Diagnose: Plantar fascitt

Da har eg vore hos legen på mandag og fått bekrefta det eg frykta:
Det er plantar fascitt som fører til smerten i hælen(e).

Det tok berre eit par trykk med legetommelen på riktig stad, og saka var klar.
Morsamt er det når eg diskuterar med legen min og han seier "Eg går ut frå at du har lest alt om dette her og kan det meste?" Eg nikkar.
"Ja for det er den fascia som festar seg i forkant av calcaneus, ikkje sant?"
Jepp eg nikkar.

Eg er jo anatominerd. Dessutan synst eg at det er viktig å vite mest mogleg om ein skade eller sjukdom når ein først har fått den.
Fotens knoklar er mangfaldig og har rare navn. Bortsett frå tærne.
Calcaneus er berre hælbeinet, det.

Så kva vidare?
For det første, så hadde ikkje fysioterapeuten min noko ledig time før om to veker.
Kjedeleg.
Min telefon-fjerndiagnose-fysio har nå hjelpt meg med "første hjelp" (mjuke sko, avlaste hælen, mange pausar, unngå hardt underlag, R.I.C.E (bortsett frå Compression kanskje), og intens lytting etter kva signalar foten gir meg etter aktivitet og justering av neste aktivitet deretter.
Okidoki.

Vidare skal eg vera meir nøye med kosthaldet.
Kosthaldet mitt er ikkje så usunt, det.
Men det som er usunt er at sjølv om eg får i meg ein del grønsaker, litt fisk, grovt brød og magert kjøtt (bortsett frå den ukentlege sommarkoteletten som eg berre MÅ ha), så får eg i meg alt for lite.

I sommar har eg hatt så lite matlyst at eg rett og slett har kjøpt meg matlyst på boks.
Jepp, Nugatti. Matlyst på boks, dei tullar ikkje, eit par-tre teskjeier med nugatti får vekk den verste sult-og kvalmefølelsen og ein får lyst på meir (av noko anna - for det finst grenser for kor mykje nugatti det går an å ete utan å bli kvalm).

Når det gjeld maten, så fokuserar eg nå på å få i meg nok protein (oppbygging av kroppens strukturar), vitamin (som er verktøyet til oppbygging av kroppen), sunt fett (som skal byggast inn i cellemembranen til mine flotte fantastiske nybygde kroppsceller i foten, og antioksidanter (minske antall frie oksidantar etter vevsskade).
I tillegg til den daglege tranen min har eg kjøpt inn magnesium og vitaminbjørner.

Dei seier at vitamin i form av kosttilskot har langt ifrå same virkning som vitamin i sin naturlege form (pakka ned i frukt og grønsaker) men eg prøver nå likevel. Om det så berre er placeboeffekten eg får ut av det, greitt for meg!
Magnesium er bra for musklane og støttar opptak av kalsium. Eg trur nemleg at eg ikkje får i meg spesielt mykje magnesium gjennom kosten, så då blir det tilskot.

Vitaminbjørner er faktisk veldig gode -
Mg-tablettane derimot var store å svelge altså!

Når det gjeld trening, så skal eg fortsette med styrketrening - men utan å belaste føtane.
Eg skal også gå bort frå 5x5 programmet (er jo ikkje vits når eg ikkje kan utføre knebøy og markløft som er ein vesentleg del av programmet), og trene heile kroppen med øvingar som ikkje stressar fotsolane og skuldrene (for venstre skulderen er også blitt kronisk vondt i sommar).

Styrketrening utan å belaste føtane
(sjølv om skulderpress er ikkje så bra for skulderen min heller for tida :P)

Eg har også meldt med på ein gruppetime med "mattetrening" som blir leda av ei flott og kunnskapsrik dame som også er fysioterapeut (som eg faktisk har fått behalding frå for nokre år sida). På den måten kan eg kanskje også drøfte øvingar som er godt eller mindre godt eigna for føtane mine.

