Diagnose: Plantar fascitt

Da har eg vore hos legen på mandag og fått bekrefta det eg frykta:
Det er plantar fascitt som fører til smerten i hælen(e).

Det tok berre eit par trykk med legetommelen på riktig stad, og saka var klar.
Morsamt er det når eg diskuterar med legen min og han seier "Eg går ut frå at du har lest alt om dette her og kan det meste?" Eg nikkar.
"Ja for det er den fascia som festar seg i forkant av calcaneus, ikkje sant?"
Jepp eg nikkar.

Eg er jo anatominerd. Dessutan synst eg at det er viktig å vite mest mogleg om ein skade eller sjukdom når ein først har fått den.
Fotens knoklar er mangfaldig og har rare navn. Bortsett frå tærne.
Calcaneus er berre hælbeinet, det.

Så kva vidare?
For det første, så hadde ikkje fysioterapeuten min noko ledig time før om to veker.
Kjedeleg.
Min telefon-fjerndiagnose-fysio har nå hjelpt meg med "første hjelp" (mjuke sko, avlaste hælen, mange pausar, unngå hardt underlag, R.I.C.E (bortsett frå Compression kanskje), og intens lytting etter kva signalar foten gir meg etter aktivitet og justering av neste aktivitet deretter.
Okidoki.

Vidare skal eg vera meir nøye med kosthaldet.
Kosthaldet mitt er ikkje så usunt, det.
Men det som er usunt er at sjølv om eg får i meg ein del grønsaker, litt fisk, grovt brød og magert kjøtt (bortsett frå den ukentlege sommarkoteletten som eg berre MÅ ha), så får eg i meg alt for lite.

I sommar har eg hatt så lite matlyst at eg rett og slett har kjøpt meg matlyst på boks.
Jepp, Nugatti. Matlyst på boks, dei tullar ikkje, eit par-tre teskjeier med nugatti får vekk den verste sult-og kvalmefølelsen og ein får lyst på meir (av noko anna - for det finst grenser for kor mykje nugatti det går an å ete utan å bli kvalm).

Når det gjeld maten, så fokuserar eg nå på å få i meg nok protein (oppbygging av kroppens strukturar), vitamin (som er verktøyet til oppbygging av kroppen), sunt fett (som skal byggast inn i cellemembranen til mine flotte fantastiske nybygde kroppsceller i foten, og antioksidanter (minske antall frie oksidantar etter vevsskade).
I tillegg til den daglege tranen min har eg kjøpt inn magnesium og vitaminbjørner.

Dei seier at vitamin i form av kosttilskot har langt ifrå same virkning som vitamin i sin naturlege form (pakka ned i frukt og grønsaker) men eg prøver nå likevel. Om det så berre er placeboeffekten eg får ut av det, greitt for meg!
Magnesium er bra for musklane og støttar opptak av kalsium. Eg trur nemleg at eg ikkje får i meg spesielt mykje magnesium gjennom kosten, så då blir det tilskot.

Vitaminbjørner er faktisk veldig gode -
Mg-tablettane derimot var store å svelge altså!

Når det gjeld trening, så skal eg fortsette med styrketrening - men utan å belaste føtane.
Eg skal også gå bort frå 5x5 programmet (er jo ikkje vits når eg ikkje kan utføre knebøy og markløft som er ein vesentleg del av programmet), og trene heile kroppen med øvingar som ikkje stressar fotsolane og skuldrene (for venstre skulderen er også blitt kronisk vondt i sommar).

Styrketrening utan å belaste føtane
(sjølv om skulderpress er ikkje så bra for skulderen min heller for tida :P)

Eg har også meldt med på ein gruppetime med "mattetrening" som blir leda av ei flott og kunnskapsrik dame som også er fysioterapeut (som eg faktisk har fått behalding frå for nokre år sida). På den måten kan eg kanskje også drøfte øvingar som er godt eller mindre godt eigna for føtane mine.

Eg håpar at eg også kjem meg ut i terrenget på sykkelen, slik at eg får nyte det flotte haustvêret og -landskap, og får blodsirkulasjonen i føtane i gang (og for å "get away from it all" liksom).

Eg skal også lære meg å tape foten med kinesiotape eller annan form for støttetape, slik at fotbogen min, spesielt på høgre foten, får støtte, og skaden får ro til å reparere seg.

