Millimeter-framgang (minst)

"Framskritt behøver ikke alltid å være de store opplevelsene. Før mennesket kunne gå på månen, ble det tatt mange små skritt.
Er det én ting skaden har lært meg, så er det å ta vare på alt det positive som skjer rundt oss og med oss. For meg betyr det konkret at det jeg kaller millimeter-framgangen er viktig. [...]
Dagfinn Enerly - Så fort kan livet snu, Jens. O. Simensen.

Sitatet er henta frå boka om Dagfinn Enerly og tida hans etter at han brakk nakken på ein fotballkamp mot Start i oktober 2005.

Eg er ikkje spesielt interessert i fotball. Riktignok så har eg sparka masse fotball på barneskolen, den gongen ute på skulegarden med ein tennisball, saman med gutta i klassen. Bestekompisen min var kaptein på det lokale fotballaget, og drømmen min var å spela fotball i eit lag.
Sidan eg var jente, så fekk eg ikkje lov av foreldra mine.
Dette var på 80tallet, og ikkje veit eg, foreldra mine var nok ganke konservative eller kva veit eg som er grunnen til at dei nekta meg å spela organisert fotball.
Basket var derimot heilt greitt...

Eg kan alltids spela fotball med Lukas.
Han ELSKAR fotball! 

Men det eg eigentleg skulle skrive om var, at Dagfinn Enerly skriv så bra om tida etter ulykka hans, tida på sjukehuset, opptrening, og alle dei små steg som han meistra, og beteikna som milepæler.
Og dei er jo det.
Når kroppen er livlaus og urørleg frå nakken og ned, er jo ein ørliten bevegelse i venstre handledd eit vanvittig stort framsteg.
Og å kunne ete ei brødskive aleine eit halvt år seinare enda større.

Og slik fortsetter det.
Han skriv i boka si at "... hodet var det same etter skaden, selv om armer og bein var litt slappe...", men sjølv om han virkar som eit positivt menneske i seg sjølv, så har han måtta jobbe med dei negative tankane som har dukka opp etter ulykka, og prøvd å vera positiv.

Eg tenker jo at det er like viktig å sjå på "millimeter-framgangen".
I alle for min del så veit eg at eg kan vera utruleg utolmodig.
Eg vil helst vera frisk med ein gong. Hurtig-therapi, liksom.
Trykke på ein knapp - slette negative tankar - sette inn nye, positive - ferdig.

Men så enkelt er det jo ikkje.
Og når det gjeld depresjonen, så er det å vera utolmodig direkte farleg.
For då blir dei små stega i riktig retning borte, viska ut.
På ein dag som går litt lettare så vil eg helst vera superwoman med ein gong:
Ta igjen det tapte, ringe alle venner, rydde leiligheten, gå lang tur med Lukas, sykle, svømme, betale alle rekningar, lage ein langtidsplan for året, ommøblere, vaske alle klærne mine, skrive brev til gamle tanter osv...
I staden for så skulle eg vel heller kjenner etter at eg har det lettare i hovudet, at eg faktisk er bedre enn dagen før, og bli glad for det?
Og så legge dagsplanen deretter.
Ikkje brenne av det vesle overskotet med ein gong igjen som eg har gjort så mange gonger.

Syntest det var fint uttrykk, "millimeter-framgang".
Ein millimeter er ganske kort.
Men er det ein millimeter med ønska framgang, så er det stort!
Det går tross alt i riktig retning.
Mange millimeter blir til centimeter, som blir til eit skritt, mange skritt i riktig retning og ein er godt på veg.

Eg har hatt mykje millimeter-framgang den siste veka.
Eg har også blitt inspireret av alle dei fine kommentarane som blei lagt inn etter det siste innlegget mitt.
Der var det mange gode råd å hente.

Den siste veka har eg fortsatt med "antidepressive tiltak", sjølv om eg kunne slappe av meir nå, sidan det har gått oppover heile tida, sakte men sikkert.

Visualisering er eit godt tiltak mot negative tankar.
Dette er frå Jade-mountains i Karibien.
Det er jo såå deileg ut!

Eg har prøvd å koma meg ut på løpetur, helst utan Lukas, slik at eg kunne slappe av i min eigen rytme undervegs.
Eg har prøvd å få nok søvn og pausar gjennom dagane.
Dessutan har eg hatt møte med lege, terapeuten min bl.a. der me ha snakka om situasjonen min, og i eit slikt tverrfagleg team er det utruleg godt å kunne drøfte viktige tema rundt helsa mi.

Kanskje ikkje Karibien dette, men fint er det jo.
Utsikt frå løpetur.

