Gje jenta riktige sko og ho vil erobre verda!

Det går sakte men sikkert bedre og bedre med plantar fascitten. Heldigvis!
Eg har ikkje hatt vondt i hælen på fleire veker.
Men - borte er det ikkje, eg kjenner fortsatt at det luggar og "summer" og "prikkar" i hælen, og under foten... av og til så det kjem det eit lite urovekkande stikking i venstre hæl, altså motsatt av plantarfascittfoten min.
Jaja.

Nå når det er vår så er det blitt sjeldan eg brukar mine store mjuke og romslege KEEN-støvlar, som har så god plass til fotfoten dvs tærne.
Og når det er fint vêr, så er det berre Kwicky'ane som blir lufta.
Dei er så mjuke og gode, med god plass til tærne.

Dei er ganske breie framme, men best av alt, så er dei ganske flate inni skoen, og overmaterialete er så mjukt at ingenting hemmar føtane mine. Med elastiske skolisser blir dei kjempegode!

Framover så skal eg unne føtane mine gode sko.
Dei skal vera romslege, og ha god plass framme.
Etterkvart skal eg redusere "hæl-tå-drop" også,
dvs forskjellen i høgda i skosålen frå hæl til forfot.

Vibram Fivefingers (her: Spyridonmodellen) er "null-drop"-sko

Grunnen til dette er at eg kjenner kor mykje bedre haldning eg får av å bruke for eks.Vibram Fivefingers (VFFs), og heilt flate sandalar (med lite hæl-tå-drop). Det er noko med at korsryggen slappar av.

Men for meg er ikkje VFFs løysinga for skotøy i kvardagen, dvs eg har ikkje lyst til å bruke dei heile tida.
Kroppen treng også tilvenning.
Men dei er supergode, synst eg.
Eg har gradvis vent meg til å bruke mine VFF Spyridon, på både tur og litt løping (maks to minutt av gangen så langt), og lengste turen var i skogen sist fredag, på ein time.

Eg pleier å ha med mine Kwicky's også på tur, hengande på beltet eller kameraveska, i tilfellet føtane mine plutseleg skulle streike (Kwickysane er så utruleg lette at eg ikkje legg merke til at dei heng der. På godt og vondt - på ein tur i skogen så greidde eg å miste ein sko - så då var det berre å sprinte tilbake i skogen før mørket satt inn og leite - heldigvis fann eg skoen igjen!).

Det er utruleg deileg å gå tur i skogen med Fivefingers. Heilt nydeleg!
Eg elskar å kjenne underlaget, stein, røter, mose, jord, og at dei er så lette. Eg likar også at alle fem tær kan bevege seg uavhengig frå kvarandre.

Barbeint så kan den store tåa kan "halde seg fast" i ein sprekk, uavhengig av dei andre tærne.
Dette går også til ein viss grad an i Fivefingers.

Plass til alle fem tær.
Eg er heldig som har føtar som passar perfekt inn i Fivefingers.

Eg har også eit par VFFs til styrketrening inne, da med litt tynnare såle med mindre mønster. Dei er glimrande når ein skal kjenne underlaget, stillinga på ankelen, osv.

Eg unnar føtane mine ein "pause" frå Fivefingers ca annankvar dag, utan at dette er noko regel. Men eg brukar dei sjeldan dagleg.
Sist sundag var eg på stranda, og tok av meg skoene og gjekk likegreitt heilt barbeint.

Så nydeleg!
Følelse av sommar (om enn litt kjøleg), frihet og minner om barndomssomrane der me gjekk mykje barbeint. Og god trening til føtane er det også, og heilt gratis (kiling og au-au-au-fornemmelser inkludert).

All entusiasmen til tross så vil eg allikevel ta det gradvis med overgangen til "zero-drop" og er fortsatt på utkikk etter eigna sko.
Første prioritering er alltid god plass til tærne.

Samanlikning av Nike Free 5.0 (til høgre) mot mine Kwickys.
Nike skoene hadde god plass til tærne, og mjuk såle, det likte eg
(og fargane er jo sååå fine!)

Andre prioritering er hæl-tå-dropp på 0-10mm.
Kwickysane har 10mm, og litt demping, så ideelt sett vil eg har ein sko med 4-8mm drop og middels demping (siste for komfortens skyld).
Godt mønster i sålen hadde vore kjekt sidan eg går mykje tur med Lukas i skogen.

