Årets første våtdraktsskylling

Eigentleg så hadde eg tenkt å kalle innlegget for "Årets første utesvømming".
Så slo det meg at eg mest sannsynlegvis har eit innlegg med dette navnet kvart einaste år.
Det er jo ikkje så rart eigentleg, for kvart år må det jo bli den første gongen ein svømmer ute, ikkje sant?

Og sidan eg er så begeistra for svømming, er eg nødd til å blogge om det.
Etter utveksling av eit par meldingar seint i går kveld fann eg ut at eg ikkje var den einaste som hadde på programmet å skylle våtdrakta sånn rett før leggetid.

Kl.22 - triatletar rundt omkring er opptatt av å skylle og vaske treningstøyet sitt :D

Årets første våtdraktsskylling.
Det har seg slik at når du har brukt våtdrakta du så skal den skyllast i reint vatn.
Uansett om du har svømt i saltvann i havet, i klorert basseng, i ei møkkete elv eller eit fjellvatn av drikkevannskvalitet.
Sjølv om ein oppbevarar våtdrakta tørt og det dermed ikkje er grobunn for bakteriar teoretisk sett, så vil ei tørr møkkete våtdrakt med ein eim av klor eller tang og tare ikkje vera det du ønsker mest å ta på ved neste svømmeøkt.
Skyllinga in seg sjølv er alltid ei morsam affære:
Det sprutar, drypper, renn, og du kan eigentleg like godt vaske heile badet etterpå, viss du skyller våtdrakta inne, sidan alt blir vått med mindre du dusjar deg samtidig i dusjen. Meir praktisk er hageslangen ute. Men då får du spruta på deg ein god del iskaldt skyllevatn.
Jada, utesvømming er ikkje for pyser!

Men kanskje du er så elegant som katten her?
Då går sikkert skylling av våtdrakt som ein leik :D

Men nå - meir om gårsdagens første utesvømming.
Den kom brått på meg.
Etter tre-fire timar stillesittande lesing om kroppens karbohydrat- og fettmetabolisme så hadde eg planlagt ein lett joggetur og styrketrening.
Men - sånn blei det ikkje.
Eg overraska meg sjølv.
For plutseleg hadde eg dratt våtdrakta ut av skapet, stappa handkle, svømmebriller og svømmehette i ein sekk og forsikra Lukas om at "eg snart er tilbake - du må berre vente litt".

Det tordenvêret som YR hadde spådd kl.16.00 hadde stikke innom Seljord i form av to beskjedne tordenskrall, så eg følte meg ganske trygg på at solskinnet og varmen ville fortsette.
Dessutan hadde YR meldt om at vinden skulle dreie frå sør til nord-nordvest, og det betyr at alt det varme overflatevatnet ville bli blåst vekk igjen om kort tid!

Jepp. Det er slik eg vil ha det!

Best å sykle fort før det varme vatnet forsvinn!
Eg dundra gjennom skogen ned "kjærlighetsstien" (som ikkje viste seg særleg kjærleg i januar då eg ramla på den og skada leddband i kneet, men men, eg ber ikkje nag altså), i full fart, og i pulssone 4-5 (vinrød) ned til stranda.
Huff, vinden hadde alt dreidd til vest, men sidan stranden ligg i ei bukt på austsida, så håpa eg på at nokre få halvvarme bølger ville vera igjen for meg.
Med våtdrakt er alt over 15C er greitt for meg!

Til tross for litt frisk vind så var det tilnærma bølgefritt, og ikkje ei sjel på stranda.
Perfekt!

Synet som møtte meg.

Eg fekk det plutseleg veldig travelt og drog på meg våtdrakta i full fart.
Ikkje lurt!
Du skal virkeleg bruke tid til å dra på ei drakt laga av neopren, for den både klistrar og suger seg fast til huden.
Og det blir det sjeldan god svømmeopplevelse av.
Men men.
Eg hadde det nå travelt.
Det var nokre få mørke skyer igjen i nordvest, så eg ville heller koma meg fortast mogleg i vatnet før godvêret ombestemte seg...

