Triatlonabstinenser

Nå er det mai, og triatlonsesongen er i gang.
Ikkje for meg.
Plantarfascittføter skal ikkje løpe så mykje, dei skal først bli friske og sterke, må vite.

Men altså...
I dag er det også Bøsprinten, "vårens vakraste eventyr" og ein sprinttriatlon i vakre Bø i Telemark der eg har budde så mange år og der triatlonkarrieren min starta.
I fjor så blei denne også einaste konkurransen min.
Ein kjempetriveleg start på triatlonsesongen, svømming inne i basseng med etterfølgande jaktstart på sykling.

Frå Bøsprinten 2014 - eg svømmer.

Ellers rundt omkring i verden er det godt i gang med store internasjonale triatlonkonkurransar. Eg er ikkje påmeldt på nokon av desse, men har ein drøm for 2016.

Dette er frå IM 70.3 Norway/Haugesund, 2013.
Fint å kunne mimre :) 

Og eg savnar triatlonkonkurransar!
Jepp.
Samtidig så er det heilt greitt, for eg trur i år så er formen min heller ikkje heilt på plass.
Fellessyklinga nå i fire veker har vist at eg har rett og slett veldig lite å gå på.
Og det er ikkje dårleg kondis det går på, sjølv om eg heilt klart har dårlegare kondis samanlikna med same tidspunkt i fjor.

Motivasjonen for å trene er det,
men for tida så føler eg meg som ein skygge av meg sjølv..

Det er berre at etter ein time aktivitet er det stort sett slutt.
Kroppen er køyrt tom.
Og den seiar stopp. Eh, kan nokon dytte meg kanskje slik at eg greier å henge med gruppa?

Dagane derpå blir eg plaga av migrene (nå har eg i alle fall eit navn på plagene), kvalme, hodepine, og alminneleg mangel på energi, eg blir irritabel, slapp, mistar matlyst samtidig som eg føler meg heilt "innhol" av sult, eg frys og svettar om einannan, osv.

Gode Lukas held meg med selskap.
Han er fornøydd med ein 40minutters luftetur og likar godt å slappe av på sofaen saman med meg.
Han er gull verdt, go'guten min ♥

Greitt. Så få det vera slik da.
Då er triatlonabstinensen til å halde ut. Sjølv om eg hadde hatt friske føter nå, så hadde sjansen for at ein triatlonkonkurranse hadde havna på ein "god" dag, vore ganske liten.

Så eg fokuserar fortsatt på opptrening, og eg veit ikkje om dette høyrest kjedeleg ut for dikkøn der ute som berre MÅ ut og løpe og sykle og løfte vekter og drive med slyngetrening, HIIT og crossfit helst kvar dag, men eg kjenner at dette opplegget mitt er riktig for meg, kroppen min må ha tid for å kome seg, og den skal byggast opp.
Og den blir ikkje bygd ved å slepe den gjennom utallig intervalløkter og tempotrening.

Ein liten seier: Eg løp ein runde i nabolaget = 400m.
Og ingen plantarfascittsmerter etterpå.
Nå har eg gått over til "løpe 1min - gå 1 minutt" og gjentar f.eks. 3x.
Og det funkar.

Kroppen skal byggast nedanfrå opp.
Og innanfrå ut.
Sjela skal vera med,
og hodet skal vera med, ikkje minst.
Hodet mitt kan jo finne på å klusse med kroppen også, nemleg.

Dette skal ikkje vera noko negativ syte-klage-stakkars-meg-innlegg.
For mentalt sett, så er eg berre plaga av triatlonabstinensar (er ille nok, men heller ikkje verre).
Eg savnar lukten av neopren.
Det er såååå nydeleg når eg opnar skapet i gangen, og der heng det fire våtdrakter av forskjellige slag (jepp, f-i-r-e) og lukten minner om triatlon, sitringa av å stå med føter i sand eller til knes i vatn før start, gjera klart T1 med sykkel og hjelm og startnummer, sykkelsko står klare ved sida, løpesko er der også, race-caps'en, ein gel, ein banan på sykkelen...

Nyaste neoprenlukt frå våtdraktinvestering ifjor: Sailfish-"swimskin"
eg gledar meg til å ta den i bruk igjen - men for så tynn våtdrakt må det først bli
god temperatur i vatnet (men den luktar himmelsk godt altså:D)

Alle desse forberedelsane på konkurransedagen.
Du kikker litt på henne ved sida av deg med den super kule hjelmen og den stilige temposykkelen. Og der ja, ho ser jo kjempetrena ut. Men ikkje i aldersklassa mi, heldigvis.
Hm, kva slags smak på gel skal eg ha med på sykkelen...
Vatn eller sportsdrikke?
Har eg tatt med yndlingsdrikkeflaska mi?
Halskjede ja eller nei?
Solkrem?
Klokke?
Nok luft i dekka?
Reserveslange?

Rosa tempostyre for ekstra mental kikk på syklinga,
mens denne Powerbarflaska er ei av favorittane mine.

Eg gledar meg til den dagen eg igjen kan stå i ei skiftesone og stiller meg desse spørsmåla.
Eg gledar meg veldig!

Back to basics!

Endeleg er forkjølelsen blitt betre.
Så nå er det faktisk moro å trimme!