Kjekt med godt mønster under skoene for ikkje å bli dratt
ned i elva av Lukas når me går tur.

Så då bestilte eg meg to par Merrellsko, i to forskjellige størrelsar, og er spent på om dei passar. Merrell har eg god erfaring med frå både vinterstøvlar og sandaler, så det blir spennande korleis løpeskoene deira blir.

Det er ganske artig å utforske skoverden, og eg må innrømme at eg har blitt litt hekta på sko (igjen).

Triatlonabstinenser

Nå er det mai, og triatlonsesongen er i gang.
Ikkje for meg.
Plantarfascittføter skal ikkje løpe så mykje, dei skal først bli friske og sterke, må vite.

Men altså...
I dag er det også Bøsprinten, "vårens vakraste eventyr" og ein sprinttriatlon i vakre Bø i Telemark der eg har budde så mange år og der triatlonkarrieren min starta.
I fjor så blei denne også einaste konkurransen min.
Ein kjempetriveleg start på triatlonsesongen, svømming inne i basseng med etterfølgande jaktstart på sykling.

Frå Bøsprinten 2014 - eg svømmer.

Ellers rundt omkring i verden er det godt i gang med store internasjonale triatlonkonkurransar. Eg er ikkje påmeldt på nokon av desse, men har ein drøm for 2016.

Dette er frå IM 70.3 Norway/Haugesund, 2013.
Fint å kunne mimre :) 

Og eg savnar triatlonkonkurransar!
Jepp.
Samtidig så er det heilt greitt, for eg trur i år så er formen min heller ikkje heilt på plass.
Fellessyklinga nå i fire veker har vist at eg har rett og slett veldig lite å gå på.
Og det er ikkje dårleg kondis det går på, sjølv om eg heilt klart har dårlegare kondis samanlikna med same tidspunkt i fjor.

Motivasjonen for å trene er det,
men for tida så føler eg meg som ein skygge av meg sjølv..

Det er berre at etter ein time aktivitet er det stort sett slutt.
Kroppen er køyrt tom.
Og den seiar stopp. Eh, kan nokon dytte meg kanskje slik at eg greier å henge med gruppa?

Dagane derpå blir eg plaga av migrene (nå har eg i alle fall eit navn på plagene), kvalme, hodepine, og alminneleg mangel på energi, eg blir irritabel, slapp, mistar matlyst samtidig som eg føler meg heilt "innhol" av sult, eg frys og svettar om einannan, osv.

Gode Lukas held meg med selskap.
Han er fornøydd med ein 40minutters luftetur og likar godt å slappe av på sofaen saman med meg.
Han er gull verdt, go'guten min ♥

Greitt. Så få det vera slik da.
Då er triatlonabstinensen til å halde ut. Sjølv om eg hadde hatt friske føter nå, så hadde sjansen for at ein triatlonkonkurranse hadde havna på ein "god" dag, vore ganske liten.

Så eg fokuserar fortsatt på opptrening, og eg veit ikkje om dette høyrest kjedeleg ut for dikkøn der ute som berre MÅ ut og løpe og sykle og løfte vekter og drive med slyngetrening, HIIT og crossfit helst kvar dag, men eg kjenner at dette opplegget mitt er riktig for meg, kroppen min må ha tid for å kome seg, og den skal byggast opp.
Og den blir ikkje bygd ved å slepe den gjennom utallig intervalløkter og tempotrening.

Ein liten seier: Eg løp ein runde i nabolaget = 400m.
Og ingen plantarfascittsmerter etterpå.
Nå har eg gått over til "løpe 1min - gå 1 minutt" og gjentar f.eks. 3x.
Og det funkar.

Kroppen skal byggast nedanfrå opp.
Og innanfrå ut.
Sjela skal vera med,
og hodet skal vera med, ikkje minst.
Hodet mitt kan jo finne på å klusse med kroppen også, nemleg.