Ooooh årets første utesvømming ventar!

Vatnet kjendest først greitt.
Så iskaldt.
Brr....
Jaja.
Det kjendest ikkje så verst.
Nei, det kjendest faktisk deileg.
Hurra, eg er ute og svømmer igjen!

Salig og fjern - fiskefjeset mitt :D.

Vatnet var som vanleg honningfarga, og solstrålane laga effektar av glitter og små lysglimt mot den lyse bunnen. Temperaturen antar eg at låg rundt 17C.
Altså bra for ein stor innsjø i Vest-Telemark i juni.

Bildet tatt under vatn. Med Sony Xperia Z. Den skal tole det. Jaha.
Bildet blei jo fint nok det!

Utsikt mot Bjørgenuten frå vatnet.
Og fine svaberg.

Eg lurar på om dei to-tre månadene med styrke- og muskelbyggande 5x5-styrketrening har gitt effekt og utvikla muskulaturen min i overkroppen, for ORCA-drakta kjendest trangare enn nokon gong.
Armane mine får rett og slett ikkje plass.
Det er faktisk ermene som er for smale og trange, for eg kjenner at skuldrene eigentleg har nok plass.
Og det er nok materiale f.eks. under armane.
Så bevegeligheten er ikkje verst, men likevel, det er ikkje godt å svømme med avsnørt armmuskulatur.

Men føtane har det bra. Blemma var også nesten borte.

Eg har håp om at det bestilte swimskin passar bedre.
Viss ikkje så trøster eg meg med at svømminga i Haugesund tross alt berre tar 40min, og dess meir ubehageleg, dess fortare kjem eg til å svømme, for då blir eg så sur og lei at eg fort vil bli ferdig (takk og pris for at eg har denne rare logikken!).

Eg kosa meg i går.
Ein liten småbarnsfamilie hadde også inntatt stranda - berre tre meter frå sykkelen min, og dei tre jentene i alder frå ca.2 - 6år, gjorde store øyne då dei såg meg svømme.
Dei prøva seg tappert i det kalde vatnet, med ikkje anna enn rosa bikini.
Eg måtte stoppe og oppmuntre dei, og vise at eg "juksa" med våtdrakt på.

Skiftesona mi.

Eg veit ikkje om jentene bada til slutt (pappaen deira nektar i alle fall), men dei kosa seg veldig på stranda.
På meg blei det omtrent 500m svømming.
Sånn ca 15min.
Moro var det å svømme "medstrøms" og med vinden i ryggen, og halde øye med strandkanten, for fytti, da går det fort!
Tenk å kunne så fort og uanstrengt også utan medvind!?

Berre såå deileg å svømme ute under sol og blå himmel.
Eg ELSKAR det!

Sjølv om eg berre skulle sykle heim, så blei sykkellåsen min liggande på stranda, så eg fekk meg ein ekstra liten sykkeltur tilbake slik at til slutt nesten hadde ein slags kombiøkt: 500m svømming etterfølgt av 9km sykling.
Og så etterfølgt av styrketrening.

Så, nå heng våtdrakta i dusjen, forhåpentlegvis tørr og fin, saman med resten av treningstøyet, og ventar til vidare innsats.
Det er godt å vera i gang igjen etter opphaldet mitt i Tyskland, eg kjenner at eg er sterkt motivert og må passe meg slik at eg ikkje overdriv.
Det er jo fort gjort når det er så moro som det er...

De galne (triatletar) har det godt - og er happy når dei får drive med sitt!
(Sidan eg rappa dette bildet uhemma frå nettet, ta ein titt på boka "Trizophrenia - Inside the Mind of a Triathlete" av Jeff Mallet, som bildet er frå.
Eg trur eg må få tak i boka, den virkar morsam!