Eg håpar at eg også kjem meg ut i terrenget på sykkelen, slik at eg får nyte det flotte haustvêret og -landskap, og får blodsirkulasjonen i føtane i gang (og for å "get away from it all" liksom).

Eg skal også lære meg å tape foten med kinesiotape eller annan form for støttetape, slik at fotbogen min, spesielt på høgre foten, får støtte, og skaden får ro til å reparere seg.

Når det gjeld fottøy så brukar eg mine best dempa sko (ASICS Nimbus) med to par innleggsålar som gir litt støtte og ekstra demping.
Eg har også funne fram igjen mine "anti-sko": frå MBT (Massai Barefoot Technology).

Ikkje dei mest kule altså, men i 2009 gjorde dei underverk for min vonde rygg.

Dei trengte eg då eg jobba på museum (Skieventyret) for fem år sida, og gjekk og stod i mange timar på betonggulv og ryggen slo seg vrang. Skoene gir faktisk også avlastning for hælen, sjølv om eg er usikker på kva dei gjer med leggmuskulaturen/akillessenen. For sistnevnde har gjerne med eit ord i plantar-fascittdiskusjonen.

Eg blir usikker kor bra det er å plutseleg få "+18% lower limbs activiy"

Eg vurderar også å kjøpe meg eit par Hoka One One sko, sidan dei har veldig mykje demping.
Og fordi dei er mykje finare enn dei MBT-sko eg har frå før.
Men dei er svinedyre.
Så eg skal sjå om eg ikkje kan oppdrive eit par som ikkje tømmer heile kontoen denne månaden...

Hoka One One Stinson Trail - dei har eg mest lyst på, men dei er svinedyre!

Så driv eg og masserar føtane mine og leggane, og prøvar å legge inn noko avspenning i løpet av dagen. Fram med yogamatte og lett tøying og strekking og avspenning.

I går kveld gjekk eg tur med Lukas og kjente at dette er problematisk, fordi anten så drar han meg i skulderen som også er overbelasta, eller i magebeltet slik at eg må halde igjen med beina.
Og da blir det anten vondt i foten eller vondt i venstremenisk-kneet.

Eg tok fram krykkene som avlastningshjelp i nedoverbakkane, men eg fekk det ikkje heilt til å avlaste høgrefoten. I alle fall ikkje mens Lukas med full intensitet og snuten i bakken drog med full styrke i vegkanten etter eit spor som ei flott tispe hadde lagt etter seg. Den luringen! Damejegar!

Legen min anbefalte meg også å unngå "hard" trening, sidan den nedsatte allmentilstanden min (eg har så lite å gå på i år) har bidratt til overbelastninga. Og ein utslitt kropp er lite effektiv til å bedre ein overbelastningsskade, sidan den brukar opp alle ressursar til å berre "vera til".

Inge fleire fjellturar for tida - i alle fall ikkje til fots og med sekk! :(

Han syntest at det var ein god idé å gå på foto-tur i staden for.

Fotografere kan eg også i nærområdet.

Ellers skal eg ikkje belaste føtane.
Så enkelt er det.
"Keep your feet off the ground".

Samanlikna med å ha ein leddbandskade i kneet (som eg hadde i vinter) så er det ikkje så veldig mykje eg kan gjera aktivt, dessverre.
Bortsatt frå "snille" aktivitetar som får opp blodsirkulasjonen utan å belaste føtane.
Eg kan ikkje gjenta kor mykje eg ser fram til at svømmehallen opnar igjen her!

Rusleturar med Lukas - med mange mange mange sittepausar og fotografering - det går an - med ikkje langs vegen på asfalt der tispene legg igjen sine duftmarkeringar!!

Ha ein fin skadefri dag folkens!