Dette skal ikkje vera noko negativ syte-klage-stakkars-meg-innlegg.
For mentalt sett, så er eg berre plaga av triatlonabstinensar (er ille nok, men heller ikkje verre).
Eg savnar lukten av neopren.
Det er såååå nydeleg når eg opnar skapet i gangen, og der heng det fire våtdrakter av forskjellige slag (jepp, f-i-r-e) og lukten minner om triatlon, sitringa av å stå med føter i sand eller til knes i vatn før start, gjera klart T1 med sykkel og hjelm og startnummer, sykkelsko står klare ved sida, løpesko er der også, race-caps'en, ein gel, ein banan på sykkelen...

Nyaste neoprenlukt frå våtdraktinvestering ifjor: Sailfish-"swimskin"
eg gledar meg til å ta den i bruk igjen - men for så tynn våtdrakt må det først bli
god temperatur i vatnet (men den luktar himmelsk godt altså:D)

Alle desse forberedelsane på konkurransedagen.
Du kikker litt på henne ved sida av deg med den super kule hjelmen og den stilige temposykkelen. Og der ja, ho ser jo kjempetrena ut. Men ikkje i aldersklassa mi, heldigvis.
Hm, kva slags smak på gel skal eg ha med på sykkelen...
Vatn eller sportsdrikke?
Har eg tatt med yndlingsdrikkeflaska mi?
Halskjede ja eller nei?
Solkrem?
Klokke?
Nok luft i dekka?
Reserveslange?

Rosa tempostyre for ekstra mental kikk på syklinga,
mens denne Powerbarflaska er ei av favorittane mine.

Eg gledar meg til den dagen eg igjen kan stå i ei skiftesone og stiller meg desse spørsmåla.
Eg gledar meg veldig!

Tida flyr! Og det skulle eg ønske at eg au gjorde, for da hadde plantar fascittfoten min fått seg ein enda bedre pause eller kva?

Tida flyr og Lukas flyr.

Nå er det nesten ein månad sida sist innlegg, så eg får oppdatere litt:

Krykkene er kasta stua bort ei lita stund - for det går sakte men sikkert bedre med foten, om enn sa-a-a-a-a-kte. Men likevel - eg har kome meg over akuttfasen i plantar fascitten og går derfor utan krykker.
Den største utfordringa er berre turane med Lukas, sidan han til tider drar plutseleg og utan forvarsel og eg må følge med på dette, ellers må eg ta imot rykket med beina, og det har føtane mine ikkje godt av.

Når eg ikkje eg kan springe i skogen, så får Lukas gjera det. 

Eg har også vore til spesialist ved sjukehus i Porsgrunn, dvs ein fysioterapeut ved fysikalsk medisinsk institutt ved sjukehuset i Telemark. Det blei tatt ultralyd av føtane mine, og dette bekrefta at ja, fasciene under føtane mine var tjukkare enn dei skulle vera.
Venstre foten var ikkje så ille (litt over 4mm, mens det normale er opp til 4mmm), mens bandet under høgre foten min var nesten dobbelt så tjukt (over 8mm).

Illustrasjon. 

Bortsett frå ultralyd hadde ikkje denne fysioterapeuten mykje nytt å koma med, anna enn at hælinnlegg av typen Tuli's kunne hjelpe ved å sørge for god demping under hælen og dermed avlaste festet til fascian.
Ja han fann også ut at det kanskje var ein liten knute på fascian, men altså dette har eg ikkje lyst til å skrive meir om - eg skal tenke "frisk fot - sterk fot!" framover og ikkje knuter osv...

Tuli’s® Heavy Duty Heel Cups

Ellers gjekk diskusjonen mykje rundt det å ha labrador i huset, me fann nemleg fort ut at me hadde ein brun labrador i huset begge to.
Og prate om hund er tross alt meir oppløftande enn å prate om langvarige belastningsskadar, ikkje sant?

På skofronten har eg fortsatt lyst på Hoka One One sko, men etter å ha testa eit par i butikken er eg ikkje så veldig begeistra likevel. Føtane mine er fortsatt super sensitive, og sjølv om Hoka-skoene har dobbel så mykje demping som vanlege mengdetreningsløpesko og skal vera mjuke, så kjendest dei ikkje så gode å ha på.
Uansett så skal eg ikkje begynne å løpe før til sommaren kanskje, så eg har jo ikkje behov for nye løpesko med det same.

Hoka One One Stinson ATR - ein terrengsko, den står på ønskelista mi!