Og så har eg også faktisk gått på ski!
Jepp, heilt frivillig!
Sjølv om eg eigentleg likar bedre å stå på brett, så har eg altså plutseleg hatt to rolege korte skiturar den siste veka.

To økter på ski, først i solnedgang, så med hodelykt.
Ikkje verst!!

Det var faktisk ganske godt å gå litt på ski.
Eg trur at i og med at forventningane mine til skiturane var ganske låge, så slappe eg godt av undervegs, og tenkte at det var kjekt å gjera noko som eg vanlegvis ikkje gjer.

Det har eg også tru på, å endre rutinene sine.
Gjera noko du vanlegvis ikkje gjer.
Det er som å lure hjernen litt, lokke den ut av sine vante baner.

Ein ny ting eg skal gjera denne veka er å møte han som skal vera coachen min fram til IM 70.3 Norway/Haugesund!
Og sidan det er sjølvaste THE MAN - Dave Scott, så hadde han vel eigentleg fortent eit eige innlegg, men, det kjem nok!

Eit steg av gangen, eller ein millimeter, det held :)

Sjuk

"Depresjon er en tilstand som er karakterisert ved redusert stemningsleie, nedsatt lyst og interesse og økt trettbarhet. Det er en sykelig tilstand som ikke grunner i latskap, personlig svakhet eller mangel på evne til å ta seg sammen."
--> Norsk Helseinformatikk, "Depresjon, en oversikt"

Det har vore så utruleg tungt i det siste.
Hovudet mitt er fult av negative tankar og tungsinn og rare tankar, og eg har prøvd så godt eg kan å kjempe imot dette.
Men av og til kan dette faktisk gjera det heile verre.
Det er som om eg har havna i eit gjørmehull og prøvar å koma ut av det ved å prøve hardt, og kave, istadenfor å behalde roen, akseptere situasjonen og be om hjelp.

Og dess meir eg kavar, dess fortare synkar eg ned.
Viss eg held stille, og held ut, går det litt saktare.
Men då må eg først bli klar over at eg står fast.
Dersom eg trur at det er berre ein "dårleg dag",
og prøvar alt eg kan for å få kvardagen til å gå rundt, då blir det verre.

Eg kavar.
Fordi eg ikkje skjønner at det er så mange ubevisste negative tankar som spinner rundt i hovudet mitt.

Eg er dessverre ikkje i stand til å beskrive det på ein bedre måte.
Symptomene eg opplevar er heilt klassiske for ein depresjon/depressiv episode.

Nedanfor kan de lesa om kva Norsk Helseinformatikk skriv om depresjon:

Definisjon av depresjon

Tilstanden skal ha vart i minst 2 uker og den skal ikke være et direkte resultat av kroppslig sykdom eller rusmisbruk. Du skal ha minst to hovedsymptomer:

• Depressivt stemningsleie
• Interesse- og gledesløshet
• Energitap eller økt trettbarhet

Andre symptomer kan være:

• Redusert konsentrasjon og oppmerksomhet
• Redusert selvfølelse og selvtillit
• Skyldfølelse og mindreverdighetsfølelse
• Triste og pessimistiske tanker om fremtiden
• Planer om, eller utføring av, selvskade eller selvmord
• Søvnforstyrrelse
• Redusert eller endret appetitt

Mild depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst to andre symptomer. Ingen symptomer har alvorlig grad. Du kan vanligvis fungere med noen vansker sosialt eller i arbeid.

Moderat depresjon

Du har to hovedsymptomer og minst fire andre symptomer. Flere symptomer har alvorlig grad. Du fungerer vanligvis ikke sosialt eller i arbeid.

Alvorlig depresjon

Du har alle tre hovedsymptomene og minst seks andre symptomer. Flere symptomer har svært alvorlig grad. Du kan ikke fungere sosialt eller i arbeid, og har ofte problemer med daglige personlige gjøremål.

(Frå Norsk Helseinformatikk, www.nhi.no)

Eg opplevar alle tre hovedsymptom og dessverre også dei fleste andre symptom, bortsett frå synsforstyrrelsar.

Det er ille nok som det er, og derfor skal eg ikkje skrive meir om det.

Eg har trent og mosjonert lite den siste veka.

Det var ein dag då eg tenkte at eg burde trene til tross for at eg ikkje orkar, og det blei ein løpetur ut av dette.

Men eigentrening krev faktisk mykje organisering og tolmodighet for eit slitent og deprimert hovud!

I går var eg i bakken på snowboard i med venner, då letta det ørlitegrann mens eg heldt på.

