Dagpost

Eg tenkte at eg skulle skrive eit kort innlegg om kva "dagpost" er for noko.
Sidan eg antar at dei fleste som les bloggen min, ikkje har vore borti det før.

Det hadde i alle fall ikkje eg høyrt om før eg skulle begynne på dette opplegget.
Eg har vore usikker på om eg skulle skrive om dette, sidan temaet psykisk helse/psykiske lidelsar osv framleis er tabubelagte, ikkje blir snakka om utan ubehag og framkallar usikkert spesielt hos den som ikkje har hatt nokre sterke psykiske plagar sjølv.
Og det er ganske forståeleg, sidan "psykisk helse" kan vera så mangt.

Psykisk helse er eit omfattande og komplekst tema.

Derfor skal eg heller ikkje skrive meir om dette generelt, det er altfor omfattande.
Dessutan skal triatlonbloggen vera ein blogg der eg skriv om mine eigne erfaringar med trening, då spesielt triatlontrening, og livet rundt dette.
Og at livet mitt utanom triatlontrening ikkje består av mann og barn og hus og jobb, har kanskje dei fleste av lesarane mine skjønt så langt?

Marihand som me såg på torsdagstur i går.

For meg har det vore lett å ta utdanning. Kunnskap har eg lett for å ta til meg, og derfor har eg tatt utdanning innanfor pedagogikk, så eit par på universitet i Tyskland, utdanning som agronom i Norge, så ein bachelor i naturforvaltning, og så ein master innan helse og miljø, med tema genetikk.

Dette skal ikkje vera skryt, på ingen måte.
Grunnen til at eg har tatt så mykje utdanning gjennom livet er, at eg alltid har køyrt meg i grøfta på dei arbeidsforholda eg har hatt så langt, sånn helsemessig.
Det er merkeleg, fordi eg synst det er heilt ok med lange treningsøkter, springe maraton, drive med langdistansetriatlon...
Men når det kjem til ein "vanleg" arbeidsdag på 7,5t så knekk eg berre saman over tid.

Det er ganske upraktisk.
Eg har jo ein del studielån nå.
Og til og med den siste deltidsjobben eg har hatt, blei for mykje.
Praksisplassen min i kommune her var lærerikt og hyggeleg, men der heldt eg heller ikkje ut.

Så kva gjera?
Eg har hatt mange timar med terapi hos psykolog over ein periode på fem år, mens eg studerte.
Det har vore til veldig stor hjelp.
Men så kom me ikkje vidare.

Kvifor skulle det vera så vanskeleg å fungere?
Eg begynte å lur på om det var noko alvorleg galt med meg.
Eller kva "triks" er det dei andre brukar, som kjem seg uskadd gjennom arbeidsdagane?
Kva gjer eg feil?

Hm. Vent litt. What?? Psykiatrisk? Er ikkje det galskap og slikt?
Men så er det faktisk hjelp å få her :)

Ei utredning på DPS her i Seljord viste at eg ikkje gjer noko feil, eigentleg.
At eg gjer så godt eg kan.
Utifrå mine forutsetningar.

Men at det også går an å jobbe med det som ikkje funkar.
Så då fekk eg tilbod om å begynne på "dagpost".
Det er eit behandlingsopplegg som går over 18veker, to dagar i veka.
Det er gruppebasert, og består av kognitiv terapi, samtaleterapi, kunst-og utttrykksterapi og fysisk aktivitet.

Eg har kome halvvegs i dette opplegget nå.
Dagane på dagpost er ganske intense, krevande, og ofte slitsame.
Men me er ein flott gjeng der, og alle jobbar med sine utfordringar.

Eit lite innblikk i DPS i Seljord.
Alle midlar tas i bruk for å styrke sjølvfølelsen. 

Men eg kjenner at dette tek på, og derfor har treninga mi vore så varierande i den siste tida.
Det med partiell ruptur i kneet var i forhold som ein liten filleting å rekne, eigentleg.

Men uansett, så skal eg stå på vidare, og ikkje gje meg.
Det eg jobbar med på dagpost er altfor viktig, og eg er nødd til å få det til.
Morsamt er at eg blir ferdig på dagpost den same veka som IM 70.3 Haugesund er.

Så nå då blir det nokre veker framover med intens jobbing, både fysisk og psykisk.
Det er krevande, men spennande samtidig.