Tradisjonell mikrobølgehavregraut

Etter så lang tid med ein mage som har reagert dårleg på all slags mat har eg måtte finne på noko som magen min tolte.
Havregraut har alltid slått meg som DEN magevenlege maten.
Men eg er ikkje så glad i graut.
Det tek lang tid å lage den  - ein mår røre i den heile tida - det blir mykje oppvask etterpå - ein blir berre mett i ein halv time og så sulten igjen - ikkje akkurat superfood eller kva?

Så då kom eg på mikrovarianten av havregraut.
Idéen har eg frå ein ekte geitebonde frå Vinje i Vest-Telemark, så dette er ikkje noko nymotens greier, hehe. Tradisjonell mikrobølgegraut liksom!

Framgangsmåten er følgende:
Hell havregryn (helst lettkokt) i ønska mengde i ein djup tallerken, ha litt salt oppi (viktig, ellers smakar det ikkje noko, synst eg), sukker etter ønske (eg likar grauten søt), ha vatn oppi og rør godt til alt er godt gjennomblaut og salt og sukkeret oppløyst.
Ha kanel oppå.
Skjær eple i tynne båter og fordel jamnt over.
Ha litt ekstra kanel sånn for pyntens skyld.

Ha i mikroen i to minutter på full fart (eller eksperimentér deg fram).
Ferdig.
Ha eventuell ein smørkladd i midten eller der du måtte ønske det.
Eg må innrømme at eg har aldri før likt smør på graut, men eg kjenner at eg får større metthetsfølelse med litt smør i midten.

Eg brukar såpass lite vatn i forhold til havegryn at konsistensen ikkje blir spesielt flytande. Den blir nesten gummiaktig, men med passe mengde vatn så minner konsistensen om for lite steikt kake (og DET er jo godt!).
Og med eple oppi og sukker og kanel så smakar det nesten som eplekake!
Frå nå av skal eg ha enda meir eple oppi (på bildet er det eit halvt eple - det kan godt bli eit heilt).

Den som er komfortabel med meir avansert matlaging kan jo ha rosiner og nøtter og slikt oppi. For min eigen del så held eg meg til den enkle varianten, sidan magen min ser ut til å tåle den godt.
Mandler hadde kanskje gått greitt, dei pleier å vera lettfordøyeleg.
Hmmm kven skulle tru at noko så "kjedeleg" som havregraut kunne bli så godt?

Blei litt fornøydd eg nå.
Og magen min også.
Det er bra.

Fem om dagen - nokon som klarar dette?

Som eg sa tidlegare: det blir ingen nyttårsforsett.

Men så har eg tenkt at det er ein del ting eg burde ta tak i, og kanskje er begynnelsen av eit nytt år ei god anledning til å koma i gang.
Det som er har slurva mykje med dei siste året, er maten.

På grunn av nesten konstant kvalmefølelse har eg i periodar måtta ty til skikkeleg junk food.
Små pakker med nudlar, brus, eg maula pålegg, sjokolade, osv, berre det gjekk ned, var det greitt.
Eg har vore flink til å ete grønsaker tidlegare, men dei siste åra så er det blitt så vanskeleg!
Det kjennest nesten uoverkommeleg å få i meg noko sunt, bortsett frå juice og frukt.

Så var det fem om dagen, som Helsedirektoratet anbefaler.
Det virkar i alle fall som eit enkelt opplegg å følge.

Det står nok informasjon på nettsida til fem om dagen kva dette inneber, men kort sagt betyr det å få i seg fem porsjonar av grønsaker og frukt om dagen, halvparten frukt, halvparten grønsaker, og det skal vera fem forskjellige frukt/grønsaker.
Porsjonstørrelsane skal tilsvare det som får plass i handa di - og DET er da ikkje så mykje?
Pporsjonane skal vera rundt 100gr.

Så lite er ein porsjon tomat.
Meir bilder finn du på nettsida til5omdagen.

Hm.
Det høyrest såpass overkomeleg ut at eg skal prøve dette!
Akkurat sånne små cherrytomater er jo veldig godt, så dei kan eg godt ete dagleg, faktisk!