Når det gjeld fottøy så brukar eg mine best dempa sko (ASICS Nimbus) med to par innleggsålar som gir litt støtte og ekstra demping.
Eg har også funne fram igjen mine "anti-sko": frå MBT (Massai Barefoot Technology).

Ikkje dei mest kule altså, men i 2009 gjorde dei underverk for min vonde rygg.

Dei trengte eg då eg jobba på museum (Skieventyret) for fem år sida, og gjekk og stod i mange timar på betonggulv og ryggen slo seg vrang. Skoene gir faktisk også avlastning for hælen, sjølv om eg er usikker på kva dei gjer med leggmuskulaturen/akillessenen. For sistnevnde har gjerne med eit ord i plantar-fascittdiskusjonen.

Eg blir usikker kor bra det er å plutseleg få "+18% lower limbs activiy"

Eg vurderar også å kjøpe meg eit par Hoka One One sko, sidan dei har veldig mykje demping.
Og fordi dei er mykje finare enn dei MBT-sko eg har frå før.
Men dei er svinedyre.
Så eg skal sjå om eg ikkje kan oppdrive eit par som ikkje tømmer heile kontoen denne månaden...

Hoka One One Stinson Trail - dei har eg mest lyst på, men dei er svinedyre!

Så driv eg og masserar føtane mine og leggane, og prøvar å legge inn noko avspenning i løpet av dagen. Fram med yogamatte og lett tøying og strekking og avspenning.

I går kveld gjekk eg tur med Lukas og kjente at dette er problematisk, fordi anten så drar han meg i skulderen som også er overbelasta, eller i magebeltet slik at eg må halde igjen med beina.
Og da blir det anten vondt i foten eller vondt i venstremenisk-kneet.

Eg tok fram krykkene som avlastningshjelp i nedoverbakkane, men eg fekk det ikkje heilt til å avlaste høgrefoten. I alle fall ikkje mens Lukas med full intensitet og snuten i bakken drog med full styrke i vegkanten etter eit spor som ei flott tispe hadde lagt etter seg. Den luringen! Damejegar!

Legen min anbefalte meg også å unngå "hard" trening, sidan den nedsatte allmentilstanden min (eg har så lite å gå på i år) har bidratt til overbelastninga. Og ein utslitt kropp er lite effektiv til å bedre ein overbelastningsskade, sidan den brukar opp alle ressursar til å berre "vera til".

Inge fleire fjellturar for tida - i alle fall ikkje til fots og med sekk! :(

Han syntest at det var ein god idé å gå på foto-tur i staden for.

Fotografere kan eg også i nærområdet.

Ellers skal eg ikkje belaste føtane.
Så enkelt er det.
"Keep your feet off the ground".

Samanlikna med å ha ein leddbandskade i kneet (som eg hadde i vinter) så er det ikkje så veldig mykje eg kan gjera aktivt, dessverre.
Bortsatt frå "snille" aktivitetar som får opp blodsirkulasjonen utan å belaste føtane.
Eg kan ikkje gjenta kor mykje eg ser fram til at svømmehallen opnar igjen her!

Rusleturar med Lukas - med mange mange mange sittepausar og fotografering - det går an - med ikkje langs vegen på asfalt der tispene legg igjen sine duftmarkeringar!!

Ha ein fin skadefri dag folkens!

Hodet mitt kødder med meg!

Nå likar eg best å skrive positive innlegg.

Om gode løpeturar, sykling, små bølger og blå himmel.

Og det er mykje denne bloggen handlar om, nemleg å skrive om det som er bra.

Om gleda ved trening, om å sette fokus på det positive rundt meg.

Eg er ein ganske positiv og optimistisk person, men når det røyner på, så blir eg fort utslått.

Det er små marginer.

Og saka er, at hodet mitt køddar med meg.

For å sei skrive det rett ut.

Det har seg slik at eg er plaga med mareritt om natta.

Ikkje kvar natt, heldigvis. 

Men omtrent annankvar natt.

Det er ikkje alltid at eg vaknar skrekkslagen. 

Av og til så vaknar eg berre med ein dårleg følelse, ein slitenhet, eit eller anna som sit i kroppen på morgontimane, som eg ikkje skjønner kor kjem frå.

Noko stemmar ikkje. Det er uklart.
Noko er berre ikkje på plass - sjølv om  - Lukas er der jo?

Så dukkar det plutsleg opp bilder og følelser frå drømmene eg hadde den natta.

Huff.