Svømmehud via internett.

"Your order has been placed".
Høyrest det velkjent ut?

Eg likar nettshopping, eg må jo berre innrømme det.
Etter at eg for mange år kvitta meg med skepsisen ovanfor netthandel, så har det sidan berre vore positivt.
Det har strømma inn mykje treningsutstyr i posten gjennom åra.

Med eit tastetrykk så har du plutseleg bestilt!

Klart, du kan bomme på størrelse.
Plagget eller skoene kan vera heilt annleis enn dei ser ut på bilder.
Men eg tek no gjerne ein sjans.
Delvis fordi eg synst det er spennande, og likar litt av denne uskyldige spenninga i kvardagen, og delvis fordi eg rett og slett bur for langt unna butikkar som har det sortimentet av utstyret eg treng.

Eg trivst med å bu på bygda.
Så lenge eg har internet får eg jo tak i det meste som ellers er litt utanfor rekkevidde...

Eg er også kravstor når det gjeld kundeservice og rådgiving.
Før eg kjøper meg noko nytt, så har eg som regel gjort grundig research.
Lest utstyrstestar opp og ned (i alle fall på dyrare utstyr), gjort samalikningar med alternative produkt, lest om materialet osv.
Så sjølv om eg også set pris på å handle utstyr i ein fysisk butikk så likar eg ikkje når eg møter ein kundebehandlar i butikken som fortel meg ting eg alt veit : "Da treng du nøytrale løpesko" "Da har du størrelse 38-39" eller ting som ikkje stemmar: "du burde ha høge fjellsko og ikkje låge"
Blir eg ikkje høyrt, mistar eg lysten til å handle.
Enkelt og greitt.

Viss noko prøver å selge meg noko eg ikkje har tru på -
då mistar eg lysten - ja då ser eg kanskje slik ut
(sjølv om eg hadde det moro på bildet - var berre veldig fokusert :D)

Internettshopping har stort sett gått greitt.
Klart eg har bomma med størrelsen innimellom.
Men da er det jo berre å anten sende skoene tilbake, eller selge vidare.
Ei sprek venninne og dattera hennes har same skostørrelse som meg og har tatt imot både terrengløpesko og adidasløpetights (kva er det med adidas og dei små størrelsane deira???).
Riktig temposykkel i riktig størrelse, og utan ein einaste skramme, kom i posten heilt frå Storbritannia, så den blei ikkje bytta!

Ifjor bestilte eg meg ny våtdrakt frå Sailfish.
Sidan eg hadde prøvd modellar frå Sailfish før, hadde eg tru på at den ville passe. Og jo, den passa bra, men akk nei, så lang den var i ryggen? Den tok til og med inn vatn når eg svømte.
Sukk...

Ok, ein SER at det er for mykje materiale øverst.
Bildet er frå i fjor.

Sidan Sailfishdrakta er laga av så bra materiale, og utruleg fin, så sat det langt inne å selge den.
Men så blei eg kjent med ei førstegongstriatletjente på Bøsprinten som kanskje kunne tenkt seg å prøve drakta (kan hende eg bidro litt til at ho til slutt skjønte at ho trengte ei våtdrakt - ehem), og eg var ganske sikker på at den fine Sailfishdrakta mi ville passe henne bra.

Som tenkt, så gjort, så for eit par-tre veker sidan blei drakta pakka ned i ei eske og sendt nedover i fylket. Ha det, gode Sailfishdrakta mi...!
Og nå kan den glede seg til mange svømmeturar nå, for den passa visst godt og jenta er fornøydd!
(Etter samtale med kundeservice frå Sailfish blei eg forresten fortald at denne Vibrantmodellen frå 2013 var ekstra lang i ryggen - det har dei endra igjen frå 2014 av).

