Bukse- og bålkos i haustvêret.

November er her med skikkeleg typisk novembervêr: yr, regn og tåke, men heldigvis er det jo ganske mildt ute.

Spurvar i haustvêret. Kor mange ser du? ;)

Eg fann ut at det var på tide med ny turbukse.
Den gode, gamle SWIX-buksa mi er utruleg deileg, men begynner dessverre å falle ifrå einannan snart. Ikkje så rart, kanskje, etter fire års bruk?
Stormberg er eit merke som eg ikkje har vore bort i før bortsett frå ei fleecejakke eg fekk som jolegåve i fjor, og den er utruleg deileg og veldig fin.
Skallbukser derimot har eg alltid halde meg til gore-tex, og spesielt tre-lags gore-tex, sidan eg synst at nettingfôr i to-lagsbuksar er alltid litt i vegen og gjer buksene litt varme.

Men så kom det altså det fristande tilbodet av ei Stormbergbukse på meg på måndag.
På stativet i butikken var buksene stortsett i størrelsane L og XL, men jammen var det ein damemodell i M!

Stormberg Berlevåg d. "Vindtett, vanntett, fuktighetstransporterande,.." osv. Med andre ord: funksjonell skallbukse.

Etter å ha prøvd buksa var det berre å fastslå at passformen var perfekt, nettingfôret behageleg (til tross for at det var litt varmt i butikken, og eg synst at skallbekleding med nettingfôr stort sett blir klamt når det blir varmt), og prisen god, kvaliteten var god, og prisen var god...

Testing av buksa i typsik haustvêr.

Så nå har eg altså fått meg ei ny turbukse, og prøvd den på rusletur, tur i regn, motbakketur i tåket, testa isolasjonen under ein heil times lunsj ute i skogen (ja, den varmar også, pussig nok, og det har mykje å seie for meg som er frysepinne når eg ikkje lear meg), eg har sykla med den på tørt føre, gjennom  regn og yr, og buksa har så langt halde mål på alle måtar.

"Harry Potter-treet" langs vegen mot Raudkleiv.

Typisk novembervêr.  Men buksa var faktisk heilt perfekt til slike forhold! (Greier du å sjå turgåaren heilt i enden av vegen?)

Så eg er storfornøydd!

Akkurat nå er jo vêret slik at det blir for varmt for meg med stilongs, mens det er for kaldt utan, i alle fall på tur. Så denne buksa dekkar akkurat behovet for varme og beskyttelse mot vind og regn nå om hausten.
Og dumt er det jo ikkje heller at Stormberg har eit bevisst forhold til både miljø og samfunnsforhold.

Her er nokre utdrag frå nettsida til Stormberg som kanskje skil denne produsenten frå dei fleste andre:

Stormberg har en panteordning på alt av Stormberg sports- og turtøy. Lever inn ditt brukte sports- og turtøy i en av Stormbergs butikker og få en pantelapp.

I Stormbergs selskapsvedtekter står det at 1 % av Stormbergs omsetning ekskl. mva skal brukes til humanitære og samfunnsnyttige prosjekter, primært for barn som har det vanskelig. 

Stormberg jobber kontinuerlig med å redusere klima- og miljøbelastningen knyttet til virksomheten. 

Så nå gleder eg meg berre til fleire turar ute. Uansett vêr!

Buksa er god å sykle med fordi ho er vindtett, men pustar samtidig, og har god passform med ekstra god plass rundt knea og tilstrekkeleg lengde samt strikk ned rundt anklane slik at det ikkje blir glipp ned mot skoene,
den beskyttar mot regn samtidig som den ikkje blir klam på innsida,
og den varmar faktisk når ein står stille utan at ein begynner å "koke" i den når ein for eksempel stikk innom butikken på veg heim att.

Furu i skodde.