Det handlar stortsett om vanskelege situasjonar, kranglar, diskusjonar og smertefulle konflikter med mine foreldre.

Det eg ikkje fekk gjort opp under oppveksten hentar meg inn igjen om natta.

Og det er ganske ubehageleg.

Det er greitt med ein gong imellom, men for å vera ærleg: slik har eg hatt det i fleire år nå.

Så snart eg begynte å grave litt djupare i kva som kanskje kunne vera årsaka til at eg "møtte veggen", "blei utbrent", "ikkje orka meir" osv, så dukka bildene og situasjonene opp, ikkje berre i samtaleterapi, men også om natta.

Det er slitsamt!

Det steler utruleg mykje energi.

Slik som i dag.

Eg vaknar, og det er noko som ikkje stemmer.

Det er ein slags tristhet, følelse av forlatthet, fortvilelse, og sorg, som ulmar inni meg, djupt inni meg, slik at det knapt er kjennbart.

Og dette til tross for at eg hadde ein fin dag i går, og at sola skin i dag, det er meldt 24C heile dagen, kroppen er i fin form eigentleg, Lukas er frisk, det er fredeleg i nabolaget og eg har ein heil dag til min disposisjon.

Likevel så er eg utmatta før dagen har ordentleg begynt.

Til tross for mange timar med søvn og god frukost.

Hm.

Dette er i følge terapeuten min ikkje noko uvanleg, eller urovekkande.

Me jobbar tross alt med mange av desse traumene frå oppveksten.

Mykje av dette har lege skjult sidan den gongen, godt forsegla, arkivert ein stad der nede inni meg.

Så når eg begynner å stikke hull på denne "infiserte byllen", så er det ikkje rart at det blir smertefult?
Rive opp eit gamalt sår som ikkje hadde grodd?

Men likevel - eg skulle ønske eg slapp å bli henta inn igjen av gamle konfliktar.

For i dag, tross alt, når eg tenker rasjonelt, så skjønner eg jo at dette ligg 20år tilbake i tid.

Dette treng eg ikkje bry meg om lenger.
Det er over.

Kan ikkje også underbevisstheten min skjønne dette etterkvart???

Heldigvis har eg skjønt mønsteret i dette, og derfor veit eg at det som hjelper, er tid.

Det går seg til. Det tek føremiddagen.

Av og til heile dagen.

Blomstring tek tid.

Timar, der sjølve omgivelsane minner meg på at eg er den eg er i dag, og ikkje den eg var.

Eg kan ikkje tvinge fram at følelsane slepper taket, men eg kan hjelpe til litt.

Minne meg på kven eg er i dag.

Kanskje skrive innlegg om trening.

Lese andres bloggar.

Kose med Lukas.

Planlegge konkurransar.

Tråle gjennom nettbutikkar etter treningsutstyr.

Kikke på bilder, osv.

Vera meg sjølv.

Ignorere gamle stemmar i hodet som fortel meg om ubrukelighet.

Fokusere på meg sjølv, på her og nå.

På mål eg har satt meg.

Minne meg på gleden av trening.

Det er som om eg må bygge meg sjølv opp att etter slike netter.

Men er det dette som skal til, så får eg gjera det.

Igjen og igjen.

Eg kan jo ikkje gje opp når eg har kome så langt...

Og når det gjeld trening, så er nok ikkje kroppen heilt klar til dyst på slike dagar som denne. Men, som eg har som mantra for slike dagar: 

Do what you can do in the moment.

Noko går an.

Om ikkje den planlagte lange sykkelturen, så kanskje ein kortare tur?`
Litt styrketrening i staden for fult 5x5.program?
Noko går an.

Eg får finne ut.

Støle påskemusklar

Påske er over og har satt sine spor.

Utsikt mot påskefjellet frå sykkelsetet!

Spor i form av støle musklar.
Det blei ei ganske variert påskeveke, treningsmessig, med:

• to løpeøkter
• to sykkeløkter
• to styrketreningsøkter
• og dessutan mange turar med Lukas

Altså omtrent etter planen min. Og som eg ikkje skal legge sjul på, mine treningsplanar er ganske fleksible og liksom dynamiske, dei blir tilpassa undervegs, til dagsformen min ("Do What You Can Do In The Moment" passar berre så bra for meg som treningsmantra!). 