I dag så bestilte eg meg altså ny våtdrakt.
Eller, eigentleg så er det strengt tatt ingen våtdrakt, men ei svømmehud - eit "swimskin".
Det betyr at den er mest laga for svømmarar som ikkje treng ekstra oppdrift i form av tjukk neopren, og heller ikkje isolasjonen som du får frå det tjukkare materialet i ei vanleg våtdrakt.
Etter forsiktig råd frå Sailfishkundeservice valgte eg meg også ein størrelse mindre (skummelt!!).

Den ser nå bra ut. Men alt frå Sailfish ser bra ut.
Er så spent om den passar bra også!

Eit "swimskin" er også meir fleksibelt og skal gje større bevegelighet i skuldrane, og det er akkurat dette eg er ut etter.

Svømmehud på engelsk heiter nok "webbing". Bra for andungen,
veit ikkje korleis den hadde sett ut med våtdrakt på :D

Triatlonvåtdrakter som er laga for "gode" svømmarar er som regel såpass dyre (4-6000kr) at eg aldri har vurdert å spare til ei slik drakt eingong.
Men nå blir det altså "svømmehud".

Eg har faktisk eit "swimskin" frå før, frå Aqua Sphere. Utan armar.
Super behageleg å ha på og svømme i,
men den tek inn vatn øverst,
og eignar seg derfor lite til å svømme konkurranse
(den er visst også for lang i ryggen for meg, jaja, størrelse small)

Vêret er for tida nydeleg over det heile landet (trur eg i alle fall, sorry dikkøn som har dårleg vêr, men uttrykket "over det heile landet" er berre så bra :D) og eg er littegrann i pre-race modus, det er nå berre ein månad igjen til IM 70.3 Haugesund, og eg kjenner at eg heng litt etter med treninga mi.

Eg skulle forlengst hatt fleire lengre sykkelturar.
Og løpeturar.
Pinsesundagen blei det ein løpetur på 15km, og det kjendte eg godt i låra dagen etterpå, spesielt sidan eg ikkje tok det så roleg som planlagt.

Eg snudde her. Neste gong løper eg kanskje enda litt lengre.
Jepp. Kanskje når eg ikkje har blemme under foten?

Men moro var det.
Eg kosa meg.
Motivasjonen er god, og vêret er bra.
Solskinnet inviterar til trening, for min del.
Snart må eg vel også få teste vanntemperaturen her og sjekke om sjøormen har kome seg godt gjennom vinteren...

Og så må eg fikse blemme. Stoor blemme. Fytti.
Føtane mine er visst ikkje lenger vant til å løpe 15km i varmen...

Om å møte veggen (klatreveggen).

I tillegg til all triatlontrening dette året har eg tenkt meg som eit slags nyttårsforsett å prøve ut minst éin ny type sport - eller ein type idrett som eg ikkje driv med "eigentleg".

Då eg studera i Tyskland budde eg i Rostock, og der var det eit kjempetilbud av studentidrettar å boltre seg i. Heilt gratis. For meg blei det padling og klatring, og mens det ikkje skjedde så mykje padling om vinteren, så blei eg ganske ivrig til å klatre innandørs heile året.
Som folk flest som driv med klatring blei eg fort veldig ivrig og engasjert.
I motsetning til kondisprega idrett så trur eg at ein som nybegynner opplever ein ekstremt bratt stigande meistringskurve i klatring. I tillegg til å klare å klatre opp sjølve veggen er ein også nødd til å lære grunnleggande sikringsteknikkar og knuter osv, slik at klatring i starten er ei fin blanding av teknikk, praksis og teori, kroppsbeherskelse, overvinning av eventuelle frykter (høgde, vil tauet virkeleg tåle eit fall, osv).

Ja, det er nok kjekt med energi når ein klatrar også. 

