Fjelltur til det amerikanske flyvraket på Skorve

Det er faktisk ein del historie i Seljord som det går an å ta på!
Det amerikanske flyvraket på Skorve er ein del av det.

I dag var det så fantastisk fint vêr at eg berre måtte koma meg ut på tur.
Det fekk ikkje hjelpe at eg hadde avslutta løpeturen min i går kveld så seint som kl.22.00, slik at beina mine ikkje eigentleg kjendest spesielt spreke.
Dessutan viste det seg at bilen min riktignok hadde fått på seg fire vinterdekk, men det blei ein kraftig og skummel bankelyd rundt det høgre hjulet, som gjorde at eg snudde etter nokre 100m, og lot bilen stå.

Klokka var alt rundt 12.00, og dermed var det ikkje aktuelt for meg å gå heilt opp til Gøysen (toppen på Skorve). Dessutan blei motbakkane lange og bratte, og beina var som sagt ikkje heilt restituerte.

Det som er fint med stien opp til Skorve på "framsida" som eg kallar den, altså mot sør, er at du får fin utsikt ned mot Seljord og vatnet og dei kringliggjande toppane ganske fort.

Utsikt over Seljordsvatnet frå stien opp til Skorve.

Stien oppover er godt merka, i alle fall fram til krysset der ein kan velge mellom å gå opp til Gøysen eller fortsette mot det amerikanske flyvraket.

Flyvrak eller topptur? Det blei flyvrak på oss i dag.

Ifrå krysset blei det heldigvis mindre krevande å gå, noko som beina mine sette veldig pris på!
Binna såg derimot ut til å vera i storform, og gjekk stort sett foran. Ho hadde dessutan fylgt spora etter gruppen frå folkehøgskolen, og eg tippar på at ho syntest det var kjempespennande å snuse seg oppover fjellet.
Sjølv om me aldri blei godkjent redningshundekvipasje, så sit nok søkstreninga hennes godt i, og ho hadde nok meir enn gjerne gjennomsøkt fjellet etter ein bortkomen turgåar for å bli belønt med masse mat og kos :)

Binna ventar på meg. Sprek ho er! 

Det som skjedde under andre verdenskrig på Skorve, var at eit amerikansk fly som skulle frakte forsyningar kom i for låg høgde og flaug rett inn i fjellveggen nedanfor Gøysen (les gjerne meir detaljert her).

Tenk så fin utsikt - men så skjebnesvangert denne fjellsida blei for mannskapet i flyet i 1944...

Det som er igjen av flyet i området er vrakrestar:

Dette er ein del av ein vinge.

Vrakdelane er faktisk strødd omkring i landskapet.

Binna inspiserar ein vrakdel. 

Det finst ei veldig god nettside om dei to flyvraka som finst på Skorve (www.flyvrak.net).

Eg må seie at restane etter det amerikanske flyvraket gjorde enda meir inntrykk på meg nå etter at eg har sett korleis mannskapet på 10 som hadde omkome i styrtet såg ut:

Dette bildet er tatt av J.B.O'Hara, frå flyvrak-nettsida.

Eg tok meg ikkje spesielt god tid til pause der oppe, eg var eigentleg litt trøtt og sliten og hadde lyst til å benytte meg av den fine sola på vegen ned. Gjengen frå folkehøgskolen eg møtte såg derimot ut til å ta livet litt meir med ro, og satt seg godt til rette i lyngen då eg gav meg på veg ned att.

Så praktisk det er nå myra er frosen - ein blir ikkje blaut på beina!

Det blei ein ganske drøy tur utan bil, men så tenker eg at det å gå heile vegen gir ekstra trening, og eg hadde god tid, og vêret var fint, så det var eigentleg heilt greitt og litt artig å ta ein fjelltur rett frå husdøra.

På veg ned att - deileg med utsikt i ettermiddagssola.

Så nå er det restitusjon for Binna og meg. Etter ein god middag og varme i ovnen kjennest det godt å sløve litt resten av kvelden. Det er nesten som om den fine utsikten frå turen i dag har brent seg fast på netthinna. Og der er fint, det. Då kan det gjerne vera mørkt ute resten av dagen.

Lysglimt (mange!)