Begge løpeøktene tok eg saman med Lukas. Det gjekk greitt første turen, men sist fredag heldt eg på å miste nervene fullstendig. Eg var ikkje restituert frå føredagens sykkeltur, hadde kanskje ikkje fått i meg nok mat, og ryggen var støl, slik at pusten blei dårleg. Dessutan var eg kledd for godt. 

Ledningane til øyretelefonene hengte seg heile tida opp i kroken på magebeltet, Lukas gjennomførte sin vanlege stopp&go, surra strikken leiebandet rundt beina mine osv.

Like før eg sprekk - enda godt eg har musikk med meg!

Men eg skulle nå eingong jogge den strekninga eg hadde tenkt meg, uansett pust og varme og drakampen mellom Lukas og meg.

Det krevde litt viljestyrke. Det blei også mange stopp frå mi side. 

Vendepunktet halvvegs var godt å nå fram til. Vegen tilbake bestod nemleg nesten berre av slak nedoverbakke, og då kjem humøret mitt seg gjerne opp eit hakk.

Viss det ikkje var for at Lukas nå hadde blitt sliten og hang etter. 

Stakkars Lukas blei sliten i varmen på løpetur.

Slik at eg måtte lokke og dra han med meg.

Jada.

Heldigvis møtte eg ein bekjent som eg ikkje hadde prata med på lenge, og det blei eit velkoment avbrekk, både for Lukas og meg :D

Litt godt humør også undervegs!

Det blei altså ikkje ein einaste fjelltur i påska, men derimot to sykkelturar og så tok eg to av mine tre planlagt 5x5 styrkeøkter, og det er eg fornøydd med. 

Eg blir nemleg utruleg støl av desse 5x5-øktene.

Påskesøndag - ingen fjelltur - men restitusjon i sola,
 med påskegodt for både to- og firbeina!

Det 5x5-programmet har rykte på seg å vera effektivt for å bygge musklar og styrke, og ja, det kan hende at eg alt kjenner effekten av dette.

Men det er greitt.

I dag (tysdag) er eg fortsatt støl etter økta på sundag, og da spesielt i setet og baksida av låra. Og det er bra, for der treng eg styrke.

Men eigentleg kjennest heile kroppen som ein einaste støl muskel etter påska.

Og den vil helst ligge paddeflat i senga, eller på ein benk i sola, eller mellom mjuke puter i sofaen.

Det er deileg at det er så fint vêr for tida!

I telefontimen med legen min i dag lufta eg mine tankar om at eg kanskje tok litt for mykje i, når eg var ute og trena når eg eigentleg er sliten i hovudet. Men legen min synst likevel at det er bra at eg kjem meg ut. For å få litt andre impulsar. 

Ja det er jo fint å sykle også når ein er sliten i hodet,
når ein får slik utsikt undervegs frå sykkelsetet.

Legen min kjenner meg eigentleg ganske godt nå, og eg stoler på han. Eg trur kanskje at eg må finne meg litt i det at eg i visse periodar treng enda meir restitusjon enn det eg vil innrømme.

Eg er nok litt utolmodig. Tenker ikkje lenger på at eg har hatt ein nokså lang pause frå løpinga i januar/februar. Og at eg ellers også ikkje har all den energien som eg gjerne skulle ønske.

Eg kan berre ikkje tvinge det fram (slik som eg prøver til stadighet, og endar med ein dag utan overskot, slik som i dag. Tenk å ligge i senga og sove midt på dagen når det er strålande solskinn? Men i dag var eg berre heilt tom. Tom. Tom.)

Lukas blir ikkje tom han.
Han er nemleg flink til å restituere seg. 

Det som forresten er kjekt med støle påskemusklar er jo at det er teikn på at eg byggar musklar. YEAH!

Og det er jo heile poenget med 5x5. Auke muskelmassen og bli sterkare.

Så då får eg heller tole å vera slapp og støl. 

Kroppen blir nok vant til den nye belastninga. 

Og da kjem litt meir av energien igjen.

Utolmodige blåbær?
Dei blømar i alle fall veldig tidleg!

Postrace recovery

Sist søndag, dag 7 etter IM 70.3 Haugesund, var eg ute og jogga ein liten time med Lukas.
Fordi eg berre måtte.
Det er litt skummelt nå, fordi eg ikkje lenger er støl i låra, men muskelvevet er fortsatt enda ikkje fult restituert, så eg burde ikkje ta så altfor hardt i.
Likevel, det var så fint vêr at eg berre måtte ut.
Og det er ikkje så altfor ofte at det er slik.