Sånne gule cherrytomater er jo fantastisk gode!
Ei tomat veg ca 10gr, og 10 slike er det lett å få i seg :)

Det gjeld på finne ut kva ein likar. Eg synst purre er godt.
Dette var min porsjon nr. fire av fem om dagen i går.

Når det gjeld samanheng mellom trening og kosthald er det forskjellige meiningar.
Det virkar innlysande at eit sunt kosthald påvirkar yteevnen positivt, ikkje sant?
Men forskning har faktisk ikkje kunne bevise akkurat dette, men heller ikkje det motsatte.

Det ser ut til å vera meir innvikla.
I ei av Joe Friels triatlonbøkene skriv han at det tydar på at kosthald ikkje har nevneverdig fysiologisk positiv effekt på yteevnen hos yngre triatletar, mens det har større effekt på eldre atletar.

Uansett, nå skal eg prøve å få i meg fem om dagen framover, så ofte eg får det til.
Andre som har erfaring med dette?
Er det lett å få i seg fem om dagen?

Bildet er rappa frå matportalen - ser jo deileg ut dette?

C-Vitamin og F-Vitamin

I går var det etter eit par vekers opphald igjen tid for torsdagsturen.
Tidlegare har me hatt Ordalsåta som mål, men den gongen så satte snø, is og sterk vind ein stoppar for dette, og me måtte snu på "Vesletoppen" som me kalla han.
I går derimot så kunne ikkje forholda vore betre.
Lett skya, sol, ein liten bris og behagelege 18 gradar.
Herleg!

Morgonsoli skin gjennom røsslyngen.

Me starta turen kl 10, noko som eg synst er litt i tidlegaste laget, men på den måten så fekk me turen opp til toppen i vakker morgonsolskinn (morgonfuglar som står gladleg og friivillig opp kl.6.00 må gjerne protestere at det er morgonsol kl.10, men greitt for meg :D)

Røsslyng er så fin. Skikkeleg fin farge.

Krekling. Dei smakar ikkje så verst heller. Viss det ikkje var for alle dei små frø inni. Kreklinglikør er lettvint å lage og kjempegodt forresten!

Enkelte stader var det faktisk modne blåbær. Det er det ikkje mykje av i Seljord i år.

 Det ser ut som i området ruindt Ordalsåta er det rikeleg med bær denne hausten. Men best av alt var, at me på veg til toppen snubla over ei ørlita moltemyr.

Så glad eg var over at eg hadde tatt med eigen turkopp i går!

Når det er haust, så burde ein alltid ha med ein liten kopp eller pose, slik at ein kan plukke litt bær undervegs. Det er fælt å måtte koma over ei fin moltemyr utan å ha noko å plukke i!

Utsikt frå stien opp til Ordalsåta.

Kartlav på Jaspis er vakkert!

 Jaspis finst i forskjellige fargar, og den i Seljord/Kviteseid er ganske raud. Og fin.

Ordalsåta: lettskya, sol og lett bris. Fantastisk å koma til toppen i slike forhold!

Utsikt  frå Ordalsåta.

Det blei ein kjempefin tur i går. Funnet av litt molte toppa det heile. Molte inneheld forresten ganske mykje C-Vitamin (Bioforsk har forska på det her), så i tillegg at dei er vakre og kjempegode, så er dei også sunne.

Det er mykje C-Vitamin i molte!

Og når det er C-Vitamin i molte, og det er så sunt, så kan ein jo lure på om det ikkje er ein eller annan form for vitamin i fjellet også? Sidan det gjer så godt å gå i fjellet, og ein blir faktisk litt friskare av det også? Vitamin F kanskje?

Fjell er sunt.

Niste

Slik ser det ut når eg skal på ein 3t lang sykkeltur. Det er utruleg kor god matlyst eg får av all den friske lufta, blå himmel og tråkkinga. Det er best å ha med litt for mykje enn for lite har eg funne ut...

