27. juli 2015

MuleBar - energibar HunzaNut - min nye favoritt

Utan energi kjem me ingen stad - verken i dagleglivet eller på trening.
Så energi skal til.

Og i tillegg til den mentale energi som får ein til å kaste seg ut døra ikledd løpetøy eller trillande på landeveissykkelen, så er det også viktig med energi i form av kaloriar.
Mat.
Eller drikke.
Energibarar er pakka ned til ein forutsigbar porsjon energi, har lang haldbarhet og også forutsigbar smak og energiinnhald, samanlikna med f.eks. brødskiver eller banan.

Eg har for fleire år sida prøvd energibarane frå Mulebar (les innlegget her), sidan eg likar konseptet deira. Den smaksretninga eg prøvde den gangen ("Apfelstrudel"), var veldig god også. Litt søt kanskje, men veldig god.
Men etter å ha prøvd fleire variantar av MuleBar, har eg fått meg ein ny favoritt: "HunzaNut".

Så denne har eg bestilt meg fleire av etterpå, og hatt den med i løpebelte som nødmat i tilfellet eg skulle gå tom for energi. Det har funka fint, sjølv om eg stort sett har ete den til tross for at eg eigentleg hadde nok energi igjen. Berre fordi den er så god..


Den har altså aprikos og valnøtter som hoved- og smaksgivande ingrediens. Det eg likar med Mulebar i tillegg til den gode smaken, er at dei brukar ein god del av ingrediensane frå Fairtrade-godkjente produsentar. Det gjeld ikkje alle smaksvarianter. Dessutan er emballasjen visstnok komposterbar. Det har eg ikkje prøvd, men tanken er god. Havnar emballasjen i naturen, blir den faktisk borte etterkvart. Vanleg plast er ikkje nedbroten for etter mange tusen år...

Denne energibaren er nok best eigna for rolege løpeturar, sykkelturar eller turar i fjell og mark der intensiteten ikkje er så høg, eller er ein kan ta seg ein pause. Konsistensen av sjølve baren er riktignok "saftig" nok og ikkje tørr, og dermed lett å svelge, men det er store bitar av aprikos i baren, så du kan ikkje berre stappe den i deg i stor fart og høg pustefrekvens. Den skal nytas.


HunzaNut'en er ikkje spesielt klissete, ikkje eingong etter å hva vore med i drikkebelte på rundt 25gradar i sola. Emballasjen er forresten også lett å opne (det finst andre barar som er heilt håplause - nokre må du dra og rive i, mens andre får du berre av ein flik av gangen).
Heile baren er på 56gram. Ein fin liten snacks. Det er mange barar som er rundt 50-60gramm. Du får i underkant av 200kcal per bar (192kcal for å vera nøyaktig).
Det som eg likar så godt ved akkurat "HunzaNut"-varianten er at den inneheld mest tørka aprikos, og ikkje syrup eller korn. Heile 32% er tørka aprikos. På dei andre variantane er det ofte rissyrup som er hovedingrediensen. Ikkje på denne her...
Dette er ingen energibar for folk med matallergiar derimot. Den inneheld jo nøtter, og korn (havre), og soya, noko som mange med matallergi reagerar allergisk mot.
Men - korleis er smaken da?
Den smakar aprikos - faktisk!
Ikkje alle energibarar som kallar seg "eple" eller "mango" smakar eple eller mango. Eller aprikos. Mens denne her smakar akkurat som navnet sitt antyder. Den smakar tørka aprikos, berre mindre påtrengande. Så har den ein meir saftig konsistens og nøttebitar - den glir liksom lett ned.
Det har hendt at eg har tatt meg ein slik også om eg ikkje har trent, f.eks. til lunsj. Berre fordi den er så god - med så mykje tørka frukt og litt valnøtt (7%) så er den også litt sunn, tenker eg. I alle fall på lik linje med ei brødskive. Berre at den smakar bedre.

Lukas fekk ikkje smake. Det syntest han ikkje var så greitt. Men han har ingen problem med varierande blodsukker og humør - han er aldri sur på tur - dessutan finn han mange - ehem - "godbitar" undervegs som gir han energi. Så han var berre bakgrunnspynt her :)

Eg er forresten (dessverre) på ingen måte sponsa av MuleBar, så denne testen her kjem rett og usensurert frå hjartaet - og magen sjølvsagt.


23. juli 2015

Terapisamtale nr.52

Ja det var altså terapisamtale nummer 52 i løpet av knappe tre år som eg hadde siste veke i juni i år. Høyrest ut som eg har hatt ganske mange, men dette er faktisk mange færre enn eg har hatt mellom 2006 og 2011...