Første løpetur etter Haugesund. Herleg!

Det er SÅ MYKJE markjordbær i år!
Då blei det mange stoppar på joggeturen :D

Mange orkidéar langs vegen
 (mest sannsynlegvis skogmarihand).

Det som er så herleg etter ein vellykka konkurranse, er at eg blir så motivert og inspirert, og kan nesten ikkje vente med å koma i gang igjen med treninga.
I går, dag 9 etter Haugesund, valgte eg å teste intervallformen.
Eg  berre måtte.
Det kan nok hende at eg forlengar restitusjonen litte grann på den måten, men samtidig så er ikkje ein halv ironman i nærheten så hard for muskulaturen enn f.eks. ein maraton, så eg tek sjansen.
I dag så kjenner eg ikkje noko stølhet i beina, men har forferdeleg vondt i høgre gluteus medius igjen.

Gluteus medius - den mellomste setemuskeln.
Bildet er eit screenshot frå Zygotebody.

Den muskelen var også ganske støl før IM i Haugesund.
Så nå veit eg i alle fall at eg er nødd til å trene balansert dei neste vekene, med kanskje berre eit par kvalitetsløpeøkter i veka, og masse tid til restitusjon imellom.
Og ikkje minst: starte igjen med styrketreninga, og dei spesielle øvingane til Dave Scott, som akkurat skal førebygge slike ubalansar i muskulaturen.
Så eg har nok å trene likeve, imellom all restitusjonen...

Blåbær på rusletur - perfekt for restitusjonen!

Neste mål er Trondheim Triatlon, og den er om seks veker, så eg har nok til tid å "finpusse" formen og trene fart.
Akkurat nå er det faktisk fortsatt restitusjon som er viktigast.

Og då er det jo herleg at det er sommar!
Bading, soling, rusleturar, fotografering, lesing...

Herleg med sommar!

Bading! Utan våtdrakt :D :D

Redda frå drukningsdøden...

Lukas ute på tur - ALDRI sur, men superlykkeleg!

Me har så fine fargar på steinane her i Vest-Telemark.
Ingen fotofilter-effektar her!

Moro å leike seg litt med kameraet!

Det kunne ikkje vore betre forhold for postrace recovery :)

Lukas er flink til å slappe av. Og glad i sol, akkurat som meg :)

su·per·kom·pen·sa·sjon

su·per·com·pen·sa·tion
(1) Carbohydrate loading
(2) An increase in an athlete's performance capacity beyond the pretraining baseline level of performance, which occurs during tapering
(3) Overpaying of athletes

Superkomenpasjon er noko som me, som trenar regelmessig, prøvar å oppnå:
- etter å ha utsett kroppen for ein viss mengde trening (=nedbryting) så skal den respondere på denne treninga ved å bygge seg sterkare (=superkompensasjon).
Viss me ikkje er flinke nok til å restituere oss, så vil det ikkje blir så supert lenger, då blir det "berre" kompensasjon.

Superkompensasjon skjer kort sagt i fire steg:

1. trening med påfølgande tretthet (trainingsload + following fatigue)
2. restitusjon (recovery phase) i form av kvile eller veldig lett trening
3. superkompensasjon. Kroppen hentar seg inn igjen og blir litt sprekare/sterkare som følge av den påførte treninga.
4. tap av superkompensasjon/detraining. Etter at superkompensasjon har nådd sin topp, og det ikkje følger meir trening, vil kroppen "detrain" ("avtrenar"?) 

(tatt frå "Athletic Development" av Vernon Gambetta, sjå eit utdrag her).

Smart trening består altså i å utnytte seg av tidpsunktet mellom steg 3 og 4, slik at ein er klar til ny treningsøkt med eit bedre utgangspunkt enn før.

Men om ein bommar litt, slik at ein trenar "for sein"t, så blir me kanskje ikkje sprekare, men treninga har jo ein heil del andre positive helseeffekter, slik at så lenge ein restiterar seg etter trening, vil det alltid vera ein gevinst.

Superkompensasjonsmodellen etter Yakovlev.

Men det er altså viktig å ikkje trene for ofte når ein ikkje er ferdig restituert, for då ville ein sakte men sikkert trene seg "ned" eller ut av form.

Ideelle forhold.