---> dette var eigentleg berre ein test, for å finne ut om mobilen min kan sende bilder til bloggen min.
Det kan den IKKJE.
Men reservemobilen kan. Det har den herved bevisa.
Fint.
Det blei også ein heilt grei sykkeltur.Meir om det kanskje seinare.
Det er ikkje sikkert.
Eg må kome meg ut av dette innlegget, blir sulten berre ved å sjå på alle desse godsakene foran meg på bildet...

Endeleg tilbake

Då er endeleg omgangssjuka overstått. Den varte i heile fem dagar og eg merka at det har tappa meg litt for krefter.
Men laurdagen våga eg meg ut på sykkel igjen. Ikkje av rein lyst, men av følelsen å måtte vedlikehalde sykkelformen min. Det kjendest nemleg som om kvalmen aldri ville gje seg.
Og om dette ville vise seg å vera sant, kunne eg jo like greitt begynne å trene igjen med ein gong.

Det blei ein grei tur, det var sol, og då får eg det ganske bra med ein gong. Eg valgte meg Flatdal som mål og ein liten ekstra runde "Seljord rundt", og denne siste avstikkaren på ei knapp mil var ikkje så mykje for å fylle opp treningsmil, men mest for å avdramatisere minnene om den siste sykkelturen min, då omgangssjuka slo til ved km 83 (gulp) i Nordbygda i Seljord.
Då eg måtte stoppe, gå av sykkelen, støtte meg til eit trafikkskilt og vurdere å skaffe meg haik heim.

Dette trafikkskiltet blei sykla forbi utan fornemmelse av magesjuke denne gongen, heldigvis.
Pulsen hadde vore utruleg låg gjennom heile turen, og undervegs begynte til og med sulten å melde seg og eg kjente faktisk matlyst!
For første gong på 5 dagar.
Herleg.

Eg la inn ein stopp for å handle, og med sekken stappfull av mat på ryggen la eg med blanda følelser i veg på den etterkvart så vante bakken heim.
Med så stor stigning, sekk på ryggen og på landeveissykkeln som har altfor mange tenner på kranken greidde eg akkurat å halde nok fart for å unngå stillstand og velt. Konsistensen til musklane i låra mine minte meg spontant om pudding, men denne assosiasjonen hadde vel utgangspunktet sitt i matlysten min der og då, vil eg tru.
For overraskande nok kom eg meg greitt opp, og heim, og formen var såpass god at eg like greitt tok meg tid med ein gong til ein liten rusletur med Binna, som jo alltid er litt skuffa når eg er ute og syklar utan henne og ventar til eg kjem tilbake.

Utsikt over Seljordsvatnet frå den korte kveldsrunden til meg og Binna (2km: 15min motbakke, 80høgdemeter, og dei same metrane ned igjen, på 10min)

Det var ein god følelse å vera på beina igjen utan at magen dreidde seg i protest. Sjølv om formen kanskje ikkje var heilt tilbake, så trur eg kanskje at fem dagar med tvangspause frå treninga kan også ha ein positiv effekt.
Eg hadde ikkje trudd at eg ville savna det så mykje å vera ute i frisk luft, kjenne kroppen fungere, nyte frihetsfølelsen av å kunne halde ut lenge og den gode roen etter gjennomført treningsøkt.

For å teste formen på søndag, våga eg meg ut igjen.
Denne gongen ville eg finne ut om det alt var mogleg igjen å springe.
Sykling er jo forholdsvill snill med magen, men dei harde støyt under løpinga utset fordøyelsessystemet for mykje større belastning.