Eg har tenkt tilbake på året 2014.
Det var treningsmessig og prestasjonsmessig ikkje så altfor mykje å skryte av.
Bøsprinten gjekk veldig bra.

Overgang frå sykling til løping på Bøsprinten 2014.

Grunnlaget mitt var ganske dårleg med sidebandsskade i kneet frå januar til mars, slik at løpetreninga mot Bøsprinten var reine skippertaket.
Så tok formen seg opp, og både tung styrketrening og tempotrening gjennom april-juni var kjempemoro. Men formen totalt sett var ikkje god, og etter at eg måtte avlyse Haugesund i juli så skjønte eg høss sliten kroppen eigentleg var.
Så dukkar smertane i hælen og under foten opp etter ei vekes fjelltur på 6mil og ein del toppturar i august-september, og plantar fascitten var eit faktum.
Resten av året var rehabilitering.

Provisorisk laga balansepute: to sitteunderlag oppå einanna på ein planke, då blir det tåhev mens eg lagar mat.

Statusen nå er at føtane mine har blitt bedre, i alle fall den såkalla "plantarfascittfoten" min, som eg kalla den høgre, sidan den er verst. Men den venstre har faktisk også begynt å sei ifrå.

Men alt i alt så går det bedre.
Med nesten fire veker tvangspause sidan romjola pga forkjølelse og bihulebetennelse så fekk vel føtane nok kvile, og rikeleg med næring gjennom all jolematen. Med den støytdempande snøen så blei lufteturane med Lukas også snillare, og dermed littegrann lengre enn før.

Dårleg tid? Med hodelykt blir dagane lengre.

Men - kva skal eg finne på i år?
Eg kjenner at eg treng eit mål å trene mot. Om eg når dette målet, er faktisk ikkje så altfor viktig. Klart det er moro. Men om IM 70.3 Haugesund blei DNS i fjor, så den står berre på lista over ting eg skal prøve igjen.
Er jo ikkje verre?

Eg kjem meg ikkje ut av bygda utan å få skilt som visar vegen til Haugesund. Heilt sant! 

Så har eg tenkt å droppe konkurransar som involverar løping i år.
Ingen løp, og heller ingen triatlon.
I heile 2015.
Med mindre det dukkar opp ein veeeeldig sein triatlon og føtane har plutseleg som ved eit under blitt symptomfrie over fleire månader. Men det trur eg neppe skjer.
Dessutan er det slik ved ein ligamentskade (dvs skade på leddband, noko som den plantar fascien anatomisk sett er, og ingen "fascie") så er viktig å la skaden gro riktig, og dette skjer over lang tid, også når det ikkje er lenger smertefult å belaste bandet/foten.
Det betyr i praksis at om ein ikkje har hatt vondt i ein plantarfascitt-fot, så går det riktignok an å trene, men såkalla "kollagenremodellering" pågår fortsatt. Alt i forhold til skaden så kan denne pågå i eitt år og meir. Kollagenfibrane brukar tid til å bygge seg opp, og ikkje minst, så er det bruken av leddet rundt bandet (=foten) som bestemmar korleis bandet bygger seg opp.

Slik skal det bli - fine, arrangerte kollagenfibre. Bildet er frå Gray's Atlas for students.
Den plantar fascian blir kalla for plantar aponeurosis sidan den anatomisk sett ikkje er ei fascie.

Bandet blir f.eks. sterkare under belastning som f.eks. styrketrening. Spesielt nyttig er tåhev der ein også brukar god tid i senkefasen. Då blir kollagenfibrane strekt i riktig retning, dei blir påvirka til å legge seg slik at dei er sterkast.

Men nok om det.
Poenget mitt er at om føtane ikkje lenger er vondt, så skal eg gjera det beste for at føtane mine blir så sterke etter plantar fascitten som dei kan bli. Vanlegvis så er leddband etter ein skade aldri like sterke som før, men ein kan påverke dette i positiv retning ved å trene riktig.
Så det er dette eg skal gjera.

Fokus i år er altså basistrening.
Høyrest det kjedeleg ut?
Ingen kule konkurransar, fart og spenning, kule fargerike konkurransesko og skinnande temposykkel?

Joo da.
Det spørst jo alltid kva ein gjer ut av situasjonen sin.
For meg så er nok triatlonkonkurransar den største kjelden for motivasjon.
Så eg planlegg min konkurransesesong for 2016.
Rett og slett.

IRONMAN-koppar i skapet - nyttig inspirasjon og bra for motivasjonen!

Eg har veldig lyst på ein fulldistanseironman igjen.
Fulldistanse, altså 3,8km svømming, 180km sykling og 42,2km løping.
Og eg trur også at det er for min del meir riktig enn å gå for halve distansen eller enda kortare.
Da kan eg bruke tid til å bygge meg opp. Ingen harde økter, det blir fokus på lange (rolege) distansar.

Eit såpass krevande mål treng eg for å hente motivasjon til å trene eit heilt år med såkalla basistrening.
Eit morsamt, krevande og gjerne litt hårete mål, som eg har lyst til å nå, og trene for.
Og då er ein fulldistanseironman midt i blinken for meg.