Sola skin også ved DPS i Seljord :)

Men nå er det pinse snart, og dette sommarvêret er berre heilt nyyyyydeleg!
Eg kjenner at eg får energi av solskinn, og blå himmel, og gode dufter, og fuglesong, blomane som dukkar opp overalt, skogen som plutseleg har fått innslag av intenst lysegrønt lauv.

Då er det virkeleg lett å få restituert meg mellom slaga...

Rusletur i kveldssola med Lukas.
Rein restitusjon!

Terrengsykling for store og små

Då eg var lita jente så elska eg å sykle.
Sidan me budde eit godt stykke unna både barnehage og skulen og ikkje minst, byens sentrum, og mor mi ikkje køyrde bil, så var det å bruke sykkelen til transport eit opplagt valg.

Og nå som "stor jente" så eg er fortsatt glad i å sykle.
Denne gode følelsen av fart, og vind, landskapet som glir eller susar forbi, luktene og lydene undervegs, underlaget, beherskelsen av sykkelen, denne friheten av å kunne styre sykkelen kor hen eg vil, av rein spontanitet og muskelkraft, blir eg glad av.

Eg likar både landeveissykling og terrengsykling.
Med riktig utstyr (=beskyttelsesutstyr) kunne eg til og med tenkt meg å prøve downhill ein gong.
Men éin ting av gangen.
Kneet først, og IM 70.3 først.

På torsdagskvelden trengte eg å lufte hovudet mitt.
Etter to dagar med gruppeterapi ved DPS var det visst nokre brikkar som hadde falle på feil plass, så då passa det bra å riste dei laus igjen på sykkelen på grusunderlag, tenkte eg.
Dessutan innbiller eg meg at mange av dei negative tankar som til tider herjer i hovudet mitt, ikkje orkar å henge på i  lange motbakkar.

Ein god plass for å lufte hovudet mitt.
Negative tankar ligg igjen nede i Seljord.

Derfor blei det ein rask tur i kveldinga opp mot Raudkleiv på torsdagskveld.
Det er ca. 284m høgdeforskjell over 1,5km og dette passar bra for ein kort sykkeløkt.
Underlaget er grus. Sidan vegen stoppar ved lysløypa, er det lite trafikk.
Sjølv om det er skog rundt, så får ein fin utsikt over Seljord og kringliggjande toppar undervegs.
Er ein heldig, og det er sol, så får ein nyte dei siste solstrålane på Raudkleiv også.

Motbakkesykling på grus. Det likar eg!

Eg var heldig den dagen.
Tørt og fint underlag, berre tre bilar, musikk i øyra, perfekt kledd i forhold til temperatur, pusten var god, beina sterke, rygg og nakke avslappa, det var fuglesong og blå himmel og litt skyer, det lukta vår og nesten litt sommar, HardRocx'en funka så bra som han alltid gjer.
Eg bruka ein halv time som eg har gjort før, og då eg kom fram til parkeringsplassen, kom sola med ei lita kveldshelsing fram rundt ei sky.

Sol, sykkel og musikk i øyra. Herleg :)

På veg ned att så gjekk det susande fort, og eg angra eit lite sekund på at eg hadde fyllt såpass med luft i dekka, for det gjekk berre så vidt i svingane i 40km/t.
Men slik adrenalin har eg så godt av, og det blei ein fartsfull og herleg sykkeløkt på ein liten time.

Eg elskar å sykle ned att bakkane som eg har sykla opp!

Lukas venta heime mens eg var på sykkeltur.

Og då eg seinare på rusletur med Lukas oppdaga ein liten rosa jentesykkel parkert i skogen, blei dette ei koseleg avslutning på dagen :)

Kanskje var det fleire jenter på terrengsykkeltur denne dagen?

Roing (utan vatn)

Då eg begynte med styrketrening sommaren 2009, var dette basert på lausvekter i form av manualer, strikk, ankelvekter og ball.
Og det fungerar veldig bra.
Det er så mange fordelar med lausvekttrening heime at eg er nødd til å skrive eit eige innlegg om dette seinare.

