje var like rask som om eg hadde løpt opp.

Eg kosa meg.

Ikkje berre blåtime, men mørkeblå time.

Dette er basistrening, og dette er BRA basistrening, noko om eg har virkeleg forsømt dei siste to åra.

Pussig nok så brukar eg berre 10min lengre enn om eg hadde løpt på denne runden.

Tredje dag jol bar det ut i same skogen, men på ein litt annan runde, og denne gongen hadde eg med STAVAR. Jepp, stavar. Eg har tidlegare ikkje likt å gå med stavar, men så har ryggen min så utruleg godt av å gå med stavar, og viss ein tek litt i, så kan ein koma opp i ganske høg intensitet, og ein brukar heile kroppen.

Denne treningsturen var også veldig bra, og gav meirsmak.

Jolestemning i skogen. Såå nydeleg!

Så tok eg faktisk også fram skiene for første gong denne vinteren.

Sidan det hadde kome eit nytt lag med fin puddersnø skulle eg ta same runde i skogen som eg hadde tatt på beina.

Eg starta i lyset, men hadde tatt med hodelyt. 

Dette var nemleg også første gong eg skulle gå på ski saman med Lukas, så eg var innstilt på at det kunne kreve si kvinne, og ikkje minst: gode nerver.

Men Lukas var flink, han.

Lukas var flink! 

Det var heller eg som mista nervene mot slutten (Lukas stakk frå meg nokre minutter mot slutten av turen, og då blei eg så sur -  MÅ han liksom ta seg turar på eigen hand? Svaret er jo: ja. Han er gutt og målet hans i livet er forplantning, og det luktar damer overalt. Overalt.)

Turen med innlagt 300m stigning og 6,5km tok meg halvannan time. Det er ganske drøytt, men eg er veldig fornøydd. Det er ikkje alle dagar eg kosar meg med å renne ned ein humpete skogsti i mørket med hodelykt, halvvegs i skiflygingsstil over små renner tvers over stien eller i krampaktig plog. 

Men det gjekk bra.

Det måtte ha vore tanken på at eg hadde både gløgg og marsipan i sekken som fekk meg gjennom turen med nervene sånn nokonlunde i behold.

For ikkje å snakke om diverse sideband i knea som holdt også.

Selfie på ski i skumringa - alt ok midt i motbakke.

Til tross for at eg nå plutseleg har blitt frykteleg forkjøla, så skal eg allikevel fortsette med treningsoffensiven min: eg har slengt meg på eit par challenge i endomondo, med blant anna mest treningstid i 2015, og ein meir avgrensa challengesom går ein månad av gangen, der det gjeld å same km på gåing, fitness walking og hiking - kjekt når eg ikkje skal løpe uansett. 

Så skal eg bli flinkare til å registrere min trening/mosjon vha Endomondo, for det har eg også forsømd dei siste månadene og det er litt dumt, for å sjå oversikten over tilbakelagt treninga si er utruleg artig og motiverande. Eg har jo også så mykje "skjult" trening, dvs alle lufteturane med Lukas og ikkje minst, handleturane på sykkelen, som eg burde prøve å få registrert.

Eg tok ein PB på både tid og distanse i disiplinen langrenn på endomondo og fekk pokal :D 

Det går sjølvsagt an å lage si eigen challenge, og eg leikar litt med tanken om ein "plantar fasciitis challenge - most active minutes with plantar fasciitis-friendly training (= no running)" eller noko slikt.

Jaja - kanhende at mange hadde hive seg på, plantarfa**skit er jo visstnok ein populær overbelastningsskade blant dei spreke.

Enn så lenge får eg pleie forkjølelsen min og håpe at den snart slepper taket.

Hald dikkøn friske og raske på tampen av det gamle året 2014!

Diagnose: Plantar fascitt

Da har eg vore hos legen på mandag og fått bekrefta det eg frykta:
Det er plantar fascitt som fører til smerten i hælen(e).

Det tok berre eit par trykk med legetommelen på riktig stad, og saka var klar.
Morsamt er det når eg diskuterar med legen min og han seier "Eg går ut frå at du har lest alt om dette her og kan det meste?" Eg nikkar.
"Ja for det er den fascia som festar seg i forkant av calcaneus, ikkje sant?"
Jepp eg nikkar.

Eg er jo anatominerd. Dessutan synst eg at det er viktig å vite mest mogleg om ein skade eller sjukdom når ein først har fått den.
Fotens knoklar er mangfaldig og har rare navn. Bortsett frå tærne.
Calcaneus er berre hælbeinet, det.

Så kva vidare?
For det første, så hadde ikkje fysioterapeuten min noko ledig time før om to veker.
Kjedeleg.
Min telefon-fjerndiagnose-fysio har nå hjelpt meg med "første hjelp" (mjuke sko, avlaste hælen, mange pausar, unngå hardt underlag, R.I.C.E (bortsett frå Compression kanskje), og intens lytting etter kva signalar foten gir meg etter aktivitet og justering av neste aktivitet deretter.
Okidoki.

Vidare skal eg vera meir nøye med kosthaldet.
Kosthaldet mitt er ikkje så usunt, det.
Men det som er usunt er at sjølv om eg får i meg ein del grønsaker, litt fisk, grovt brød og magert kjøtt (bortsett frå den ukentlege sommarkoteletten som eg berre MÅ ha), så får eg i meg alt for lite.

I sommar har eg hatt så lite matlyst at eg rett og slett har kjøpt meg matlyst på boks.
Jepp, Nugatti. Matlyst på boks, dei tullar ikkje, eit par-tre teskjeier med nugatti får vekk den verste sult-og kvalmefølelsen og ein får lyst på meir (av noko anna - for det finst grenser for kor mykje nugatti det går an å ete utan å bli kvalm).