Eg har derimot fått meg eit nytt par MBT-sko, om enn brukt, men så hadde eg berre lyst til å prøve ein annan modell og ei venninne av meg hadde eit par i ein størrelse som passa meg.
Og sidan desse rare skoene kjennest godt å bruke på turane med Lukas, og ikkje minst etterpå, så blir det nok eit nytt par av desse etterkvart.
Av den litt meir sporty typen, slik som denne:

MBT-Jahi (submarine), også på ønskelista mi.

Ellers har eg lege på latsida når deg gjeld trening.
Det blir for det meste transportsykling som held kondisen sånn nokonlunde vedlike.
Sjølv om eg faktisk tok temposykkeln fatt ein dag og sykla på rulla ein gong, det var uventa moro!

50min innesykling/utdriving av mentale demoner -
på rosa temposykkel - faktisk moro!

Og eg har trent styrke for overkropp og kjerne.
Det var heilt greitt.
Men sistnevnde blir ikkje godt for føtane etterpå, sjølv om eg passar på at eg belastar føtane minst mogleg.

Lukas hjelper til med styrketreninga - han varmar opp yogamatta :D

Turane med Lukas er stort sett det mest regelmessige av mosjon eg får for tida, og det er eigentleg heilt greitt.
Eg er faktisk veldig glad at eg KAN gå mellom 45min og ein time i skogen eller faktisk på asfalt utan å ha vondt i føtane etterpå.
Det er jo framsteg, det!

Svømmehallen har endeleg opna her, så etterkvart skal den også takast i bruk.

Eg fekk lyst til å svømme - men vatnet var sjølvsagt iskaldt - så eg får heller kome meg i svømmehallen!

Hausten er berre utruleg flott i år, fine fargar og både sol og regn og vind og storm og kjøleg og mildt om einannan, akkurat slik det skal vera, og det likar eg!

Treningsmotivasjonen er ikkje spesielt stor eigentleg, eg kjenner at mangel på mål neste år inspirerar ikkje akkurat til strukturert trening.
Samtidig tenker eg at det er heilt greitt å vera litt lat, sidan slike overbelastningsskadar har jo årsaka si i for stor belastning av kroppen i forhold til kroppens restitusjonsevne, så det kan ikkje skade å ta det litt roleg ein periode.

Istadenfor å springe langs opplyste gater nede i sentrum så sit eg i skogen og leikar meg med kamera. Denne gongen var det berre mobilkameraet som skulle testast i skumringa. Det blei ganske bra synst eg. Til mobilkamera å vera?

Eg trur nemleg ikkje på at ein kan isolere ein skade i foten og tenke at resten av kroppen har det heilt fint. Det er mangel på ressursar etter mi meining, og for dårleg lytting til kroppens signalar som fører til overbelastning.
Men det er ein balansegang. Nokre av dagane der eg sit alt for mykje stille så søv eg gjerne dårleg, og når det blir dårleg søvn, blir det dårleg restitusjon, så da kan eg godt bli meir fysisk aktiv slik at kroppen får slappa av om kvelden og gir signal om at det er på tide med søvn og kvile og restitusjon.

I dag kjenner eg at eg er stiv og støl etter gårsdagens sykling med Lukas (eg har tatt opp igjen ein ekstremsport: sykling med Lukas. Meir om det kanskje seinare :D), så eg får heller logga av nå og prøve å aktivere støle musklar i nakke og skuldrene.

Ha ein fin søndag!

Plantar fascitt - ingen betennelse!

Folkens, det er berre å innsjå at eg i framtida kjem til å skrive utallige innlegg om plantar fascitt.
Læringskurva mi om temaet er like bratt som stien opp til Skorve (fullstendig ubrukeleg samanlikning for alle som aldri har gått opp til Skorve, men - berre bytt ut "Skorve" med navnet på ein fjelltopp med den brattaste stien du veit om).

Altså - det er mykje å lære om plantar fascitt.
For å spare dikkøn der ute som ikkje orkar å lese om belastningsskadar, sjølv om det sikkert er nyttig å vite mykje for å forebygge slike skadar i framtida, så begynner eg alle desse innlegga med "Plantar fascitt" og så tittelen på temaet på innlegget.