Men så var det faktisk like ille igjen etterpå! :/

Det er som om eg har synke for langt ned i gjørma, slik at eit par timar samvêr med venner ikkje er nok for å dra meg heilt ut....

Beklagar så mykje tungsinn i dette innlegget!

Det går over, seier dei.

Og det gjer forhåpentlegvis det.

Ha god trening alle saman så lenge! 

Håpar dikkøn er lettare til sinns enn det eg er!

Eg greier ikkje å akseptere...

Det har vore nokre tunge dagar i det siste, og eg greier ikkje å akseptere dette, og dermed prøver eg HARDT å kjempe imot, men det funkar jo ikkje slik.

Av og til er det å akseptere det første steget til endring/bedring, og når det gjeld depresjon, så trur eg absolutt på dette.
For meg så er det slik at negative tankar er der nesten heile tida, men eg jobbar med å ikkje la dei dominere. Eg tenkar mange positive tankar også, og prøver å minne meg sjølv på det eg har fått gjort, og det eg kan, det eg er, men så er det slik med depresjon at alle desse gode eigenskapane ikkje gjeld.

Funne på "Bjørnar's blogg"

Det nyttar ikkje med maraton og ironman, akkurat nå så er eg så sliten og er følelesmessig så avstumpa at eg ikkje greier å føle den gleda som ein gjennomført maraton eller ironman eller for den saks skyld eit 10km-løp kan gje.
Det er trist, og for alle dikkøn der ute som trur at det med depresjon er for folk som har svak vilje eller ikkje greier å ta seg saman eller ikkje har prøvd hardt nok,
slik er det ikkje, eg jobbar hardt mot desse tankane!
Men eg greier ikkje å ha gode tankar for tida uansett kor mykje eg prøvar.
Kjenner ikkje glede.
Eg er avsnørt frå mi eige fortid, frå nuet, og frå framtida.

Den kogitive modellen for depresjon.

Det er grusamt.
Men det går over - det har alltid gjort det.
I går kveld var eg hos legevakta nærmare kl.23 for då blei det til slutt alt for mykje - heile dagen hadde vore blanding av stress og panikk og angst og tårer og slitenhet, bortsett frå eit besøk hos ei venninne, då fekk eg pause frå meg sjølv, men det blei desto verre etterpå. Og sidan det var seint, blei det legevakta.
Det gjekk bra, av og til er det bedre med "profesjonell" hjelp, sidan eg da ikkje treng ta omsyn til at venner skal kunne takle det som skjer inni meg.

Nå er det ein ny dag men om eg enn prøver så greier eg ikkje å dra meg ut av denne psykogjørma.
Eg sit fast der.
Huff huff og eg har hatt så mykje magesmertar at det ikkje frista å trene.

Men det kjem bedre dagar.
Eg må berre få tida til å gå.
Tenke gode tankar og håpe at hjernen min etterkvart begynner å tru på dei.

Geiterams ved Vågslivatnet, dag 2 på pilgrimsturen 2012.

Eg likar jo å svømme!

Nå skal eg prøve å skrive littegrann om korleis eg har hatt dei siste dagane sidan sist innlegg.
Det nærmar seg avslutning på dagposten.
Det er berre neste veke igjen, faktisk.
Så det blir rart.
Men litt godt også.
Det kjennest nemleg som eg har fått ein litt for stor dose av traumebehandling på dagposten.
Eg har rota rundt i minner som er aldeles ubehagelege og som eg eigentleg ikkje har hatt lyst å snakke om.
Så etter sommaren skal eg ha møte med terapeuten min om korleis me skal fortsette.
Dagpost blir det definitivt ikkje meir av, men ein annan form for behandling vil det bli.

Så same veke som eg avsluttar dagposten, så blir det også avslutting i treninga mi mot Haugesund.
Eg er forresten heldig som har Helene som tek seg av det praktiske med tanke på overnatting og køyring.
Utan henne hadde eg vel neppe fått organisert meg.
Så det set eg så utruleg pris på!

Det skal bli moro å dra på konkurranse saman igjen.

Men har det skjedd noko treningsmessig sidan søndagen, tru?
I dag hadde eg først tenkt meg på løpetur, men etter dagposten så hadde eg eit møte om "kriseplanen" for sommaren, saman med terapeuten min og psykiastrisk sjukepleiar.
Det er alltid bedre å vera føre var.
Når det er sommerferie så stoppar jo gjerne mykje av det vanlege tilbodet innan helsevesenet opp, så då er det best å ha planen klar og ha god oversikt over kven som kan kontaktast når det blir for ille.

Og etter møtet var det absolutt ingen energi igjen til å løpe...