Klart det kan virke som ei utfordring å kome seg ut på tur når det er skodde og fuktig og dårleg sikt ute. Men framleis er det mildt og fint ute, og viss ein hev lyst, så er i alle fall forholda nå glimrande for å fyre bål ute. I alle fall viss ein tek med seg littegrann ved sjølv slik som me gjorde på siste torsdagsturen vår.

Bålkos ute på tur.

Eg må sei at eg meir enn gjerne tek den vesle ekstravekten av litt tør ved når me går tur. Det er heilt fantastisk med eit varmande bål ute, spesielt nå på denne årstida.
Herleg! 

Trappeløpetrening i sjøormtårnet

I går var eg ute på løpetur, på første gong på lenge. Eg har ikkje løpt på heile to månader no, bortsett frå halvmaraton i Oslo for ein månad sida, og eit halvhjarta forsøk på å springe i skogen med lett sekk.
Men i går så var både inspirasjonen og motivasjonen såpass stor at eg faktisk berre måtte ut!

Dessutan har eg tenkt på at eg burde prøve å halde Binna i litt bedre form enn det ho får av å gå rusleturar. Så derfor var det på med joggesko, løpetøy og refleksvest, Binna fekk på reflekssele, og eg røska med meg ein energigel, sidan eg i god gamal, laurdagstradisjon hadde ikkje ete på ganske lenge...

Sidan eg ikkje hadde løpt på ei stund tenkte eg meg at eit nytt mål å løpe mot, ville vera fint.
Og kva finst det av større attraksjon i Seljord for tida en sjølve

sjøormtårnet     

å oppsøkje?

Eg skulle uansett berre jogge littegrann, kanskje 5km eller noko.

Det var mørkt ute, og eg hadde berre sett sjøormtårnet midt på dagen. Nokon meinte at tårnet ser imponerande ut i mørkret.

Så det ville eg finne ut.

Og eg blei ikkje skuffa.

Seljord har jo med dette fått si første femetasjers-bygning! 

Seljord har ein nokså flatt struktur ellers, må vite.

Eit par bygningar på tre etasjar, og resten er på to etasjar.

Så sjøormtårnet er virkeleg blitt landemerke.

Sjøormtårnet "by night". Nedste etasje med inngangen.

Ein velfortent kvil etter ca fem km og fem etasjer med trapper. Både eg og Binna har fortsatt løpeformen i  behold.

Det er sittebenkar og utsiktspostar på kvar av dei fem etasjene.

Sjøormtårnet sett utan- og nedanfrå. Heile fem etasjer.

Sjøormtårnet by night.

Etter at eg og Binna hadde sprunge opp fem etasjar med trapper, tatt litt bilder, og sprunge ned att, og tatt enda fleire bilder på utsida, bar det tilbake. Og eg begynde å kjenne at eg hadde tapt litt av løpeformen, i alle fall i motsetning til Binna, som lystig og fornøydd trava foran meg med hanskene mine i munnen. Kondis er ferskvare, påstår nokon. Det høyrest rimeleg ut. Godt at ikkje Binna visst det, da.

På motsatt side er det eit rom med benk og informasjonstavler.  Binna hadde benken heilt for seg sjølv denne kvelden. Sjølv om ho ikkje hadde så veldig lyst til å sitte på den. Ho ville springe vidare, nemleg. Sprek jente!

Do-it-yourself: Å reparere sko

Eg har alltid likt å gjera ting sjølv, og å lage ting sjølv.
Dessutan likar er å fikse ting.
Sjølv om posen med etiketten "Skal fiksast" stort sett blir stappfull før eg begynner å ta tak ting.

Men av og til så kan det ikkje vente.
Då eg gjekk pilgrim frå Vågsli til Røldal i slutten av august dette året, så heldt mine gamle fjellstøvlar ganske bra. Og nesten heilt fram også.
Men ved synet av stavkyrkja i Røldal, så kollapsa dei.
Solen løsna.
Frå halve støvelen.
Sidan eg hadde rekna med dette, hadde eg tatt med tape. Elektrisk tape.
Elastisk og sterk.
På denne måten fekk eg surra fast solen til støvelen igjen og gjekk dei siste 50m fram til kyrkja.