På den måten er det berre å bla vidare for dikkøn som ikkje er interessert. Eg skal altså ikkje begynne med "snikundervisning" om eit tema som eigentleg burde fått etiketten "skrekk og gru", "løpernes mareritt" "plantar fa-skit" osv.

Dagens innlegg blir ikkje store greier, men eg blei inspirert til å avdekke ein stor myte om plantar fascitt:
Det er ingen betennelse!

I medisinen blir endinga -itt brukt på betennelsestilstander.
Men forskninga har vist at det er ingen teikn på betennelse i føtane til folk som er plaga av plantar fascitt. Sett bort frå akutt betennelse da, som er ein reaksjon på vevsskade. Men, det er ikkje kronisk betennelse i seg sjølv om er, eller er årsak til, plantar fascitt.
Blei du usikker nå?

Da kan du følge linken til ein artikkel som har tatt seg av denne forskninga ("Plantar fasciitis: a degenerative process (fasciosis) without inflammation" av Lemont H, Ammirati K.M og Usen N).
Berre klikk HER så kjem du til artikkelen i den store NCBI-databasen.

Faktum er at plantar fascitt er ein skade ("fragmentation and degeneration") som er oppstått pga overbelastning, og vevet i den plantare fascia (det sterke bandet under foten som dannar fotbuen, ikkje sant) er delvis skada/øydelagt/nedbrote. Og treng derfor ro og tid til å bygge seg opp igjen.

Så "enkelt" er det.
Dermed hjelper ikkje Ibux og andre NSAIDs (non-steroide anti-inflammatory drugs), sjølv om ein får lindring av smertane i føtane. Men, som det er med smertestillande, du fjernar symptom (=smerten) og ikkje årsaken.

Eg brukar mykje tid på å lese om plantar fascitt, men skal halde meg til forskningsbaserte artiklar, for det er veldig mykje rart av tips og råd der ute.

Eg er likevel fortsatt interessert i å høyre om andre sine erfaringar med plantar fascitt, så har du erfaringar, kom med dei!

Eg skal nok kome med mine.
I morgo for eksempel skal eg få hjelp til å lære meg å teipe.
Altså med slik kinesiotape.

For mekanisk støtte, om det nå dreier seg om skada sener, leddband eller bein, er viktig og bra for å gje dei skada strukturane ro til å lege seg.

Så det.
Ha ein fin skadefri sundag alle saman :)

Å trene på konkurranseforhold

Eg kjenner at tida fram til Haugesund går berre fortare og fortare.
Og at eg heng laaaaaaangt etter med treninga mi!

Denne "realistiske" planen er vel kanskje ikkje så realistisk likevel, men men, den hjelpar i alle fall når motivasjonen er på botn at eg ikkje anar kva eg skal trene på.
Den siste veka gjekk så fort.
Plutseleg var det helg og eg hadde enda ikkje hatt ein einaste løpetur!

Sidan ein ikkje så lite suksessrik triatlet (Brad Kearns) skriv i "Breakthrough Triathlon Training) at dei lange turane er nøkkeløktene som ein virkeleg skal satse på, mens alt anna er "pynt" rundt, så valgte eg ein lang løpetur.

Denne boka burde eg kanskje lese i litt meir.
Klick på bildet, så kjem du til Amazon.com si side om boka.

Eg skulle berre springe 10km, eller ein time.
Ikkje spesielt langt eller lenge eigentleg.
Tidlegare var dette mine middels lange turar, sånn når eg ikkje hadde så god tid, liksom.
Men eg må hugse på at eg fortsatt driv med opptrening av det venstre kneet mitt, og det er mindre enn tre månader sida eg gjekk på krykker!

Så var det på med løpesko og ut på laurdag, det var fine løpeforhold, opphaldsvêr med litt sol innimellom, litt vind, og behagelege 13 gradar (nåja, på grensa til at det var litt for kaldt, eigentleg).
Lukas blei heime.
Eg er nå for tida nødd til å fokusere på mine eigne bein, og kan ikkje tillegg også passa Lukas sine, som dreg meg tilsynelatande uanstrengt i både grøft og buskar når me er ute.

Mine gode gamle pegasus begynner å bli slitne.
Det er faktisk blitt hol, nedanfor og til venstre for "Swooshen".
Kor mykje lengre vil dei halde, tru?