Det skulle vise seg at det var heilt greitt å springe.
Eg hadde som dagen før, valgt meg ut ei snill løype, med lite stigning og varierande underlag. Dei første 2km gjekk eg ned ein liten sti gjennom skogen, og til min store overrasking var den alt i gang med å bli grøn.
Endeleg!
Det var utruleg tungt å springe. Sjølv om magen ikkje protesterte, var det mange rare musklar i nedre rygg og mage som var stive og støle og rare, og eg gjorde mine teoriar om kva ein kropp går igjen ved skikkeleg magesjau, og kva for musklar å trer i aksjon når tykktarmen for lengst har gitt opp å fungere...

Men lufta var frisk og fin etter årets første vårlege regnbyge med innlagt torden denne dagen, og det var stille og fredeleg, og pulsen var,og Binna lykkeleg over å vera med på ein etterlengta langtur, at turen var verdt slitet.
Absolutt.
Plutseleg begynner det å bli grønt i skogen. Fint!Men Binna skjønner ikkje at eg må stoppe av den grunn...

For også denne dagen blei eg så bevisst på kvar for ein luksus det eigentleg er å kunne trene. Eller - det å ha glede av trening.
Godt å vera tilbake.

Race nutrition - testing (1)

ٍIkkje nok med at eg nesten er sulten bestandig:
når eg er ute og trenar, spesielt på lengre sykkelturar, utviklar eg i tillegg ein kjernesunn matlyst. Kanskje bortsett frå når eg gjennomfører korte løpe-intervall på bane litt for raskt, ved litt for høg puls, litt for lenge, etter ein litt for lang og stressa dag ... då kan til og med vatn vera vanskeleg å få ned...

Men stort sett så begynner eg mot slutten av mine lengre løpe- og sykkelturar å utvikle reine matfantasiar... det som er bra med det er, at eg ikkje lenger treng å lure på kva eg skal ha til middag denne dagen, mens ulempen med det er, at eg då stort sett har blitt så sulten når eg har kome inn og er ferdig dusja, at det rett og slett ikkje er lenger tid til å lage noko ordentleg mat.

Men det meste smakar når ein er sulten.
Men smakar det meste av energidrikke, energibarar og gel?

Før min første maraton bruka eg mykje sportsdrikke, og smaksvarianten skogsbær gjekk ned utan problem, og eg blei tilnærma hekta på den, og opplevde små krisar når sportsforretningane rundt omkring var utseld for akkurat denne varianten.
Framleis i dag, så blir kulissen til det norske fjellmaraton gjenskapt ved berre lukten av denne sportsdrikka.

Så gjekk eg over til å blande mine eigne sportsdrikkar, sidan eg syntest at det som var å kjøpe var litt i dyraste laget for ei tynn studentlommebok.
Eplesaft med vatn og ørlitegrann salt gjekk fint, likeeins vanleg tynt blanda hushaldningssaft med 1dl sukkerfri apppelsinbrus for smakens skyld (og sidan 1dl slik brus har tilnærma same natriuminnhald som 5dl med "isotonisk" sportsdrikke skal ha).

For å variere smaken har eg også blanda sportsdrikke med cola, brus eller eplejuice, eller brukt "instant" iste (genialt iskaldt på sykkeltur på sommaren).
Med andre ord: det meste går ned.
Rein cola har eg også slukt ned, noko som eg skal vera forsiktig med, sidan eg utviklar meg då plutseleg til den reine Cola-junkien, spesielt godt hugsar eg ein 3-4t sykkeltur, der eg tråkka villig og gira opp mot terskelfart til neste bensinstasjon eller kiosk eller campingplass, for å fylle på med ein ny halvliter...

Når det gjeld mat, så er eg storfavoritt av bananer, både før, under og etter trening, før under og etter måltider, handleturar, rusleturar, telefonsamtaler, bananer er uslåelege.
Her også har min første maraton lært meg at det går heilt fint å svelge ein bananbit heil og utan å tygge den.
Sjølv om eg, for å vera ærleg, ofte synst at konsistensen er litt ekkel. Men så går det også fort å ete ei banan, slik at dette ubehaget ikkje varar så altfor lenge.