Men søndagen var eigentleg ein bra dag. Eg tok det veldig med ro, og tok meg ein spontan liten løpetur opp Hattefjell.
Då veksler eg mellom å springe eitt minutt og gå eitt minutt, fram til eg når stien opp til toppen, og den er såpass bratt at det ikkje er mogleg å springe. Dessutan var det vått og glatt, og eg ville ikkje risikere noko strekk i kneet såpass kort tid før Haugesund.
Eg brukar faktisk under 40min til å koma på toppen, og det er faktisk den beste tida eg har hatt så langt!
Det var utruleg moro!

Litt mange regntunge skyer på sundagen,
men Hattefjelltoppen er det alltid like artig å vera på.

Måndagen var eg ganske støl, spesielt på kvelden så kjendte eg setemuskulaturen og faktisk akillessenen som hadde fått køyrd seg, så det var fint å rusle ein times tur i skogen med Lukas.

På skogstur.

På tysdagen hadde eg ein dårleg dag, og stort sett nervevrak og litt småpanisk og uroleg og på gråten og fortvila slik at eg måtte avlyse ein tur til ei venninne og istadenfor bruke alle krefter til å roe meg ned igjen.


Men sånn i ni-tida på kvelden derimot hadde eg fått nok av det bedande blikket til Lukas, og tenkte at eg likar jo så godt å svømme, så eg pakka svømmeutstyr og våtdrakt og neoprensokkar og reiste ned til stranda for å svømme saman med Lukas.
Det var utruleg deileg å svømme igjen!
Vatnet heldt berre 13gradar, men våtdrakta held godt på varmen, og spesielt neoprensokkar hjelper veldig!

Kjempefine svømmeforhold i Seljordsvatn i går. 

Det var fint at eg kom meg ut for å svømme.
Eg gløymer alltid kor godt eg likar meg i vatn.
Men nå skal eg koma meg ut på ein rusletur med Lukas, han har vore så tolmodig heile dagen, men nå kjenner eg at han snart blir ganske fortvila.
Og med litt frisk luft for leggetid trur eg også at søvnen min blir ekstra god.
Og det treng eg.

Livstegn - og oppdatering på treningsfronten

Nå har eg hatt ein bloggepause på heile 14 dagar.
Det kjennest som om eg har vore på ein form for survivalcamp.
Det daglege strevet med å halde negative sjølvdestruktive tankar på avstand samtidig som eg skulle søke om /finne meg ein stad å bu, ha kontakt med legen min, terapeuten min, NAV, vera på gruppeterapi på dagpost og snakke om traumatiske hendelser i oppveksten min, det tok på.
Og det gjer det fortsatt.

Men eg har også halde fram med treninga!
Det har vore på eit minimum, men eg kjenner at med dei få lengre sykkel- og løpeturane, så stig også sjansen for at eg skal kunne koma meg sånn nokonlunde uskadd gjennom IM 70.3 Norway.

For dette er fortsatt målet mitt:
1. Eg skal kome til start.
2. Eg skal kome til mål.

Sidan sist blogginnlegg så tok eg meg to lange løpeturar, den eine siste veka på 1t40min, og den andre denne veka, på 1t50min.
Kneet heldt.
Det skjedde nemleg også at eg datt på det venstre kneet mitt for ei veke sida då eg var ute og rusla med Lukas, og han med sine 43kg med musklarkraft heiv seg rundt for å hilse på eit menneske me møtte. Eg gjekk i bakken og overstrekte leddbandet mitt, men det heldt :)

Ingen smil å få her, nei, eg er altfor sliten.
Men løpeturen gjekk greitt likevel ;)

Eg har også hatt to lange sykkeløkter, begge to på ca 2,5timar. 
Nå er eg også sikker på at det blir Marvil'n og ikkje ChiCqilo'n, som blir med til Haugesund.
Marvil'n er nesten heile 10cm høgare enn ChiCqilo'n, og dermed blir sittekomforten over fleire timar betraktleg bedre enn på tempo'n.

Eg var eit nervevrak denne dagen.
Men det hjelpte med eit par timar sykling.

På Marvil'n ser eg rett og slett meir av vegen foran meg utan å måtte bøye opp nakken i så stor grad.
Og når eg skal sykle ni mil så set eg pris på litt komfort, spesielt når overkroppen er litt slapp etter svømminga, og det etterpå ventar to mil med løp.