Det har vore ei utruleg deileg avslappande helg.
Kjempekoseleg å ha hatt besøk av Marie og Sakarias som begge to er så spreke og glade og var fulle av energi. Imponerande kor sprek og sterk Sakarias er også i motbakken! Lurar på om det ikkje er nokre gode gen han har fått frå mammaen sin altså ;)

Som eg etterlyste i sist innlegg, nemleg ein ny kurs i livet eller nokon som kunne vise meg vegen vidare, så kom som eit svar, eit brev i posten på fredag, frå sjukehuset. Eg har fått time til konsultasjon i desember, ei veke før jul, og det er eg utruleg glad for.
Forhåpentlegvis kan eg få hjelp til å finne litt meir ut av helsesituasjonen min etterkvart. Eg er lei av å ikkje vera i form og treng å stable livet mitt på beina igjen.

Eg har fått time. Nå skal det undersøkast...

I overført betydning riktignok, for i dag så viste det seg at det er akkurat beina mine som er nok i superform for tida.
Men humøret var forøvrig også godt i dag, og overskotet stort, og lufta ute var deileg, og temperaturen på 4 gradar og vindstilt, og løpelysten kom og tok meg og det blei ein løpetur på ein liten 5km kanskje.

Eg småsprang bakkane ned til Dyrskuplassen, der i god gamal tradisjon jolebjørka alt er tent (jamfør blogginnlegg frå i fjor her). Beina kjendest utruleg gode, pusten var djup og sterk og avslappa, og Binna såg også ut til å trave uanstrengt i veg.

Lysglimt i det mørke: jolebjørka på Dyrskuplasen i Seljord.

Etter ein liten fotostopp på Dyrsku'-plassen blei det ein liten runde gjennom sentrum og heimatt bakkane gjennom skogen bak Bringsås.
Nettoløpetid blei litt over ein halv time, og samla tid på beina kanskje 50minutt.

Herleg å vera på løpetur når eg hev overskot og beina kjennest gode! Binna har ikkje eingong tid til å ta bilde...

Så utruleg deileg det var å vera på løpetur igjen!
Dessutan har eg fått investert i eit par nye løpesko.
Og dei gleder eg meg til å prøve meir også.

Fint å kjenne på overskot, det er ikkje så ofte eg gjer for tida.
Eg håpar jo at eg får trent litt meir igjen til neste år, for eg kjenner at eg blir meir og meir inspirert til konkurransar neste år. Og då er det fint å legge eit lite grunnlag alt nå, i alle fall når det gjeld løping.

Det er i alle fall ikkje den mørke årstida som skremmer meg frå å løpe, i dag var det nemleg utruleg fint å vera ute rundt kl.21 og løpe i mørkret. Jolebjørkebelysninga gjorde visst susen!
Sjølv om eg framleis ikkje heilt har skjønt kva som er poenget med det der treet.
Men det er jo heller ikkje så viktig å skjønne alt her i verden...

Hm - hvor er jeg nå?

Tenkte eg i dag då eg var på tur.
Skulle eg ikkje vera på toppen NÅ?
Men kvifor er toppen der framme, og det er bratt ned og bratt opp att mellom meg og toppen, og eg er sliten, og kunne tenkt meg å vera heime nå...

Av og til kan det vera mørkt også når det er sol...

"Hm - hvor er jeg nå? Ein rask gjennomgang av kart og kompass før turen" er forresten ein brosjyre som har stått lenge samanklemt mellom andre bøker i bokhylla mi. Den kan forresten bestillast på idrettsbutikken.no.

For meg handlar orientering ikkje berre om å vite kor eg er hen, men også om å oppfatte situasjonen min, halde oversikt, og bevare roen uansett.
Det har eg vore flinkare til då eg var yngre.
Nå er eg ikkje lenger så sikker på det.
Både ute i naturen, og i livet ellers.

Akkurat nå skulle eg gjerne hatt ein slik brosjyre som omhandlar om å finne fram i livet.
Kor er eg nå?
Det lurar eg på.
For akkurat ei veke sida har eg hatt min siste psykologtime. Den aller aller siste.
Etter ganske mange timar. Veldig mange, faktisk. Tida gjeng jo fort.
Og eg hadde mykje å snakke om.
Det har eg fortsatt.
Men før eller sida når behov endrar seg, er det på tide å sjå seg rundt.
Kor eg er nå?
Kor går kursen hen nå?
Finn eg nokre nye haldepunkt undervegs?

Eg veit nå i alle fall kor skuggen min er hen - og Binnas også.

Eg har jo ingen kart og ingen kompass i livet mitt.
Og eit vegvalg må eg jo ta.
Kanskje eg skal spørre andre om retning?
Låne med meg eit kompass?
Få ei beskriving av starten på vegen?
Det håpar eg.

God tur...

Me kom fram til slutt.