Eg er så glad i desse gode gamle støvlane mine. Dei er riktignok over 10 år gamle nå, og har fått skikkeleg juling gjennom åra. Spesielt under redningshundtrening kunne det gå hardt for seg, over stokk og stein og gjennom myrar og buska og kratt i full fart. Om vinteren blei det mykje tråkking i snø, og spesielt vårskaren tok til slutt knekken av tåforsterkninga laga av gummi.

Sidan gore-texen framleis er tett, og støvlane er utruleg gode, mens økonomien er dårleg, så ville eg ta og reparere støvlane framfor å kjøpe nye.
"Bruk Sikaflex!" fekk eg høyre som tips av ein annan pilgrim.
Som sagt, så gjort.
Eg tok ikkje bilder av reparasjonen. Eg må innrømme at eg var såpass skeptisk at eg nesten blei overtruisk. "Berre eg ikkje tek bilder av dette og bloggar om det, så gjeng det sikkert bra."

Det gjekk bra. Støvlane har alt vore på fleire fjellturar nå.
Solane heng fortsatt på.

Okay, dette ser ut som reklame for Sikaflex. Det er det ikkje. Eller jo da, men ikkje betalt. 

Sikaflex (Sikaflex®-11 FC+)er basert på polyuretan, noko som også er ingrediensen for reparasjonslim som "Seamgrip Seam Sealer" og "Freesole® Urethane Formula Shoe Repair", og det funkar veldig bra!
Og det ser ut til at det er ganske så mykje den kan brukast til: "Allsidig liming, tetting og fuging av de fleste materialer, for eksempel: tre, betong, siporex, murverk, metall, plast, keramiske fliser etc." som nettsida til Sika opplyser om.

Det er nok berre fantasien min som set grenser her for kva eg nå kan finne på å fikse!

Og når eg først var i gang med do-it-yourself og skoreparasjon, fann eg eit anna par gamle sko.
Gode, gamle sko.
Dei har eg også slitt ut i årevis, og eit par saumar hadde løsna. Men her også, så var gore-texdelen i orden, og skoene er såpass gode å gå med, at det er heilt uaktuelt å kaste dei enno.

Denne gangen brukte eg nål og tråd.
Det er alt som trengst: ei kraftig men ikkje for tjukk rundnål, veldig sterk tråd (helse av lin og den typen som er laga til å sy skinn og lær med, det er denne eg hadde liggande heime, og ein skarp saks. Eventuell ei tang, men det kjem an på kor sterk ein er i nevane.

Ved første forsøk sydde eg på vanleg måte, ved å stikke nåla gjennom hola frå den gamle saumen, og dra godt til. Men etterkvart blei det vanskeleg å dra nåla igjennom.
Det er lettare å sy "laust", altså sy slik at ein ikkje drar i tråden, men let den lenge i løkker. På den måten er det lettare å kome til på undersida av skolæret.

Utstyret eg brukte: rundnål, skarp liten saks og tang (ikkje med i bildet).

Første saum blei litt klønete. Men øvelsen gjer meistar.

Det var vanskeleg å få til ein fin saum her, men den blei i alle fall sterk.

Med litt skokrem på er saumen ikkje så synleg lenger.

Det ser ganske brukbart ut frå avstand. Og det viktigaste er jo, at den nye saumen er sterk.

Og så var det ein saum på den andre skoen også. Her let eg tråden henge i større løkker mens eg sydde, og stramma til alt saman heilt til slutt (brukte tang her).,

Denne gongen blei resultat bra, og saumen ganske pen også.

Eit par gode knuter til slutt.
Og skoene er fiksa og klar til bruk igjen :)