Men eg har alltid vore fascinera av styrketrening med apparat.
Det er berre slik at det ikkje fantest noko treningssenter i Seljord fram til hausten i fjor, og Bø var litt for langt unna.
Og nå sjølv om Sterke Nils senteret har kome til Seljord, må eg fortsatt prioritere styrketrening heime, fordi eg rett og slett ikkje har råd til trening på senteret.

Men sidan eg nå er på dagpost ved sjukehuset her i Seljord to gonger i veka fram til sommaren (meir om dette seinare, det er eigentleg altfor viktig til å la vera å blogge om), så har eg også plutseleg tilgang til styrkerommet der!

Blant anna benk til benkpress, den gledar eg meg til å prøve!

Og dette passar utruleg bra, sidan eg har ekstra fokus til opptrening av kneet mitt og då kan det vera lurt å bruke apparat til styrketrening. Dessutan treng eg å styrke ryggen og nakken litt ekstra pga av at eg har litt dårleg tid igjen til lange sykkelturar foran IM Haugesund, og eg kjem ikkje til å få tid til å svømme noko særleg før konkurransen heller, så då blir det tørrtrening (styrketrening) istadenfor.

Mølle! Det blir bra for løpetreninga mi.

Det er ganske pussig å gå over frå trening med lausvekter til apparat.
Så mange innstillingar og handtak, og enda fleire handtak, og slynger, og karabinkroker og stenger og dingsebumsar...

Bodycraft XPress

Men mest nytt for meg var faktisk romaskina.
Eg har jo vakse opp ved ei stor elv, og brukt mykje båt, og er van med roing.

Romaskina.

Men roing utan vatn?

Og det skal jo vera så bra?
Eg blei såpass satt ut av enkeltheten av romaskina at eg måtte spørre Fysio'n littegrann om hjelp.
Etter at han tolmodig hadde høyrt på mine lange utgreiingar om å strekke beina/bøye beina, rett rygg versus bøyd, musklar mellom skulderbladene som eg ville bruke, tung vs lett belastning og antall rotak i minuttet og alle ørten hundre kombinasjonar av desse parametrane som var mogleg, antyda han at eg tenkte for mykje.
Og eg kunne godt berre sette i gang og ro.
Jo da.
Ok.

Roing er nemleg bra.
Det er trening for heile kroppen, for både lår og sete, men også overkropp og armar.
Roing er fint som oppvarming før styrketrening, fordi ein brukar også overkroppen i motsetning til både løping på mølle og sykling/spinning, meinte Fysio'n vidare.
Dessutan får eg fullt utslag for kneet mitt, som også er bra.
Ok.

"Ja da, ja da, eg skal slutte å tenke og begynne å ro."

Eg sat meg altså ned og rodde (etter at Fysio'n hadde gått igjen, eg ville nemleg allikevel sitte litt der på romaskina og tenke litt).
Og så rodde eg.
Ikkje hugsar eg antall rotak i minuttet, "tilbakelagt distanse", kalorier eller kva det nå var som stod der på displayet, men eg heldt nå på i 5min med max belastning og veit at eg skal ro mykje lengre neste gong.

I motsetning til roing på vatn kan eg i alle fall ikkje ro meg heilt bort her...

For moro var det!
Rart.
Den monotone trekk- og slepp- bevegelsen gjorde at eg greidde godt å tømme hovudet for tankar (som eg visstnok har altfor mange av, men det er jo virkeleg ikkje noko nytt).
Og hadde det ikkje vore for at eg ikkje hadde meir tid igjen, hadde eg kanskje halde på ei god stund til.

Men det kan eg jo gjera neste gong.
Nå skal eg gjera tysdagar til den faste styrketreningsdagen min.
Eg skal i alle fall forsøke det.
Sidan eg har fri på tysdagar.
Kanskje går det.
Det kan bli min ro-dag.
Kanskje får eg også meir ro da, sånn ellers?

Og med litt fantasi så er eg jo her mens eg ror...
(Bildet "Rowing at Sunshine 2" av Bill Cannon finn du her)

PS: Det er faktisk litt viktig med god teknikk likevel. Det viste seg berre at teknikken min med roinga eg har drive med før, nemleg sittande på golvet og med strikk, overførte eg heilt riktig til romaskina med eingong. 
Så for meg så var det virkeleg berre å sette i gang og ro.
For den som ønsker meir informasjon om god roteknikk, så har eg funne eit bra blogginnlegg om roteknikk her.