Ironman® men det finst sjølvsagt også mange fulldistanseironman utan varemerket IRONMAN®

Treninga fram til denne består av mykje basistrening, mange lange løpe- og sykkelturar, forbedring av svømmeteknikk, riktig bruk av næring og restitusjon.
Ein kan ikkje jukse seg til ein fulldistanseironman.
I alle fall ikkje viss det skal vera ein positiv opplevelse.

Og DET har eg alltid som mål.
Å koma til start.
Å koma til mål.
Og å ha det gøy undervegs.

Så frå nå av startar eg saaaakte, dvs, mesteparten av trening er fokusert på riktig bruk av beina - føtane skal ikkje overbelastas. Turane skal ligge under 5km i lengda. Helst på snø.
Anten på beina, på ski eller på truger.
Ja eg har nemleg fått meg truger!

Eg har fått meg truger - og dei funkar! Det er moro å gå på trugar - faktisk.
Endeleg er heile skogen tilgjengeleg - uanett snødybde!.

Sykling er eit fint alternativ for trening som ikkje belastar føtane, men som utfordrar kondisen.
Men akkurat nå når det ligg masse deileg snø ute, så ser eg lite poeng i å sitte inne på sykkelen min og tråkke.
Kondis er viktig, men den skal eg etterkvart bygge opp ved å trene oftare, og ikkje hardare.
Treninga skal vera lett til moderat i intensiteten.

Styrketrening kjem også etterkvart, men først skal eg etablere gode rutiner på uthaldenhetstrening. Slik at det blir ein god vane å trene ofte, og restituere godt.
Eg skal også ha det moro, for den snøen ute, den inviterar til så mykje moro, og den er her ikkje for alltid, så den skal nyttas og nytas!

Det er moro med snø! Ikkje den du skal måke vekk eller skrape av bilen, men den som er fluffy og ligg i skogen, klar til bruk!

Så får me sjå kva triatlon det blir i 2016. Eg har mine favorittar og drømmar. Nokre av desse er veldig BIG and HAIRY mål med tanke på kor hen arrangementet er hen og kva det vil koste, andre har høg sjarmfaktor og andre er meir lettvint.

Det blir spennande.
Eg har kosa meg så langt med opplegget mitt.
Når ein skal begynne på skrætsj og auke veldig sakte, så får ein jo framgang heile tida, og det er jo gøy.
Eg kjenner i alle fall at treningsåret 2015 skal bli bra - uansett form og aktuelle og framtidige skadar. Eg er klar.

Livskraft!

Eg må sei at det å få DNS (Did Not Start) på Ironman 70.3 i Haugesund var tøffare å takle enn eg hadde forestilt meg.
Sundagen så prøva eg å halde meg borte frå sosiale mediar.

Vanlegvis, når venner og bekjente deltar i M-Dotkonkurransar er det moro å følgje med via Lifetracker-sida til IRONMAN.
Men eg takla det berre ikkje.
Var alt for skuffa over meg sjølv.

Måndagen var ikkje noko betre.
Da kom sorgen, og sinne. Eg var utruleg sint og blei ganske sjølvdestruktiv.
Alle dei gode tankane eg hadde gjort meg rundt min ikkje-deltakelre,
alle dei gode grunnane, var som blåst bort.
Eg fekk nokre gode meldingar og kommentarar av venner og bekjente, det hjelpte.

Og det blei bedre på tysdagen.
Etter at eg "rasa frå meg" på måndagen. Så kom stille etter stormen dagen etterpå.

Det er ingen skam å snu

lyder fjellvetregel nummer åtte.

Eg har altså snudd på min veg på IM 70.3 Haugesund.
Eg måtte.
Sånn helsemessig så greier eg ikkje å reise dit.

Tja.
Shit happens.
Eg er litt lei meg, men veit at det blir fleire ironman i Haugesund, fleire konkurransar, og at det finst mykje verre ting som kunne skje.
Det er heller ikkje første gong at eg har måtta avlyse ein konkurranse.
Det går ikkje alltid som planlagt, og når helsa er så varierande som den er hos meg, så er det ein risiko eg må ta når eg melder på ein konkurranse så lenge på forehand.

Slik er det.
Men heller snu enn å havne på sjukehuset, og etter nokre konsultasjonar med legen min dei siste dagane blei det riktig å bli heime.
Men eg skal ikkje gje meg med triatlon, berre denne eine gongen.
Så for eg prøve igjen med konkurranse ein annan dag.

Englevakta har eg tru på
men engelen min er kanskje litt utslitt...?

Så den skal få ein liten pause ;)

Når alarmen går - "Å leve med en overaktiv røykvarsler"

Tittelen har eg berre lånt.* Den passa så bra.

Den beskriv tilværelsen min veldig bra nemleg.

Me har alle ein slags innebygd røykvarslar. Ein alarmsentral, om ein vil.

I hjernen.

Den ligg i eit område i hjernen, i det limbiske systemet (også omtalt som "pattedyrhjernen").

Og den heiter amygdala ("mandelhjernen").

Det er hjernens røykvarsler.

Den oppfattar trusselsignalar.

Er det stor fare, fare for livet, er det veldig nyttig, for då kjem heile den kroppslege reaksjonen med det same: høg puls, økt fokus, klar for kamp eller flukt, osv (og det er ein annan del i hjernen, nemleg hjernestammen, "reptilhjernen" som har ansvar for).

