Plantar fascitt eller fettputesyndrom eller berre noko annan dr** ?

Nevnde eg at eg gjekk pilegrimstur i august?

Ein stad mellom Ulevår og Dyrskar.

Nærmare sagt frå 18. til 25.august.

Første etappe gjekk langs vegen (på asfalt) frå Grunge kyrkje til Edland: ca 5km
Andre etappe gjekk frå Edland til Vågsli: ca 16km
Tredje etappe gjekk frå Vågsli til Ulevå: ca 16km
Fjerde etappe gjekk frå Ulevå til Midtlæger: ca 12km
Femte etappe gjekk frå Svandalsflona til Røldal: 12km

Eg har ingen aning kor mange høgdemeter me la bak oss, verken stigning eller nedstigning, men til tider var det ein god del. Eg bruka fjellstøvlar, og hadde med meg sekk.

I etterkant så skjønner eg nå at støvlane mine var altfor harde og stive og for lite dempa, og sekken var altfor tung og formen min generelt ikkje god nok til alle desse etappane. Eg var eigentleg såpass sliten at eg ikkje greidde å restituere meg godt nok på kveldane, verken fysisk eller mentalt.

Forsøk på selfie. Det er lov å vera sliten.
Berre at dette er berre dag 2 av 5 og eg sleit alt da...

Men det var godt selskap på pilegrimsturen, så derfor gjekk det bra.
Det er godt å ha gode mennesker rundt seg når ein ikkje orkar meir!

Ein flott gjeng på pilegrimsvegen til Røldal.

På tredje dagen fekk eg veldig vondt i føtane.
Eg hadde dei to første dagane slite veldig med vondt i magen, over fleire timar, og derfor nok ikkje ete godt nok, og blitt meir sliten enn det eg hadde vore tidlegare år på pilegrimsturen.
Onsdagsetappen er eigentleg fantastisk nydeleg, landskapsmessig. Den begynner med ei lang oppoverstignig for så å gå i småkupert terreng og endar med ei lang nedoveretappe.
Men eg kjente føtane mine altfor godt undervegs for å nyte turen. Spesielt den siste nedstigninga var smertefullt!

Nedstigning på onsdagsetappen - da var hælen så vondt at eg helst hadde gått utan sko. Eller krabba ned!

Men - det høyrer vel med å ha vondt undervegs, ikkje sant?
Tenkte eg.
Eg hadde utruleg vondt under føtane, spesielt i høgre fot.
Men eg kunne jo ikkje klage.
Andre hadde det sikkert verre enn meg, ikkje sant?

Hm.
Eg kjente spesielt at eg ikkje skulle ha brukt dei originale innleggssålane i støvlane, som er nokså harde og stive.
Men eg brukte same støvlane på same turen for to år sida, og då var det ingen problem?
Sekken var heller ikkje mykje tyngre i år, eller var den det?

Uansett, så har smerten i hælen aldri blitt borte.
Den har vedvart.
Jaja, tenkte eg, føtane mine er nå slitne, dei, det går seg nok til.

Det er denne flotte gjengen som har gjort at eg fortsatte turen. Det er på femte og siste dag.
Og sjå det nydelege landskapet!

Typisk "løperlogikk": berre ein ignorerar skaden, så går den vel over?

Det er nå tre veker sidan pilegrimsturen.
Eg har sidan ikkje løpt, og berre trent litt styrke.
Eg har tatt meg to lange krevande fjellturar.
På den siste hadde eg både vondt i hælen og i venstre kneet.
Det blei så ille den siste timen at eg til tider gjekk baklengs gjennom skogen i nedoverbakke.
Ellers hadde eg faktisk ikkje kome meg ned!

Lukas sørga for god underhaldning på veg ned frå Skorve - han var overlykkeleg over å ha funne DEn perfekte pinnen.
I guttestørrelse!  

I venstre kneet er det nemleg den ytre menisken min som fort blir irritert, det har eg hatt før. Meniskane er kneets støytedemping, og den eine hadde vel fått nok av tre timar bratt nedoverbakke.
Så den var ikkje berre irritert men GØRRSINT og FORBANNA!

Jaaada.
Eg kom meg ned frå fjellet og tenkte at det nå får vera nok med fjellturar, når kroppen seier så tydeleg ifrå at dette er litt mykje.

Men den murringa i hælane, spesielt i den høgre, blei verre.
Nå er det også vondt når eg berre går.
Så dette måtte googlast.
Vondt under hælen høyrest da uskuldig ut???
Det er sikkert berre litt overbelastning liksom.

Så feil kan ein ta.
Det visar seg at dette kan vera av noko av den mest langvarige belastningsskaden ein kan få.
("De fleste tilfeller blir bra av seg selv, men det kan ta opp mot 36 måneder." ==> lommelegen.no)
I tillegg til kneskadar kanskje.
Skremmande!
"Plantar fascitt" eller kanskje heller "plantar fa-skit"?

Enn så lenge har eg hatt ein lang telefonsamtale med fjerndiagnostisering og førstehjelpstiltak av fysio'n. Tuuuusen takk SIF for at du tok deg tid til dette!

Alternativt kan det også vera såkalla "fettputeatrofi" der fettputene under hælen har blitt overbelasta og er blitt redusert og ikkje lenger gir demping nok til å gå på utan smertar.
Derimot er PF ein betennelsestilstand i den flate senen under foten, spesielt i feste bak mot hælen.