Apropos svømming, eg har til og med svømt også!
Både inne og ute.
Eg unna meg ei svømmeøkt i Gullbring i Bø ein dag, etter at eg hadde vore hos legen.
Det var kjempedeileg å svømme igjen!
Under vendingane skjønte eg nok at det var lurt å vente med svømminga pga kneet, men så lenge eg heldt knea samla under fråsparket ved veggen, gjekk det bra.

Første svømmeøkt ute med våtdrakt blei ganske bra.

Eg har også vore ute ein kveld og svømt saman med Lukas i Seljordsvatnet.
Vatnet heldt berre 14 gradar, men med våtdrakt og dobbelt svømmehette og neoprensokkar var det heilt greitt etter ei stund. Dessutan var det nesten like kjøleg i lufta, så vatnet kjendest faktisk lunka etter ei stund...

Sjå på Lukas! Han kan ikkje vente å koma ut i vatnet att!
Han elskar å svømme, og er ganske dyktig også!

Nå er det faktisk berre to veker igjen til Haugesund, men eg prøver å ikkje tenke på det så altfor mykje.
Eg har nemleg eit utruleg og forferdeleg høgt stressnivå for tida, der nervene ligg heilt blanke og eg føler meg som eit nervevrak.
Men så lenge eg småporsjonerar stressfaktorane (dessverre er Haugesund blitt ein stressfaktor, sjølv om eg også gleder meg til å delta) så går dagane forholdsvis greitt.

Det er litt synd at eg ikkje får delt mine forberedelsar til Haugesund i den grad eg hadde sett fram til.
Men livet går ikkje alltid heilt som planlagt, og det vil kome nye konkurransar der eg kanskje kan ha meir fokus på det idrettslege enn alt anna rundt, og vil kunne blogge om det rikeleg med både tekst og bilder.

For meg så er det helsa mi som for tida tek mesteparten av energien min, og då tenker eg på den psykiske helsa mi, kroppsleg så kan eg virkeleg ikkje klage.
Når eg tenker tilbake, så trur eg at det er trening og fysisk aktivitet som fortener ein god del av æra for at det tross alt går så bra med meg som det gjer.

Så sjølv om eg må ta meg litt bloggepausar innimellom, så er bloggen langt frå å bli nedlagt, og trening skal eg halde på med vidare!
Eg har jo så mange drømmer og planar, om både reiser og konkurransar, og det vil eg gjerne dele med andre, når den tida kjem.

Ha ein fortsatt god søndag!

Sjuk - bloggepause

Eg er såpass dårleg at eg ikkje vil blogge om det.

Eg har lyst til å ta ein bloggepause.
Så viss det ikkje kjem fleire innlegg på ein stund,
berre vent.
Det kjem.
Når det kjem bedre dagar.

Beslutningsvegring (intro)

Etter å ha sitte heime i nesten to timar og vurdert ulike aktivetetar eg kunne halde på med i dag, har eg fått nok.
Det blir mest sannsynlegvis ingen trening i dag heller.
Eg har beslutningsvegring i dag.
Tiltakslysten er borte.
Gleden er borte.
Eg er ganske likegyldig.
So hotfor trene?
Fordi eg har eit mål?
Ironman?
Eg skulle ønske at det var så enkelt som å seie: "Men når eg tenker at eg skal delta i min andre Ironman i år, då blir eg så motivert til å trene, og då blir det lettare å koma i gang."
Og ofte er det slik. Men ikkje i dag.
Etter å ha googla litt på beslutningsvegring og engelsk "indecision", kom eg fram til (igjen) at depresion og tvangsgrubling/beslutningsvegring heng ofte tett saman.
Med tanke på Ironman om fem veker skulle eg gjerne ha gjennomført ein eller annan form for trening i dag. Min siste løpetur på laurdag var aldeles bra og inspirerande.

Utsikt frå ein to mil lang løptur langs Seljordsvatnet.

Søndagen blei det restitusjon (to timar løping + 45min tur rett etterpå blir nesten tre timar på beina og då var det godt å slappe av dagen etterpå), mens det blei ein dårleg dag i går, sånn mentalt, helse-, energi- og tiltaksmessig.
Kanskje litt blogging hjelpar?
Men det er ikkje noko stas å skrive om meg sjølv når sjølvfølelsen er på botnen og eg helst ikkje vil eksistere, men hoppe fram i tid.
Derfor skal eg legge inn eit innlegg her om depresjon, frå studentsamskipnaden i Bergen. Teksten var kort og lettfatteleg skriven, og derfor blir det rett og slett "klipp og lim" her.
Eg har også framheva den setninga som eg brukar som "førstehjelpstiltak" mot beslutningsvegring.

Her kjem du til innlegget mitt, mens originalartikkelen kan du finne ved å klikke her.



God lesing!