Er det mindre fare, så er det ein annan del i hjernen (i hjernebarken) som vurderar: Er det grunn til å reagere? Slik at den kroppslege reaksjonen eventuelt uteblir ("Det var ingen hoggorm, berre ein rar pinne.").

Hos meg (og mennesker med same diagnose eller problematikk) så er denne røykvarsleren, amygdalaen, hyperaktiv. Dessutan er det så å seie lite kommunikasjon mellom denne og hjernebarken - den gjer stort sett som den vil (dette fenomenet blir også kalla for "amygdala hijack" - amygdalaen kaprar heile hjernen, så då eg i eit av mine siste innlegg skreiv av hjernen "køddar med meg", så var det i grunnen ikkje så dum omskriving - men det er berre ein liten del av hjernen da. Det er amygdalaen som køddar med resten av hjernen).

Dette opplevar eg altså gang på gang på gang.

Og det er rimeleg frustrerande.

Og slitsamt.

Det er også slik at når alarmen først har gått, er den vanskeleg å "slå den av".

Heile kroppen er i alarmberedskap. 

Og den er mistenksam. 

Kan jo hende at trusselen dukkar opp igjen?

Når "trusslane" er av psykologisk natur, så er det vanskeleg å avreagere - det er lettare å finne ut at pinnen ikkje var ein hoggorm likevel - pust ut og gå vidare. Men kva gjer du med ein psykologisk trussel som ikkje går over?.

I går så var det ein slik dag der alarmen gjekk.

Det var ingen konkret situasjon, men fleire faktorer som spela saman, så var terskelen nådd, og alarmen utløyst, og eg blei stressa, sliten, aggressiv, tenkte ikkje lenger klart, eg orka ikkje, alt blei for mykje, eg blei kvalm, fekk sjølvdestruktive tankar...

Det at eg skal til Haugesund spelar nok litt inn der, eg er anspent, og stressa.

Igår var det sommarfest på senteret, og sjølv om eg hadde mest lyst til å grave meg ned så skrapa eg saman den siste resten av fornuft og kom meg dit (eg gravde meg også ned i dyner og tepper og puter først, og det roa meg littegrann ned, men dette orkar eg eigentleg heller ikkje - det kan hjelpe å koma seg ut - verre kunne det ikkje bli eigentleg).

Sommarfesten i går.

Sommarfesten var fin, den, og eg fekk ein pause frå meg sjølv.

Men pussig nok, så var det som alarmen berre var "sett på vent". Snooze-button liksom.

Eg kom meg heim etter festen og tok ein luftetur med Lukas.
Og da snakkar med om tur i rusletempo. Men likevel, sjølv om eg prøva å ta det med ro, så var pulsen skyhøg, og eg hadde pusteproblem, og hjartet var i utakt - eg hadde berre lyst til å grine.

Det er godt eg har Lukas som selskap.

Og då eg hadde kome heime etter rusleturen, som altså berre varte i ein halv time, så var eg så sliten at eg omtrent ikkje visste kor eg var hen.

Og eg var altfor stressa til å sova.

Altfor stressa.

Kroppen var fortsatt i alarmberedskap.

Eg angra at eg ikkje hadde tatt turen til legevakta. 

Der er det nemleg nokre flinke sjukepleiarar som greier å roe ned eit kaotisk hode.

Det tok lang tid før eg sovnar.

Dei timene fram til kl.02. blei hodet mitt fullt av tankar om å slutte å trene, kvitte med meg Lukas, kansellere alle konkurransar i framtida, kutte kontakt med alle venner, og verre sjølvdestruktive tankar som ville gjera slutt på tilværelsen slik eg kjenner den.

Heldigvis, så sovna eg. Utmatta. Resignert.

Med tanken i hodet om at eg drit i kva som skjer vidare.

Og pussig nok, så gjekk pulsen ned.

Eg sovna.

I dag så er eg sliten etter i går, og eg tek det med ro.

Eg har eigentleg lyst til å skrive om våtdrakt og nye svømmebriller, men det er som eg får skrivesperre når eg ignorerar slike hendelser som i går.

Eg kallar jo ikkje bloggen "triatlonterapi" utan grunn (i staden for "super-sprek-og-glad-triatlet-som-er-full-av-energi-og-svømmer-sykler-og-løper-kvar-dag-og-lagar-deilege-matretter-på-fritida"-blogg).

Niks, her blir det opp-og-ned-turar.

Så, mens andre pleier formtoppen sin foran konkurransen i Haugesund (og ja, dette var eit planlagt innlegg hos meg også, men pytt pytt), så driv eg mine eigen vesle survival-camp...

Sykkelsko i sand. Det luktar triatlonterarapi her...

*Delar av innleggstittelen er lånt frå foreslesningsnotater"skrive av Psykiater Arild Steinsholt Jervell, og heile forelesningsnotat kan du lese viss du trykker her (er i PDF-format).

To veker før IM 70.3 Haugesund - kva er status?

Ja kva er status nå?

Det er mange vegar som fører til Haugesund.
Kor hen er eg på vegen min da, tru???
Eg veit i all fall retninga :D

Ettersom kneskaden i januar førte med seg ein månad på krykker med etterfølgande opptrening gjennom mars månad, så har treninga mi i år vore litt - hm - kva skal eg kalle det?
Kvalitetsbetont.
Jepp.
Eg har hatt fokus på å rehabilitere kneet mitt.
Og kneet blei etterkvart brukbart igjen, noko som viste seg i slutten av april, med bra resultat i Bøsprinten.