Men på lengre sykkelturar er det sjeldan nok med banan.
For å ikkje kjøpe altfor mange dyre energibarar har eg brukt mjølkesjokolade, kjeks, sveler (utelukka frå min tidlegare arbeidsplass, Norsk Skieventyr, som er absolutt verdt ein stopp dersom ein skulle komi forbi Morgedal), brødskive, Haribo gummigodter, Snickers, Japp, og mykje anna.
Men på HIM i Tjörn funka ingenting av denne sjokoladen eg hadde "trent" å eta på. Derimot smakte det med bollar og banan på sykkelen, og seinare saltsild på løpinga (!).

Men på ein så lang distanse, og ein så lang dag som IM i Frankfurt kjem til å bli, skal eg sikre meg at eg har smakt det dei byr på av "race nutrition".
Det er stort sett det meste av Powerbar, i nokre få smaksvariantar.

Både raske og litt mindre raske karbohydratar med forskjellig smak.

Så mottok eg altså min første bestilling av energibarar og -gel på laurdag.
Bra!
Tidsnok til å prøvesmake dei forskjellige variantane på både sykkel og løp.

Laurdag var det tid for sykling på rulle.
Drikke: vatn
Mat: PB performance, "banan".

Som er typisk meg, så hadde eg ete lite etter lunsj, gått ein times handletur med Binna og 10kg sekk opp att den bratte bakken til huset mitt (der eg prøvde det stadig synkane glykogenlageret med "MAOAM"-godteriet :D) og trudd at eg "snart" skulle sykle, og dermed ikkje trengte etter meir.
Dette førte til at eg eigentleg alt var sulten då eg satt meg på sykkelen.
Eg drøydde første prøvesmaking så godt eg kunne. Etter ein halv time var eg sulten nok, tok ein smakebit frå banan-baren, og litt til og litt til og borte vekk var den og eg tenkte at dette ikkje var så ille.
Konsistens: lett å tygge, littegrann klissete, sklir ned.
Smak: mest havre med ein anelse bananaroma, god.

Etter enda ein halvtime var eg fortsatt sulten og tenkte at eg godt kunne smake på ein gel.
Gel: PB "vanilla"
Konsistens: meir "mjølen" enn det flytande sukkeret frå Maxim, ok.
Smak: rar, men når eg tenker på ein viss type gamaldagse drops frå barndommen, er det ikkje så ille.

Det gjekk ein halvtime til. Eg hadde nesten lyst te å gje meg med syklinga, då eit nytt og morsamt TV-program begynte, og eg bestemte meg for lystig å halde på litt til.
Mat hadde eg nok, visstnok :D

Men denne gelen var jo brent opp som ingenting, og sjølv om eg hadde tenkt å spare den andre energibar-varianten til ei anna treningsøkt, så tok nysgjerrigheten overhand.
Energibar: PB performance "cookies and cream"
Konsistens: akkurat som den første, men med små sjokoladekjeksbitar, virkar det som.
Smak: Eg er ikkje så glad i kjeks eigentleg. Men denne baren smakte jo mest havre, med ein anelse kjeks.Og ikkje meir, heldigvis :)

Sykkeløkta varte i to timar, og gjennomført ved låg intensitet, og det ser ut som matlysten er på topp.. energibarar går ned. Energigel går ned. Eg er eit matvrak på sykkelen, med andre ord...


(Kanskje burde eg skaffe meg ein slik for å få med meg dei utallige gelposane?)

Praktisk.
Men plass til berre FEM gelposar ???

Rester. Igjen.

Då eg var på jobb på fredag, hadde eg ei gruppe på 30 personar som eg guida gjennom museet. Frå Statkraft, og frå heile Europa. Kjempeartig. Ei god blanding av kvinner og menn, frå England, Tyskland, Belgia, Sverige og Norge, som høyrde interessert etter hot eg hadde å fortelja om norsk skihistorie, Sondre Norheim, sydpolferder, skismøring og OL-fakkeltenning.