Eg valgte meg den vanlege løpeturen min som er på 9,2km og la inn ei ekstra sløyfe gjennom sentrum for å koma på 10km.
Det gjekk ganske greitt.
Eg stoppa ca kvar 15min når det passa, for å få ned pulsen, strekke ut beina og drikke litt.

For eg hadde tatt med drikke.
Det som var morsamt var, at eg hadde blanda meg sportsdrikke med varmt vatn.
Det har seg nemleg slik at alt vatnet i Seljord skulle kokast før bruk denne veka, sidan renseanlegget eller vannverket eller kva det nå var dreiv med arbeid i vannverket.


Og eg hadde altså den store kjelen på komfyren ståande med vatn som hadde koka 3-4t tidlegare, og som fortsatt var varm. Det brusa godt av dei tablettane eg hadde i drikkeflaska, og eg kunne faktisk varme dei kalde hendene mine på drikkeflaske mi undervegs :D

Først blei eg litt irritert, kven likar nå å drikke varm sportsdrikke?
Men så kom eg til å tenke på både Ironman Germany i Frankfurt og IM 70.3 Mallorca, og der var det delvis ganske varm sportsdrikke eller vatn dei serverte.
(Men det var også rikeleg med isbitar og iskaldt vatn i Frankfurt. Det var herleg service der. Akk ja.... kanskje eg skal skrive eit lite mimreinnlegg snart, til sjølvmotivering?).


Så blei det slik at eg ikkje la flaske i ein bekk mens eg sprang vidare for å plukke den opp nedkjølt seinare. Eg drakk tappert av den varme flaska.
Godt var det jo ikkje, men ikkje så verst heller.

Hmmmm lunka sportsdrikke :D

Så då fekk eg nå både trent langtur og litt konkurranseforhold.
Og eg håpar virkeleg at det blir varmt i Haugesund.
Eg likar så godt å springe i varmen.

For å minne meg på tidlegare bragder, hadde eg tatt på meg Finisher-tskjorta frå Tvedestrand Triathlon frå 2007. Der havna eg nemleg på 2.plass, må vite :))

Valmue langs vegen.

I dag kjendest muskulaturen rundt kneet ganske støl og litt stiv og øm.
Dessutan var eg støl i lårmuskulaturen.
Men det er ikkje så rart.

Første mil på asfalt i år.
Så det blei restitusjon i dag med Ironman Hawaii videoar på Youtube (frå 2011 f.eks) og masse mat og litt rusling med Lukas.
Det kjendest velfortent, det :)

Oppsummering av veke 3/9 fram til IM 70.3 Norway

Då var det på tide igjen med ei lita oppsummering av treninga mi frå den siste veka.
Eg blir littegrann usikker på om det eigentleg er bra å skrive ned desse oppsummeringane.
Det er jo slik at eg gang på gang blir påminna om at eg ikkje greier å gjennomføre det som eg tidlegare hadde ansett som realistisk å gjennomføre...
Hm, men tvil til side og ei rask og kort oppsummering, så får eg heller skynde meg og skrive eit blogginnlegg med fine bilder og positivt innhald etterpå:

Siste veke (14. - 20.mai 2012, 7 veker igjen til IM 70.3) var forslag til trening som følgjande:

Løpeøkt 1: 8km eller 45min RLT (Roleg LangTur),
(Løpeøkt 2: 30min)

Sykling økt1: 1time 45min RLT
(Sykling økt2: ein time veldig lett)

Styrke: ein time, heile kroppen
(styrkeøkt 2: lettare økt på 30min)

Så kva gjennomførte eg av dette?

Løping: 
Motbakkeløp/bakkeintervall (1min løp-1min gange)x20 = 40min
"Roleg" løp på asfalt 40min (Lukas var med for første gong, og dagen etterpå var eg støl i venstre armen og ikkje i beina. Å løpe saman er noko eg og Lukas må lære oss litt bedre).

Sykling: 
Motbakkesykling med tilsaman 45min motbakke, til saman litt over ein time.
Roleg restitusjonssykling på rulle 1 time

Styrke: 
Ein heil time med variert styrketrening, med apparat. Moro!