Etterpå har eg fokusert på det eg er dårlegast mindre god på: tempoøkter.
Ettersom eg alltid fokuserar på halvironmandistanseløping, har det dreidd seg mykje om lange økter. Men det kjente eg at eg ikkje fekk til i år.
Eg orka ikkje springe langt og lenge.
Heller ein time tempo (haha ja, alt kjennest fort når du har gått på krykker i ein månad :D) enn halvannan time roleg.
.

Ikkje så mykje å skryte av her, men det får halde, for meir var det rett og slett ikkje plass til pga opptrening av kneet.

På sykkelen har eg juksa big time: Ingen lange økter.
Eg har hatt éi økt på over seks mil (eller var det den økta på 59,13km liksom? :D).
Ellers har eg langt ifrå fått "mil i beina":

Syklinga mi i vår. Transportsykling er ikkje tatt med. 

Men men, gjort er gjort.
Og eg trur i alle fall at det var kvalitet på treninga mi, om ikkje det var så stor mengde.

Når det gjeld svømminga, så har svømmetreninga nesten vore fråverande.
Kneskaden gjorde det umogleg å svømme i bassenget i vinter (dvs, eg kunne kanskje ha spjelka og teipa kneet til noko meir stabilt som kunne ha "hengt bak", men leddbandstrekk på det mediale sidebandet er vondt nok, det er lite fristande å la beinet dingle bak med eit ustabilt kne. Neeeeeei, huff, svømming gjekk berre ikkje an).

Eg treng ikkje printe ut Endomondo sin statistikk for å oppsummere mine svømmeøkter i år 2014:
Eg svømte 500m i januar, 1000m i slutten av mars, så 750m i samband med Bøsprinten 3.mai, og så 15min ute i juni (som tilsvarar ... 400m eller kva???).

Ja og så svømte eg 10m sist måndag.
Da steika sola og vatnet var deileg!
Også utan våtdrakt.

Men eg skal svømme denne veka. Virkeleg.
Er jo nødd til å prøve den nye Sailfishdrakta mi!
Som endeleg kom i posten for to dagar sida.
Og som heldigvis passar!

Teknikken på svømminga sit godt den, uansett, og styrketreninga i år håpar eg at har gitt meg litt ekstra styrke for å kompensere for eventuelt manglande teknikk/flyt.

Nå er det ikkje mykje "trening" igjen.
Det er meir oppladning.

"If you don't have excellent endurance by now, it's too late."
Joe Friel seier det rett ut!

Eg har planlagt eit par kombiøkter denne veka, dvs sykling-løp, i "racepace" og som varar sånn 1,5t kvar. Den første med meir løp, den andre med lengre sykkeldel.
Inspirert av Joe Friels bok "Your Best Triathlon" (som eg ellers har ignorert i år).
Så skal eg prøve Sailfishdrakta (åååå det gledar eg meg til - men det har vore mykje vind her i det siste, og det har blåst, så vatnet er i-i-i-i-i-iskaldt!!! Alt for kaldt for meg).

I motsetning til meg, så svømmer Lukas gjerne
 i kaldt vatn på rundt 10-12C. 

Eg synst eigentleg at denne perioden nå er spennande, og eg kosar meg litt med den.
Det er ikkje så mykje meir eg kan gjera med kondisen.
Og for mykje trening nå kan heller øydelegge formen enn å gjera den bedre.
Eg har jo personleg ganske lang restitusjonstid, så eg kan i alle fall ikkje ta sjansen på å køyre på med mange økter nå.
Heller eit par-tre kvalitetsøkter.

Og mental oppladning.
Eg ser på videoar på Youtube om triatlonkonkurransar, og da helst frå dei konkurransane eg sjølv har vore med på. For då minner eg plutseleg små viktige detaljer.
F.eks, når ein har langt hår er det kjekt å ha med ekstra hårstrikk. Er det sol, har eg faktisk med solkrem i T2-posen. Det tar kanskje berre 20sek å påføre solkrem i ansiktet, men eg synst det er vel anvendt tid, for eg kjenner at huden min toler sola bedre da.

Yndlings- og konkurransecapsen min.
Den beskyttar ansiktet litt mot sol,
 men det er kjekt med solkrem i tillegg.

Eg likar også å ha med sikkerhetsnål på race-beltet, i tilfellet noko utstyr ryk. Eg heldt f.eks på å miste startnummeret på IM 70.3 Mallorca under syklinga, viss det ikkje var for ein hyggeleg kar som gjorde meg oppmerksam på det.
Ekstra svømmebriller. Pusse sykkelbrillene. Energibar og -gel ein stad på sykkelen. Ha drikkeflaskar som du veit du har lyst til å kvitte deg med (sidan du skal bytte desse mot nye undervegs på syklinga).
Eit lite handkle for etter målgang (på fullironmandistansar får ein faktisk store handkle - men ikkje på IM 70.3).
Og så vidare.

Kjekt med drikkeflaske på tempostyret.
Men på humpete nedoverbakkar som her i Telemark
så er det smart med selfmade ekstrautstyr:
ein kraftig strikk som hindrar at flaska ramlar av. 