Nå er det berre 11 dagar igjen til konkurransen i Haugesund, og eg har alt starta på tapering .
Etter Dave Scotts treningsplan så begynner tapering nok ikkje fult så tidleg (men eg skal innrømme at eg ikkje har studert programmet denne veka så nøye - ehem, som sagt, så er eg alt godt i gang med å redusere treninga), men for meg, som treng litt lengre tid til restitusjon, er det lurt å starte å trappe ned treninga nå.

Sundag skulle eg eigentleg tatt ein slik mursteinsøkt, og syklinga kjendest virkeleg mursteinstungt.
Eg starta riktignok, men var dårleg motivert, sulten, sliten, kald, og var veldig glad for at eg plutsleg høyrde ein ulyd frå bakhjulet eller kranken etter berre ein halv time.

Men den nye rosa styretapen fungerar veldig bra!

Uff da, tenkte eg, det er nok best å snu og sykle forsiktig heim for ikkje å øydelegge sykkelen sånn like før konkurransen.
Og ja da, "Do what you can do in the moment" - eg kunne vel kanskje ha løpt litegrann etterpå, men då eg kjendte etter, så var det ganske tydeleg: i dag var det ingen dag for store sprell og krevande økter.

Eg var faktisk ikkje godt restituert etter motbakkeøkta frå fredagen (sjølv om den kjendest eigentleg "lett"), og hadde ete såpass lite laurdag og søndag (at det går an - her er det virkeleg mykje å ta tak i altså - matlysten er så å si borte - det er ikkje sulten altså, men eg har berre ikkje lyst på mat :/ ) at eg valgte å droppe løpinga etterpå også.

Og jammen var det godt!
Eg skjønner nå i etterkant at eg over litt lengre tid i slutten av mai/begynnelsen av juni har heile tida hatt litt overload i form av trening, lite mat, dårleg søvn og andre krevande avtaler, slik at eg var litt underrestituert heile tida.
Og DET er ikkje bra.
Eg trur kanskje at eg har trent meg litt NED, men heldigvis så kan eg fortsatt prøve å få "kvilt meg opp att", sjå graf nr 4 på bildet:

Så om eg har trent meg litt ned, så skal eg prøve å restituere meg tilbake nå.

Så då hoppa eg altså elegant over svømmeøkta på måndag, og sykkeløkta på tysdag, og håpar at eg i alle fall er klar til løpeintervall i dag.
Det er nemleg neimen ikkje alltid godt å vite om kroppen er klar, når den gir så tvetydige signalar, som eg synst!
Men løping skal det fortsatt bli denne veka, om enn litt redusert.
Og masse god mat.
Det minner meg på at eg har ein middagsavtale.
Og som gjer at eg må slutte å skrive nå.
Sjølv om temaet er så spennande at eg gjerne kunne ha skrive meir.
Men det kan jo koma seinare :)

Restitusjon er godt. Jepp.

Det er tid for tapering, altså systematisk redusering av treningsvolumen før konkurransen i Haugesund.
Eg brukar nok min eigen vri i tillegg til treningsplanen til Dave Scott, eg kjenner nemleg at eg godt kan redusere treningsmengda meir.

Eg har lest ein god del om restitusjon og trening i det siste, for her trur eg at eg har enda mykje å lære.

Trening har dårlegare effekt viss ein stadig under restituert.
Men eg skal ikkje skrive om det nå, for det har vore ein lang dag i dag.
(Men for den blant dikkøn som har lyst til å vite meir om under-restitusjon, så har den kjekke smarte Ben Greenfield delt massevis av kunnskapen sin her.

Eg har vore hos fysioterapeuten min igjen, og det har gjort godt.
Resten av dagen blei restitusjon med litt shopping og rusletur med Lukas. Og sommaren er jo virkeleg her, også om det blir nokre regndagar i mellom.

Det er herleg, sommar er herleg.
Eg får lyst til å ta bilde av alle dei fine blomane rundt omkring.
Og sidan eg har så lyst til det, så gjer eg det :D
(Dessutan har eg fått meg eit fancy nettbrett og då er det jo veldig moro å leike seg med forskjellig bildehandlings-apper. Jaja, nokon kjeder seg kanskje når dei skal redusere treningsmengda før ein konkurranse, men eg får jo berre bedre tid til alle dei andre hobbyane mine. Kjekt, det!)

Nyperoser er jo såå fine!

Årets første markjordbær!  Nam nam! 

Kunst for forbipasserande.

Det finst blomar som er reine kunstverket i seg sjølv!

Valmuer er utruleg fine!

Deileg med avkjøling på varme solskinsdagar!