Eg klatra aktivt i to år, to gonger i veka, og blei veldig hekta.
Etter flytting blei det litt av og på med klatringa, mest fordi eg dreiv med redningshundtrening og studier igjen som tok mesteparten av tida.
Så oppdaga broren min fascinasjonen ved klatring, og sidan han bur i nærheten av München ikkje langt unna  Alpene, så blei også han bitt av klatrebasillen.
I motsetning til meg så likar han best å klatre ute, og gjerne over fleire taulengder over lengre og høgare veggar. Eg synst det er moro med sportsklatring inne, eg da.

Klatreveggar innandørs, i klatresenteret i Landshut.
Det ser moro ut!

Nå under besøket mitt hos han siste helg, kunne han sjølvsagt ikkje droppe den ukentlege klatringa med klatrepartnaren sin (du treng jo alltid ein annan person på bakken for å sikre deg når du klatrar), og då blei eg med til klatrehallen.
I anledning hadde eg kjøpt meg ny klatresele på førehand (min gamle var faktisk blitt 20år gamal!!!), mens mine gamle klatresko skulle få æren til å bli med på vertikale eventyr igjen.

"The Petzl Luna Harness is a girl's best friend"
---> jada, sånn sett bort frå sykkelen da :D

Landshut har eit ganske nytt klatresenter (Kletterzentrum Landshut). Med høge veggar (15m) både inne og ute, og bouldreveggar. Det som eg likte godt, var at det gjekk an å klatre ute. Det var jo super fint sommarvêr, så det var godt å kunne klatre ute.

Så nydeleg å kunne klatre ute på kunstig vegg. Synst eg da :D
Dette er også frå klatresenteret i Landshut.

Eg må innrømme at det var dagen før avreisa heim att, og eg hadde blitt sliten etter mange dagar hos broren min, og fått heimlengsel. Eg hadde møtt mange nye mennesker heile tida, brukte heile to dagar til å venne meg til å snakke tysk, og lengta etter Lukas og Telemark. Eg  heldt derfor på å droppe klatringa. Heldigvis så gjorde eg ikkje det (som niesa mi Anna (nydelege 14år og nykonfirmert) sa til meg "Du blir meir vaken av å klatre." Klok jente♥og god til å klatre er ho også).

I anledning hadde broren min beordra ein annan klatrekompis til å koma også, for denne var  "gamal/ex-" triatlet som hadde begynt med klatring som felles aktivitet med sønnen sin. Ein annan klatrekompis hadde tatt med dottera si, så me var ein koseleg liten gjeng.
Mens broren min tok seg av jenta og instruerte henne (han er utdanna klatreinstruktør frå den tyske alpeforeninga, DAV), blei eg godt tatt vare på av dei andre to gutta.

Horst klatrar opp den grøne ruta.
Han klatrar i led, dvs han er sikra nedanfrå, og heng tauet i
sikringane mens han klatrar oppover
(Mens eg alltid var sikra ovanfrå, sjå lenger nede for forklaring).

Det var kjekt med å få oppfriskning av gamle kunnskapar, for sjølv om teknikken i armer og bein var på plass att med ein gong, så var hodet mitt ikkje med i det heile tatt. Eg har da også offisielt innført begrepet "teflonhjerne" i Sør-Tyskland for å forklare tilstanden min :D
Dei var så flinke til å vise meg nye sikringsknuter osv, men eg heldt eg meg til den gode gamle åttetallsknuta, som er ein klassikar og som eg lærte meg utanatt i blinde i gamle dagar, så den blir nok aldri sletta frå hukommelsen!

Åttetallsknuta.

Eg avstod frå å sikre ein klatrar sjølv, sidan eg eigentleg både var sliten, kvalm, sulten og hadde hodepine (eg møtte faktisk veggen der, både bokstaveleg talt, og i overført betydning).
Men å klatre mens eg var sikra i topptau var moro!
Det finst forskjellige ruter å klatre opp, som er merka med forskjellig vanskelighetsgrad.
Dei lette rutene har gjerne store, gode klatretak me liten avstand imellom, mens dei vanskelegare har mindre klatretak som har større avstand, og som krev meir planlegging og bedre teknikk.