Eg kjenner i alle fall at eg gledar meg, uansett treningsstatus!
Første gong eg deltok i IM 70.3 Haugesund i 2012 hadde eg faktisk same type kneskade (!!!) men på det venstre kneet, og då hadde eg trent enda mindre, og måtte også legge inn gåperiodar på løpinga, fordi eg fekk rare krampar i kneet.
Men eg hadde det heilt supert likevel.

Så uansett, så er det som eg alltid har som målsetting:
Første mål er å kome til start, og andre mål er å koma i mål.

Så får me sjå kva som skjer undervegs!

Triatloninput

Eg er ein veldig visuell person.

Dvs, eg likar bildar framfor lyd, eg får energi av fargar, og former, og når eg skal lære meg noko nytt, så likar eg godt å teikne det framfor å skrive det ned i ord.

Min glødande interesse for anatomi og fysiologi til tross, blei vevslære litt kjedeleg.
Men det hjelpte absolutt å teikne det!

Samtidig så likar eg veldig godt å skrive.
Som mine faste blogglesarar kanskje har skjønt nå, med tanke på lengda på innlegga :)
Eg trur kanskje eg treng mykje "input" i form av bilder, mens "output" er i form av ord.
Eller handling.

Akkurat etter turen min til Tyskland for to veker sida, så har eg vore litt tom.

Eg hadde ikkje sett broren eller niesa mi på 10år, så det var fint, men også merkeleg å møte dei igjen.
Mange familiegreier som har vore gløymt har dukka opp att.
Og det var både gode og vonde ting.
Men å møte og bli kjent på nytt igjen med niesa har vore heilt super fantastisk!

Så alt i alt var turen god.

Sjekk den nydelege niesa mi! Ho er berre heilt superskjønn! ♥

Eg er fornøydd.
Sjølv om tida etterpå har vore litt tung.
Det er ikkje noko nytt, og eg har gjennom mange år lært meg å handtere tunge periodar.
Eg må berre jobbe meg igjennom desse, eller la tida hjelpe til, om ikkje anna.

Pause på syklinga - hodet var ikkje med - og eg ville svømme - kunne jo prøve tridrakta?
Og svømme UTAN våtdrakt for ein gong skyld? Men tør eg?

Ein måte å jobbe på er også fylle hodet med andre ting enn uklare ubehagelege minner frå arkivet.
Og der kjem bloggen inn, og treninga, og triatlon, og bildene.
Når eg mistar meg sjølv i vonde minner, så trengst det sterke gode bilder som overdøyver dei gamle.
Bilder i farge!

På veg heim frå fysioterapien i går - ein treng ikkje manipulere fargane her,
når himmelen er knallblå og sola skin og blomane er sååå fine!

Bilder med bevegelse, eller ro.
Innbydande vatn, høg blå himmel og solide fjell.

Sand mellom tærne og vind i håret på sykkelsetet.
Sol i ansiktet og lukten av fargerike blomar.
Eller også mektige skyer og regn i lufta.
Løpesko på grus.
Rytmiske steg, eller tunge.
Landskapet som endrar seg undervegs.

Velkomsten av hunden heime.
Strekke ut støle musklar, la ein svett kropp kvile mot stuegolvet mens hunden vimsar rundt og byr på seg sjølv.

Eg er av og til nødd til å minne meg på kva eg likar ved trening og triatlon.
Det høyrest kanskje merkeleg ut, men det har seg slik at hodet mitt av og til er på autopilot, og køyrer berre det mest nødvendige, så når eg prøver å få fram motivasjonen min for å trene så kjem det "Access denied.".

Så då er det berre å "mate inn" igjen med noko av det eg eigentleg alt veit.
Men berre ikkje har tilgang til der og da.
Så framover, fram til konkurransen i Haugesund 6.juli, så skal eg bruke bloggen til å mate inn gode tankar om triatlon, trening, meg sjølv og fokusere på det eg likar.

Det er ikkje tvil om at eg kosar meg på konkurransar.
Eg blir jo heilt religiøs når eg nærmar meg mål! :D :D
Dette var i IM 70.3 Haugesund 2013.

Altså eg meiner, på ein innfallsrik dag så beslutta eg å gje bloggen min tittelen "triatlonterapi", så da kan eg vel vie litt tid til dette temaet også innimellom???
Selfmademultisportwoman (meg) er forfattar, så selfmade skal det bli, for eg er min eigen beste coach.
Ikkje noko vondt om Dave Scott - eg ville meir enn gjerne hatt han som coach igjen, men da kanskje ikkje i forberedelse på ein konkurranse, men som ein slags treningscoach.

Eg kom godt overeins med Dave Scott! 

Men  - eg coacher meg sjølv.
Og akkurat nå er det tide for nedtrapping av trening (hahaha, som om eg hadde noko treningsvolum å trappe ned frå :D) og oppkøyring av motivasjon, gnisten, inspirasjon og kortare økter i racepace (eg likar ordet racepace - det får det til å virke lett - konkurransefart virkar derimot litt - ehem - litt omstendeleg).

Nok skriving, nok output.
Nå skal eg bruke opp mine siste slantrer på "godbitar" som eg skal ha med på konkurransen i Haugesund. Konkuransegodteri, på ein måte.

Hmmmmm Sport Beans er berre såå gode!