Når det gjeld maten, så fokuserar eg nå på å få i meg nok protein (oppbygging av kroppens strukturar), vitamin (som er verktøyet til oppbygging av kroppen), sunt fett (som skal byggast inn i cellemembranen til mine flotte fantastiske nybygde kroppsceller i foten, og antioksidanter (minske antall frie oksidantar etter vevsskade).
I tillegg til den daglege tranen min har eg kjøpt inn magnesium og vitaminbjørner.

Dei seier at vitamin i form av kosttilskot har langt ifrå same virkning som vitamin i sin naturlege form (pakka ned i frukt og grønsaker) men eg prøver nå likevel. Om det så berre er placeboeffekten eg får ut av det, greitt for meg!
Magnesium er bra for musklane og støttar opptak av kalsium. Eg trur nemleg at eg ikkje får i meg spesielt mykje magnesium gjennom kosten, så då blir det tilskot.

Vitaminbjørner er faktisk veldig gode -
Mg-tablettane derimot var store å svelge altså!

Når det gjeld trening, så skal eg fortsette med styrketrening - men utan å belaste føtane.
Eg skal også gå bort frå 5x5 programmet (er jo ikkje vits når eg ikkje kan utføre knebøy og markløft som er ein vesentleg del av programmet), og trene heile kroppen med øvingar som ikkje stressar fotsolane og skuldrene (for venstre skulderen er også blitt kronisk vondt i sommar).

Styrketrening utan å belaste føtane
(sjølv om skulderpress er ikkje så bra for skulderen min heller for tida :P)

Eg har også meldt med på ein gruppetime med "mattetrening" som blir leda av ei flott og kunnskapsrik dame som også er fysioterapeut (som eg faktisk har fått behalding frå for nokre år sida). På den måten kan eg kanskje også drøfte øvingar som er godt eller mindre godt eigna for føtane mine.

Eg håpar at eg også kjem meg ut i terrenget på sykkelen, slik at eg får nyte det flotte haustvêret og -landskap, og får blodsirkulasjonen i føtane i gang (og for å "get away from it all" liksom).

Eg skal også lære meg å tape foten med kinesiotape eller annan form for støttetape, slik at fotbogen min, spesielt på høgre foten, får støtte, og skaden får ro til å reparere seg.

Når det gjeld fottøy så brukar eg mine best dempa sko (ASICS Nimbus) med to par innleggsålar som gir litt støtte og ekstra demping.
Eg har også funne fram igjen mine "anti-sko": frå MBT (Massai Barefoot Technology).

Ikkje dei mest kule altså, men i 2009 gjorde dei underverk for min vonde rygg.

Dei trengte eg då eg jobba på museum (Skieventyret) for fem år sida, og gjekk og stod i mange timar på betonggulv og ryggen slo seg vrang. Skoene gir faktisk også avlastning for hælen, sjølv om eg er usikker på kva dei gjer med leggmuskulaturen/akillessenen. For sistnevnde har gjerne med eit ord i plantar-fascittdiskusjonen.

Eg blir usikker kor bra det er å plutseleg få "+18% lower limbs activiy"

Eg vurderar også å kjøpe meg eit par Hoka One One sko, sidan dei har veldig mykje demping.
Og fordi dei er mykje finare enn dei MBT-sko eg har frå før.
Men dei er svinedyre.
Så eg skal sjå om eg ikkje kan oppdrive eit par som ikkje tømmer heile kontoen denne månaden...

Hoka One One Stinson Trail - dei har eg mest lyst på, men dei er svinedyre!

Så driv eg og masserar føtane mine og leggane, og prøvar å legge inn noko avspenning i løpet av dagen. Fram med yogamatte og lett tøying og strekking og avspenning.

I går kveld gjekk eg tur med Lukas og kjente at dette er problematisk, fordi anten så drar han meg i skulderen som også er overbelasta, eller i magebeltet slik at eg må halde igjen med beina.
Og da blir det anten vondt i foten eller vondt i venstremenisk-kneet.

Eg tok fram krykkene som avlastningshjelp i nedoverbakkane, men eg fekk det ikkje heilt til å avlaste høgrefoten. I alle fall ikkje mens Lukas med full intensitet og snuten i bakken drog med full styrke i vegkanten etter eit spor som ei flott tispe hadde lagt etter seg. Den luringen! Damejegar!

Legen min anbefalte meg også å unngå "hard" trening, sidan den nedsatte allmentilstanden min (eg har så lite å gå på i år) har bidratt til overbelastninga. Og ein utslitt kropp er lite effektiv til å bedre ein overbelastningsskade, sidan den brukar opp alle ressursar til å berre "vera til".

Inge fleire fjellturar for tida - i alle fall ikkje til fots og med sekk! :(

Han syntest at det var ein god idé å gå på foto-tur i staden for.

Fotografere kan eg også i nærområdet.

Ellers skal eg ikkje belaste føtane.
Så enkelt er det.
"Keep your feet off the ground".

Samanlikna med å ha ein leddbandskade i kneet (som eg hadde i vinter) så er det ikkje så veldig mykje eg kan gjera aktivt, dessverre.
Bortsatt frå "snille" aktivitetar som får opp blodsirkulasjonen utan å belaste føtane.
Eg kan ikkje gjenta kor mykje eg ser fram til at svømmehallen opnar igjen her!

Rusleturar med Lukas - med mange mange mange sittepausar og fotografering - det går an - med ikkje langs vegen på asfalt der tispene legg igjen sine duftmarkeringar!!

Ha ein fin skadefri dag folkens!