Tur
Ingen torsdagstur pga 17.mai.
Ein god time skogstur med Lukas.
Fleire korte rusleturar med Lukas også, men stort sett lite tur denne veka.

Svømming
Det er Lukas som står for svømminga for tida.
Eg har lyst til å svømme, men får ikkje organisert meg til det.
Det blir styrketrening av svømmespesifikke musklar istadenfor.

Lukas er ein dyktig svømmer.
Når vanntemperaturen har stige litt, skal eg nok bli med han  uti.

Løpemessig så ligg eg litt etter det eg har planlagt, men samtidig så fungerar kneet bra på løpeturane, og det er veldig bra.
Den lange sykkelturen på 1t45min fekk eg rett og slett ikkje til.
Det frista ikkje. Siste delen av siste veka var eg stort sett sliten, deppa og tiltakslaus mresteparten av tida.
Og då er det ok med ein liten time motbakkesykling, men heile to timar nesten?
Det får eg ta sidan.
Eg har trent styrke siste veka, og det var utruleg bra.
Dessutan kjenner eg at kondisen blir bedre!
Motbakkeintervalla på måndagen førte til at eg for første gang i år havna på toppen av Hattefjell igjen, og det var såå moro!

Opplegget med grupperterapi på DPS er såpass tøft at eg kjenner at overskuddet til strukturert trening er vanskeleg å få. Eg har ofte rett og slett ikkje nerver igjen til å koma meg ut.
Men men, formkurva er stigande, og eg gir meg ikkje!

Oppsummering slutt.

(Det blei eigentleg ei ganske bra veke likevel, treningsmessig. Eg kjenner berre kor sjølvkritisk eg er, og at  dei negative tankane ligg heile tida på lur for å tilintetgjera det som har vore bra. Antagelegvis er den fysiske formen min mykje bedre enn den psykiske formen. Men den den blir nok bedre igjen, den også).

Oppsummering av veke 2/9 fram til IM 70.3 Norway

Nå skal eg jammen ta og legge ut oppsummering av treninga mi den siste veka også.
Tenk om eg greier å vera så disiplinera og gjennomfører dette her fram til 8.juli?
Det hadde vore ganske spennande, eigentleg.
Å kunne sjå kva eg hadde planlagt vs det eg gjennomførte?
Men me får sjå.
Det er treninga som skal stå i fokus her, og ikkje oppsummering og analysen av denne.
Men, likevel, her kjem oppsummeringa frå siste veke:

Siste veke (7. - 13.mai 2012, 8 veker igjen til IM 70.3) var forslag til trening som følgjande:

Løpeøkt 1: 6km eller 45min RLT (Roleg LangTur),
(Løpeøkt 2: 30min)

Sykling økt1: 1time 45min RLT
(Sykling økt2: ein time veldig lett)

Styrke: ein time, heile kroppen
(styrkeøkt 2: lettare økt på 30min)

Så kva gjennomførte eg av dette?

Løping: 
Motbakkeløp/bakkeintervall (1min løp-1min gange)x15 = 30min
Roleg løp på mølle 40min (roleg, med litt varierande fart)

Sykling: 
Roleg restitusjonssykling på rulle 1 time
RLT sykling på 1t30min (ute)

Styrke: 
Hurra for styrketrening!
Ca30min lett, fokus på overkropp

Tur
Her har eg jo ingen forslag, men det blei ein del tur også:
Torsdagstur på torsdagen mot Bjørgenuten (dvs ein god del bratt stigning)
Til saman 5t30min sånn ca lufteturar med Lukas

Dette blei jo ganske bra, eigentleg?
Eg sykla "berre" 1t30min og ikkje 1t45min, men eg ikkje så opphengt i mine treningsforslag at eg MÅ fullføre det til punkt og prikke.
Første økt på mølle på kjempelenge, dette var både nyttig og artig og antagelegvis bra for kneet mitt også, så det skal eg gjera meir av. Kanskje blir det ei mølleøkt i veka i staden for ute?

Styrketrening skal eg virkeleg fokusere meir på.
Det vil eg profitere av.
Dessutan må eg hugse på at eg ikkje svømmer i det heile tatt, så for å oppretthalde styrken og bevegeligheten i skulder, armar og øvre rygg er eg heilt nødd til å trene styrke.