Alt hjelpar! Og det er jo input det også;)

Bøsprinten 2014-oppdatert med fleire bilder!

Da er årets første konkurranse unnagjort - og det blei ein større suksess enn det eg hadde venta meg.
Det er jo lenge sida eg har deltatt i ein triatlon kortare enn halvironman (faktisk fire år sida).

Bøsprinten er altså organisert på følgande måte:
Dei 750m svømming blir absolvert i basseng, der ein stort sett delar banen med ein medsvømmer. Tida blir tatt ved hjelp av ein chip, og så startar ein på syklinga basert på svømmetida. Det blir altså jaktstart på sykinga, slik det også ofte blir praktisert på skiskyting.
Tidtaking med chip førte til at alle deltakarar skulle klatre over den høge kanten langs den grunne delen av bassenget.
Tenk det, Bøsprinten inneheldt altså svømming - klatring - sykling - løp!

Lett for denne karen på 180cm eller noko her å klatre over "kanten".
Dei svarte boksane til venstre er tidtakarboksar.

Og den kanten var kanskje ikkje noko vanskeleg hinder for gutta på 186cm eller jenter over 170cm, men eg med mine fun-sized og vertikaleffektive 160cm hadde mine problem å dra meg over denne kanten, og min høgre triceps fekk seg eit ublidt møte med den litt skarpe kanten.

For andre er kanten ganske høg.
Da gjeld det å ha sterke musklar, som Michael her f.eks.

Men eg svømte altså på 15:02 min, inkludert ca 5sek kanteklatring, og det stemmer jo utruleg bra med mine antatte 15:00 som gjorde at eg blei plassert i akkurat dette heatet. Så det var kult.
15min på 750m er ikkje spesielt raskt, men tatt i betraktning at eg berre har svømt 500m i januar, og 1000m i mars, så er dette meir enn godkjent!
Tilbakemelding frå Helene og mammaen hennes på svømmestilen  var at det såg raskt og "uanstrengt" ut, og at det var lite plask.
Det er ikkje første gong eg høyrer dette. Eg lar nå berre beina henge bak, så mykje plask blir det neppe, nei. Delvis er dette for å spare beina, men det er også for å halde intensiteten nede.

Ikkje mykje plask her - takk til Helene og mammen hennes som tok bilder!

Mitt svømmeheat starta kl.11, så det var massevis av tid fram til sykkelstart kl.14.
Det synst eg er herleg, på den måten fekk eg prata masse med folk, sett på Helene svømme, me fekk ete i ro og fred og forberede skiftesonen i god tid.
Det blåste ganske kraftig og kaldt den dagen, så det var vanskeleg å vite kor mykje klær eg skulle ha på. Eg bestemte meg heldigvis for heller å kle med for tynt enn med for mange lag. For løpeløypa var ganske kuppert, så det blei fort varmt nok med alle bakkane.

"Kor mange lag skal du ha på?" ==>
sjekk denne godt kledde karen med lange bukser, jakke og buff! 

Sykkelstarten blei litt kaotisk. Istadenfor for å rope opp startnummer, og henge opp ei startliste med startnummer godt synleg ved startområde slik som tidlegare, blei det ropt opp starttider. Eg skulle starte på 6min-eit-eller-anna, men det hjelpe lite.
Men til slutt kom alle seg ut.
Som vanleg hadde eg min gode klubbkamerat og -konkurrent like bak meg (han svømte på nøyaktig same tid som meg, sjølv om han påstod noko anna - we will never know).

Eg og Øyvind med HEILT LIK starttid! 

Sykling gjekk bra, eg var i alle fall riktig kledd med tanke på temperaturen, hadde tatt med drikke og ein gel, i tilfellet eg plutseleg skulle trenge noko mat undervegs. Men eg greidde meg fint med berre drikke (av typen utan karbo).

High Five Zero electrolyte sports drink

Me skulle sykle to runder på 10km, dvs med hadde fire vendepunkt. Like før vendepunkt tre tok eg igjen to jenter, noko som var utruleg gøy. Det er jo gøy å sykle forbi andre, ikkje sant?
Men så rota eg med giringa, og kjeda hoppa av.
På utsida av skiva, dvs mot pedalen!
Wtf...Eg tenkte eg skulle stoppe ved nærmaste vakt, men då eg nærma meg, hadde eg fått kjeda på igjen ved hjelp av girskiftaren. Men så blei eg litt satt ut at det heile at eg ikkje fekk med meg at vaktene markerte vendepunktet, og var altså i full fart på veg mot refleksvesten eg såg 2-300m unna. Men den var berre der for å regulere og varsle trafikken...
Jaaada, eg blei heldigvis ropt tilbake, og fekk snudd, og tråkka med tilbake til ryggen til den bakre jenta eg nettopp hadde sykla forbi. Lurte først på om eg skulle ligge bak, men tenkte at eg sikkert kunne "psyke" ut desse to jentene ved å vise at eg hadde superbein den dagen, og sykle forbi enda ein gong.
Og det gjorde eg.

Super ChiCqiloen min gjorde jobben sin på Bøsprinten!

Den andre forbisysklinga kosta meg litt, men det er jo ikkje ein konkurranse for ingenting, og det er moro å teste litt grenser, synst eg.
Nå var det også berre mokre få km igjen, og eg ville ha litt forsprang på løpinga.
Løpeløypa var nemleg ganske kupert, og me skulle løpe denne fire gonger.
Då er det godt ikkje å ha nokon rett bak seg.