Å guide besøkande gjennom skimuseet i Morgedal er artig, særleg når det er folk utanfrå som virkeleg er interessert, og stiller spørsmål og ikkje er "vanlege" turistar, som har eit besøk i Skieventyret berre som eitt av sine 7 stopp denne dagen, og alt er metta av inntrykk.
Etter turen i museet blei for dei fleste i gruppa det lystig shopping av elg, troll, norsk designa strikketøy og diverse andre suvenirar, og prat på både norsk, engelsk og tysk, noko som eg synst er heilt herleg og artig.

Ulempen med denne typen jobb er at det er som regel mest hektisk rundt lunsjtider, og at det stort sett ikkje er tid til sjølve lunsj.
Eg bestemte meg for å ta med lunsjen heim og ete den etter løpeturen på kvelden.

- - - -
Men når det først skulle bli restar til kvelds, kva lunsjalternativ skulle eg velge?

Alternativ 1 (fettfattig karbo-fokus med tilbehør som frukt og grønt, reker og egg):
eller
Alternativ 2 (fokus på sunt fett og protein (laks, egg, aure og roast beef) med frukt og salat:
Puhhh...
Eg greidde ikkje å bestemme meg og tok med begge platene..
Hmm.. det blei god stemning på kjøkkenet mitt...
Nam nam
oi oi oi
----> Tøv sjølvsagt :D

Det er kjempegod mat på Kafén på Skieventyret.
Men lunsjen min består som regel av niste i form av brødskiver med pålegg og eple. Viss eg har greidd å røske med meg nistepakka da.
I morgonens hektikk er det jo ikkje alltid like lett.

Godt at det er så god og rikeleg mat på kafén, og at det blir noko til overs nå og då. Som eg kan ta med meg heim.
Då er det også heilt greitt med brødskiver og First Price kokt skinke ellers.

Eg fekk nokre rare blikk av ein nyansatt i kafén, som lurte på om eg skulle ete alt dette (to plater med forskjellig mat, sjå bilde; ei bøtte med ca 2,5L fruktsalat, ei skål med potetsalat og ei lite bøtte med grønn salat). Ha.
Klart eg skulle.
Og hot er det som er igjen etter helga?
Ein ørliten posjon med potetsalat og litt grønt.

Matlysten har verkeleg tatt seg opp i det siste.

• Er det auka forbrenning, som slår inn veldig seint etter halvironman i Tjörn?
• Eller er det årstida, hausten med sin innsettande kulde som gjer at kroppen min vil polstre seg med eit ekstra isolerande fettlag (noko som eg ikkje håpar..)?
• Er det matlysten som har kome tilbake etter at stressmage ikkje har plaga meg i det siste?
• Trøstespising?
• Kompensasjonshandling?
• Opportunistisk åtferd?

Eg la merke til at både intensiteten og farta på løpeturen min på fredagskveld auka betrakteleg då eg hadde kome halvvegs, og begynte på springe heimover igjen. Der den gode maten venta.

Det stod ein artikkel i The Triathlete Magazine om "What really motivates you?".
Til triatlon og trening generelt.
Eg har ein mistanke om at ein av mine skjulte men ikkje ubetydelge motivasjonsfaktorar for å trene er nettopp at eg då kan ete mykje meir enn eg ellers ville ha gjort, utan å legge på meg noko særleg.
Dessutan smakar maten mykje bedre etter ein treningstur.

Særleg når ein, slik som meg, begynner å fantasere om all den gode maten ein skal lage når ein kjem heim alt etter berre ein halv times sykkeltur :D

God matlyst aukar livskvaliteten, det er sikkert.
Og trening aukar matlysten.
Altså fører trening til auka livskvalitet.

Men dette er jo gamalt nytt?