Klatretak finst i mange størrelsar, fargar og fasongar.

Den først ruta eg klatra hadde grad 5 (på UIAA-skalaen, sjekk her for forklaring, heldigvis brukar me same skala her i Norge) og det gjekk fint, sjølv om hodet mitt enno ikkje var skrudd på.

Men - er du sikra ovanfrå, så er klatring veldig sikker. Sikrare enn sykling. Du heng i tauet i klatresela, og skulle du mista taket, så "fallar" du kanskje 50cm (noko som er mindre enn om du snublar over ei trerot i skogen og ramlar).
Stort sett så klatra mine klatrekameratar Horst og Martin først, og klatra i "led" (dvs dei festa tauet i sikringsslyngene undervegs på veg opp) mens eg klatra på topptau etterpå, dvs. sikra i tauet ovanfrå.

Forskjell mellom "klatring på led" og "klatring på topptau". 

Eg kom godt overeins med desse to karane, og det er bra, for det er viktig når du klatrar, både for opplevelsens skyld, men også fordi du skal kunne stole 100% på klatrekameraten din. Det er tross alt han/henne som sørger for at du kjem deg trygt både opp og ned. Me snakkar om ein klatrevegg som er 15m høg, tross alt!

Dette var min første rute eg klatra opp.
KULT ikkje sant?

Så klatra eg meg altså frå vanskelegheitsgrad 5 til 5+ og 6-, og fekk igjen skryt for mine gamle ferdighetar som blei vekt til live.
I tillegg så kjente eg kor mykje det hjelpar å ha veltrente triatletmuskulatur, og ikkje minst, så kjente eg effekten av min 5x5-styrketrening! Eg blei så og sei lite sliten av å innimellom henge litt i armane, det heile gjekk som ein drøm!
Eg fekk dessverre ikkje tatt eit einaste bilde av meg sjølv i klatreveggen, men men, det får halde med å vise fram klatreveggen for denne gongen da.

Eg fekk god bruk for det gode gamle triatlonmottoet frå Tvedestrand Triatlon: "The faster you run, the faster you're done." Det funka for meg også for klatring: kjem eg meg fort raskt nok til toppen av veggen, blir ikkje armane så sliten ;)
Karane rista litt på hodet av dette  :D

Eg teikna inn to av rutene mine. Moro å nå opp til taket!

Det var skikkeleg moro å klatre igjen, og det gav heilt klart meirsmak.
Her i Vest-Telemark finst det eit par større og internasjonalt kjente klatreområde, i Nissedal og Fyresdal, og også eit aktivt klatremiljø i Midt-Telemark i Bø. Så kanskje skal eg også klatre litt ute etterkvart, når triatlonkonkurransesesongen er over?

Enn så lenge kosar eg meg med at eg enda ein gong greidde å ikkja la det slitne hodet i teflonmodus koma i vegen for at eg kan vera aktiv.
Klatring er dessutan noko som eg trur me som menneske er i utgangspunktet "skapt for", akkurat som løping/rask gange, sidan det sikkert gav større overlevingssjansar i riktig gamle (steinalder-)dagar.
Så da er det kanskje ikkje så rart at ein fort blir hekta når ein startar med klatring?

For meg har dette møtet med veggen i alle fall ført til enda større motivasjon for å fortsette med styrketrening. For det nyttar! Frihetsfølelse både horisontalt, på beina, sykkelen og i vatn, og vertikalt oppover i klatreveggen, det er luksus.
Eg er jammen takknemleg for at eg har den kroppen eg har, og at eg kan bruke den!

(Og har alt ein god idé om kva slags "ny sport" eg skal finne på til sommaren - la meg sei så mykje at denne er såpass eksotisk at den IKKJE finst på Endomondo sitt utvalg :D)