Inn til skiftesona frå syklinga - fokusert!

Overgang frå sykling til løp gjekk veldig bra. Eg bruka 45sek på å skifte. Ein hjelpar tok i mot sykkelen min, ein annan tok i mot hjelm, armvarmarar og solbriller og sykkelskoene, det var utruleg kjekt eigentleg.
Skoene viste seg å vera utruleg deileg å ha på løpinga!

Ikkje dumt med ein utstyrstest nokre dagar før konkurranse.
Skoene var i alle fall supergode!

Kwicky'ane var så lette og fine at overgangen frå syklinga ikkje kjendest noko særlig i beina.
Den kjendest derimot i skuldrene...
Eg løp altså med krampe i venstre skuldern halvparten av den første runden, men så gav den seg heldigvis.

Det var greitt å løpe fire runder, og eg vil heller løpe fire runder enn to eller berre éi runde. På den måten er det alltid andre triatletar rundt ein, og ein spring ikkje aleine. Det er alltid ein rygg ein kan henge seg på, eller nokre muskuløse leggar å beundre, eller nokre raske jenter som susar forbi som ein kan la seg inspirere av til vidare trening.

Superglad. Det er starten på den fjerde og siste løperunden!

Eg brukte verken puls- eller GPS-klokke på løpinga. Og det kan jo vera ein fordel.
Det er kjekt å ha full kontroll over fart og distanse og intensitet, men når dei tekniske duppedingsar ikkje funkar, kan ein jo bli frustrert. Så eg løper med vanleg "stoppeklokke".
Etter første runde hadde eg brukt 5-6min og sa til meg sjølv "Jaja, dette er ikkje spesielt raskt, men det er tross alt kupert, og uansett, fortare går det berre ikkje. Så eg får vera fornøydd."

Høgdeprofilen på løyperunden. Ein runde = 1,25km.

Men eg hadde jo gjort ein reknefeil.
Ein runde bestod jo av 1,25km og ikkje berre av éin kilometer...
Det gjekk ikkje opp for meg før lenge etter at eg hadde kome i mål.
Så tida mi på løpinga blei ganske bra til å vera meg (24:44).

Eg er alt i alt super fornøydd med resultatet mitt.
Pusten min var god, så eg fekk i grunnen jobbe så hardt eg ville. Beina var utruleg trege på syklinga, men funka eigentleg bra på løpinga, og dessutan greidde eg å løpe heile samanlikna med Bøsprinten frå tidlegare år, der eg måtte gå opp bakkane.
Dessutan hadde eg ikkje ein einaste negativ tanke undervegs.

Godt å vera i mål!

Eg kosa meg heile vegen.
Dusjen etterpå i bygningen til høgskolen var heilt herleg.
Den var såpass god at me til og med gjekk glipp av premieutdelinga.
Men av erfaring er det lite premiering av deltakarane på Bøsprinten. Ein får verken deltakerpremie, deltakermedalje, og vinnerane i årsklassene får ingen premie osv.
Det er litt kjedeleg faktisk!
Men slik har det vore gjennom alle år, så det var heilt greitt at me berre fekk med oss den siste setning av avlsutninga. Me premierte oss sjølv med god middag med kaffe og dessert etterpå. For eigentleg hadde me nemleg fått palleplass.

Bildet av det fantastisk gode ISM Adamosetet mitt. Og i bakgrunnen sama sete, berre i rødt. Begge to kjøpt på expomessa i Frankfurt i 2010. Helenes sete matcha sjølvsagt sykkelen i rødt, mens sykkelen min er i matchande rosa. Moro med stæsj som matchar!

Det var moro med å ha vore med på Bøsprinten i år.
Artig med triatlonstemning, og utruleg moro å prate med folk!
Blant anna så møtte eg ei jente som hadde meldt seg på via ein av restplassane som blei delt ut fire dagar før konkurransen, og ho hadde verken trent løping eller sykling, men dreiv med styrketrening. Ho hadde med terrengsykkel og hadde som mål å koma i mål. KULT!

Så møtte eg ein fyr som hadde nettopp lært seg å kråle og skulle nå delta i sin første triatlon. Han var ved godt mot og kosa seg, og hadde alt planar om lengre distansar.

Eg prata med ganske mange mens me såg på svømminga.
Det er så artig å høyre dei forskjellige historiane om motivasjonen til folk! 

Det var også den eine av jentene eg hadde sykla forbi, som tok meg igjen i løperunde nr.3. Ho sprang så lett forbi som om det kosta ho ingenting. Og "dansa" opp motbakken. På resultatlista såg eg at ho berre var 14år.

Les meir om desse to unge jentene på Mandals nettavisa.

Synd at ho ikkje fekk stille i eige klasse?
Men såå kult at ho var med! Tøft altså!

Det fine bassenget i Bø, der har eg svømt mange tusen meter!
Eg fekk nå virkeleg lyst til å svømme meir, så det må eg få til.

Alt i alt er Bøsprinten ein fin måte å starte triatlonsesongen på!
Eg er fornøydd!

"Vårens vakreste eventyr" dvs Bøsprinten er over for i år,
men våren er fortsatt ganske vakker!