Nå er det slik at eg ikkje har blogga så veldig mykje om helse i det sist, dvs mental helse, og det har eg savna, sidan denne biten av livet mitt har veldig mykje å sei for korleis det går, og ikkje minst korleis det går med treninga.
Spontansvømming under sykkeltur - av og til så hjelpar det med "kuldesjokkterapi" -
mot akutt nedstemthet og mentalt kaos i hodet. Det var i-i-i-iskaldt i vatnet.
Men som oftast er det slik, at anten så går alt bra, mentalt sett, og då er det jo ingen grunn til å blogge om det, ellers så er det slik at eg er såpass langt nede psykisk at eg ikkje orkar å blogge om det, sjølv om det hadde vore nyttig og eg gjerne hadde gjort det.
Det er rare greier, den mentale helsa vår.
Nå er det også slik at terapisamtale nummer 52 er den siste i rekka med terapeuten min. Ho, la meg kalle ho "M", har hjelpt meg veldig mykje med å rote rundt og rydde opp i gamle greiar. Mykje meir enn forrige psykologen har klart.

Me kom liksom meir til bunns i saka. Ei utredning ved DPS utelukka også dei flest diagnosane, mens eit par stykke var relevant for meg. Og sjølv om det kanskje ikkje er så hyggleg å få ein diagnose på mental sjukdom (då er du liksom gal på ordentleg da :D) då får ein eit godt og konkret utgangspunkt å jobbe med, og derfor fekk eg oppklart så mykje meir på dessse 52 samatalene enn gjennom terapien i 5år med forrige psykolog.
På veg til møte med fastlegen - "M" er også passe dyktig sjåfør.
Praktisk med sjukehusbil.
Eg hadde aldri kunna tenkt meg å få eit så godt forhold til ein kvinneleg terapeut heller, og eg har mine (bak)grunnar for det. Men M har vore strålande, flink, nøyaktig, både empatisk og krevande, forståelsesfull og spørrande, morsam og alvorleg. Ho presenterte seg som eit heilt menneske, så mykje meir enn brre terapeut, og behandla meg også som eit menneske. Det gav gode forutsetningar for å kunne jobbe grundig med smertefulle og traumatiske opplevelsar frå gamle dagar.

Dessverre så er det slik at ho, M, har valgt å fortidspensjonere seg. Det kom ikkje eigentleg som eit sjokk på meg, sidan ho er så flink til å balansere livet sitt, noko som er viktig i jobben som terapeut, trur eg, så nå skulle ho bruke tida til familien framover. Pussig berre at eg aldri har sett på ho som "gamal nok" til å kunne fortidspensjonere seg. Ho er ei såpass sprek flott dame som er oppegåande og ung til sinns, så då eg fekk høyre nyheitane i februar i år, kom det allikevel som eit lite sjokk på meg, litt uvirkeleg.
Terapeuten min "M" var med på Haukeli i fjor, slik ser ho ut :D 
Men - då blei altså terapisamtalen nr.52 den siste for meg hos henne.
Noko som eg ikkje får gjort noko meir med. Det er eit kapittel som er avslutta nå. Eg er veldig lei meg og savnar ho.
Eg er heller ikkje "ferdig".
På ein måte så trur eg ikkje alle ting kan fiksast, eller bør fiksast, hos eit menneske. Det er saker og ting hos meg som ikkje går an å fikse, men dei går det fint an å leve med.
Mykje av dette har eg altså lært gjennom dei 52 samtalene. Krisehandtering stod øverst. Avliving av livsmsyter (såkalla "levereglar"). Og litt til.

Framover så skal eg bruke den nye fastlegen min for å sortere mentalt rot.
Eg er fortsatt ganske mykje plaga med vonde drømmer og mareritt, og til tider så blir eg ramma av såkalla emosjonelle flashbacks, der eg på ein måte blir satt tilbake til ei tid eg ikkje hev lyst til å gjenoppleve - samtidig så meiner ubevisstheten min at når me først har rota rundt i gamle greier, så må me også bli ferdig med det, og det er eg visst ikkje heilt allikevel.

Så då dukkar det opp. Plutseleg. Eg skjønner det ikkje der og da, men skjønner at alt er feil, alt er gale, ingenting hjelpar, eg er ikkje meg sjølv, eg er både i kampmodus, på flukt, på vakt, er irritabel, sint, utslitt, deppa, fortvila og ingenting ser ut til å hjelpe. Ein løpetur i fint vêr - som eg ellers hadde kosa meg med (hey - eg kan løpe - utan smertar i foten! Det er jo bra det!?) - den løpeturen er eg faktisk ikkje heilt med på - sånn eigentleg. Er berre sliten og sint. Overmanna av noko eg ikkje vil vera med på - gamle følelser, gamle greiar som fangar meg, og som eg ikkje kan kvitte meg med om eg enn prøvar så hardt.
På løpetur. Men eg er ikkje med.
Spennande å ta bildet av meg sjølv med tomt blikk...
Gjennom terapien har eg lært meg å takle desse dagane når det står på som verst. Men eg ville eigentleg aller helst ha rydda opp og asvlutta det som ligg bak det heile - slik at eg slepp slike episodar i størst mogleg grad framover. Eller at dei varar mindre lenge.
Men me rakk ikkje å koma dit, eg og terapeuten min. Dei 52 samtalene strakk ikkje til, me kom ikkje så langt.
Så nå skal eg jobbe vidare med dette sjølv, med støtte frå den nye fastlegen min. Eg orka vel eigentleg heller ikkje å møte ein ny terapeut med det same, det er ganske slitsamt og krevande å starte med ein ny behandlar. Og etter til saman ni år med terapi treng eg ein liten pause.
Lukas er ein god lyttar, og han har fast stilling hos meg som pelsterapeut :D
I dag er det dag 4 på denne emosjonelle flashbacken, og eg har nesten kome meg ute av den. Ellers hadde eg verken orka eller greidd å skrive dette her. Hodepinen er bedre, muskelkrampene i skuldrene og pustemønsteret er blitt bedre, og eg greiar faktisk å slappe av.