Men, summa summarum var den siste veka bra, treningsmessig.
Punktum.

Soles that adapt to your feet.

Ein ting som eg gløymde å nevne i opptreningsplanen min, er jo skogs- og fjellturane.
Sidan formen min og helsa mi sånn generelt ikkje er av den beste for tida, så er det lurt å ikkje absolutt trene kvar dag, har eg funne ut.
Eg treng nok litt meir restitusjon for tida enn folk flest, både fysisk og mentalt.

Dessutan så treng muskulaturen og sener og det stakkars mediale leddbandet i kneet mitt ekstra tid å bygge seg opp att etter mellom treningsøktene.
Så med ein dag treningsopphald burde det vel forhåpentlegvis gå bra.

Kondismessig derimot trur eg det er lurt å gjera noko kvar dag.
Og Lukas gir jo både ein god grunn og ein god unnskyldning til å koma meg ut på tur.

Ellers er jo torsdagen hos meg blitt fast turdag.
Det er psykisk helse i kommunen i Seljord som står for desse turane.
Me er ei fast gruppe som er med på tur, og deltakarane blir tatt imot etter søknad.

I tillegg til turar i Seljord er me også i Kviteseid, Tokke, Hjartdal og Bø.
Alt etter vêrforhold, og lyst.
I går var me i Morgedal og gjekk opp til gapahuken som ligg eit lite stykke lenger opp enn Sondrestoga på Øverbø.

Det er veldig bra skilting på turstiane i Morgedal.

Elgen i skogen visar også veg.

Det var ein god del snø igjen i dei skyggefulle delane av skogsvegen, men heldigvis så var stien som førte opp til Gapahuken bar og tørr og fin (og bratt).
Så eg var ganske glad for at eg i siste liten bytta ut joggeskoa med turstøvlar.

Eg har nemleg gjort eit lite gullfunn i Skien den dagen eg var i Porsgrunn for å ta MR av kneet.
Sidan dei gode gamle turstøvlane mine har alvorleg begynt å falle ifrå einannan, har eg vore på utkikk etter nye fjellstøvlar.
Og den nye Gmax i Skien hadde då 40% på nokre utvalgte modellar.

Haglöfs Craig HI Q GT

Eg har aldri tenkt på Haglöfs som produsent av turstøvlar, men blei positivt overraska.
Det var berre to par igjen, og det eine paret var i min størrelse!
Støvlane passa perfekt med ein gong.
Og fine var dei. Med Gore-texmembran. Stive var dei, men lette samtidig.
Og såååå stilige!

Ein morsam og forhåpentlegvis nyttig ting er den sålen som ein skal ta ut av støvlane, varme opp i ovnen og så forme etter føtane.
Dette har eg enno ikkje gjort, sidan eg likar best mine eigne innleggsålar.
Men ein dag skal eg prøve desse sålane også.

 "With soles that adapt to your feet".
Ja me får sjå.

Det er alltid moro med nytt utstyr, men desse støvlane trengte eg virkeleg.
Dei er nok ein smule stive i forhold til kva kneet mitt kunne ha godt av i nedoverbakke, men med mine eigne innleggsålar får dei littegrann meir demping.

Nydeleg utsikt frå 830 m.o.h.

Ellers har dei godt grep på på både tørt og vått og sleipt underlag samt i råtten snø, dei er middels varme (faktisk varmare enn lærstøvlane mine), gir god støtte rundt ankelen, er lette og nok best eigna i ulendt terreng (som Haglöfs skriv sjølv: "Ein mangesidig tursko i skinn og syntetstoff som fungerer utmerket for fotturer, anmarsjer, via ferrata og lettere klatring".) Og ein km på asfalt avslørte fort at dette er støvlar for som fungerar best i terrenget, og ikkje for å labbe rundt på asfalt.

Best å halde seg i terrenget.
Men er det ikkje morsamt at desse to tørgranene fekk lov til å stå???
Måtte le litt då altså. 

Utsikt mor Ordalssåta/retning Seljord.

Men eg er fornøydd.
Dessutan har fysio'n godkjendt løpeopptreningsopplegget mitt.
Så bra!

Sååå trøtt då me kom til gapahuken at eg kunne ha sove!
Men etter nesten ein time i sola foran gapahuken var energien tilbake.