I går greidde eg å rusle tur med Lukas i skogen i over to timar, og det gjekk heilt fint, mens eg kvelden før måtte snu etter 15min fordi eg rett og slett ikkje greidde å gå - hodet mitt var i kampmodus, heile kroppen var det, det var heilt forferdeleg.
Så heldigvis har ting roa seg nå.
I skogen i går - fem minuttar utan mentalt kaos, berre sol i ansiktet og vind i håret. Godt.
Ekspertane seier at det er lurt å verbalisere slike opplevelsar, dvs sette ord på dei, slik at ein brukar den prefrontale kortex (hjernebarken) til å bearbeide desse emosjonelle episodane. Det er nemleg igjen "amygdalaen" som overreagerar, slik eg har skrive om før i innlegget mitt om den overaktive mentale røykvarsleren min, aka amygdala. Neste gong det dukkar opp ein flashback er denne rasjonelle hjernebarken min kanskje raskare ute til å sette ord på kva som skjer, og flashbacken blir mindre intens og varar kanskje kortare tid?
Eg håpar det.
Eg skal prøve.

13. juli 2015

Jakta på komforten.

Komfort kan vera så mangt.
Ei mjuk pute, ein god stol, eit godt sitteunderlag, eit godt sykkelsete, god sittestilling på temposykkelen...
Komfortabel på sykkelen, til og med på leigd sykkel,
 med medbrakt pedlar, sete og tempostyre (IM 70.3 Mallorca 2011).
For tida så er eg på jakt etter det siste.
Eg har innsett at eg er nøydd til å få løfta styret på temposykkelen min lenger opp viss eg skal bruke sykkelen på langdistansetriatlon. Den funkar fint på ein halv ironman der eg syklar 3,5t, men lengre enn dette og nakken min sviktar, trur eg.
Setet mitt må vera ganske høgt for å gje nok spelerom til mine lange bein, mens den korte ryggen min må strekke seg langt ned til tempostyret. Det går fint på korte distansar.
Avstanden mellom setet og styret er kort nok.
Men nårr styret er lågare enn setet,må eg passe på nakken min. 
Sjølv om sykkelen passar bra, hadde eg sykla ein fulldistanse ironman med denne sykkelen?
Alternativt kan eg bruke racer'n, men den er faktisk fortsatt for lang for min korte rygg. Sjølv om det gjekk jo fint i Frankfurt i 2010... så kva blir det, tru?
Eg har lyst til å satsar på temposykkelen min, og då tilpasse sittestillinga enda bedre. Til dette skal styret lenger opp. Så nå har sett meg ut eit såkalla "aero bar riser kit" frå Profile Design:

Dvs på bildet ovanfor er det  brukt fleire kit oppå einannan.
Kitet i seg sjølv består berre av skruer og av "mellomlegg" med ulik høgde:
Profile Design Bracket Riser Kit
Dette kitet er eg nå på jakt etter. Det ser ut som eg ikkje er den einaste, for mange plassar er den utsolgt. Like før eg trudde eg kunne bestille det, så oppdaga eg det var laga for styret med 31,8mm (såkalla "oversize"). Styret på temposykkelen min er det originale frå Quintana Roo og laga med 26,0mm. 
Original styre med ny tempobøyle (i såkalla "S-bent" form som eg likar best,
albustøttene er original (dvs frå VISION).
Akkurat nå så brukar eg adapter for at albustøttene til tempobøyla skal sitte riktig på, og det går fint og er ikkje uvanleg.
Men om eg nå også brukar fleire lause delar i tillegg, er det lurt, er det trygt?
Styret har 26,0mm, mens tempobøyla har feste laga for 31,8mm,
men det følgte med adapterringar.
Eg har kontakta Profile Design. Eg tippar på at dei ikkje anbefalar å bruke kittet på dette styret, sidan det då blir for mange delar, men kva veit eg?
Hadde eg enno hatt masse pengar eg kunne brukt, så hadde eg jo berre kjøpt eit heilt nytt tempostyret frå Profile Design og dermed kunna fått til bedre sitteposisjon. Men nå er pengane knappe, dvs sparepengane er brukt opp (pssssst....blant anna på ny våtdrakt som eg gledar meg til å blogge om :D).
Åi åi åi - eit lite glimt av skattepengane mine omjort til våtdrakt! NICE :) 
Det er eigentleg ganske spennande å sette seg inn i sykkelgeometri, dei forskjellige diametrane, sykkeldelane, typar av tempostyre osv, eg må jo innrømme at eg likar den tekniske delen også, og likar å montere og demontere og skru sjølv.  
Så me får sjå kva det blir til slutt!
Tidleg skal krøkes... (funne på Pinterest)