"Fascie plantaris" er ingen fascie (= glidesjikt mellom musklar) men ein aponevrose (ei sene som er spesielt flat og brei).

Eg veit ikkje kva av desse to som er verre, for som sagt, når ein googlar dette, så får ein opp mange result med skrekkhistorier om langvarig nedsatt funksjon, mykje smertar og vanskeleg diagnostisering og oftast lite nyttig behandling.

Hm.
Skit altså.
Så nå er alle planlagte fjellturar avlyst framover.
Ingen løping i nydelege haustfargar gjennom skogen.
Lette turar med veldig gode sko.
Godt med demping, spesielt under hælen, godt med støtte under fotbogen.
Helst på mjukt underlag.
Ingen styrketreningsøvingar med stor belastning på føtane (knebøy går ut - og eg som er blitt sååå glad i knebøy!).
Ikkje gå barbeint eller på sokkelesten heime.
Ikkje bruk Fivefingers (og dei var eg blitt så glad i, hadde tenkt å blogge om desse snart, jaja).
Ikkje buldring/klatring.

Eg er usikker på om eg skal ta meg ein tur til legen, i tilfellet eg treng meir diagnostiering framover. Det er jo greitt å "koma igang" slik at eg slepp å vente i månadsvis på bedring som kanskje ikkje kjem.

Så meens eg driv og prøvar å gå "mjukt" så lagar eg meg ei mental liste over aktivitetar som ikkje belastar hælen.
Sykling? Check.
Svømming? Check.
Padling? Check (men da treng eg kajakk først).
Yoga? Check (det skulle eg jo begynne med uansett).
Ligge i telt? Check.
Styrketrening? Check (men utan å stå og belaste føtane sjølvsagt).

Kanskje er det ei snill sjel ein stad som kan køyre meg og Lukas til fjells, slik at me kjem oss ut på "tur" utan å måtte gå i timesvis?
Me får håpe det.
Sukk...

Ok, for transport hit opp på Skorve treng eg skyss med helikopter. Men det går jo an.
Treng berre ein snill sponsor først kanskje.

Livsteikn!

Jepp, eg finst fortsatt!
Kven skulle trudd det?
Etter ein slik tung sommar?
Kanskje er det på tide med ei lite livsteikn, tenkte eg meg i dag.
Stikke hovudet opp av sanden liksom?

I juli/august har eg nemleg stort sett vore i "survivalmodus" som eg kallar det.
Ta ein dag av gangen, prøv å sove, ete, gå tur med Lukas, ignorere dårlege tankar, søke hjelp om nødvendig.
Og det gjekk an.

Sliten og i survivalmodus, men det gjekk!

Éin ting var nå at eg ikkje kom meg til Haugesund og dermed gjekk glipp av ein gedigen triatlonfolkefest eg hadde gleda meg til lenge.
Men så skjedde det at fastlegen min sa opp stillinga si og skal flytte til Vestlandet.

DET var faktisk verre enn å måtte droppe turen til Haugesund!!
Fastlegen min som har vore god støtte og uunverleg hjelp for meg gjennom dei siste åtte åra, han har måtte seie opp stillinga si av samvittighetsgrunner. Til tross for at eg er utrøysteleg, så støttar eg han. Eg vil heller ha (hatt) ein lege som handlar i samsvar med sine etiske verdiar, enn ein som gjer som han får beskjed om utan sjølvintegritet.

Bildet er knabba frå Bø legesenter si side.
Sånn er det. Spelar ingen rolle når legen min blir borte nå allikevel :/

Eg skal ikkje gå meir inn på kva som førte til at han sa opp stillinga si, det blir politikk, og det gidd eg ikkje uttale meg om. Konsensus her er at det er tragisk at Bø i Telemark mistar to svært gode og godt likte legar gjennom mange år. På grunn av politisk tull. Men som sagt, nok om det.

Ein fin ting som har skjedd sidan sist, er at eg endeleg kom meg igjen på pilegrimstur!
Eg gjekk, som eg har gjort før, saman med ei gruppe frå Grungedal i Vest-Telemark til stavkyrkja i Røldal.

Ved foten av Hardangervidda, på Ålmannvegen mellom Vågsli og Ulevå
(grensa mellom Telemark og Hordaland).

Til fots.
Over fem dagar.
Det er ein del mil, dette!
Så kan hende det kjem nokre bilder av det her også etterkvart.

For ein annan god ting som har hendt sidan sist er, at eg endeleg har fått meg eit godt kamera igjen.
Hurraaaaa! :)
NIKON D5200 heiter vidunderet, og har blitt trufast turfølgje alt nå.

Hurrraaaaa! Endeleg eit godt kamera igjen! Det er nesten 10 år sida sist nemleg.
Eg har savna å kunne sjå gjennom søker. Manuell fokusering.
Heilt herleg!

Problemet utfordringa med å ha med eit godt kameraet på tur gjennom så mange mil i skog og mark er at eg knapt kan la vera å ta bilder, og når mange bilder blir bra, kva bilder skal eg da velge å vise?

Eg tok minst hundre-og-ørten bilder av myrull. 

Men det er eit luksusproblem, så det er berre bra det!

Så mange dagar med fjelluft har også ført til at eg har blitt utruleg inspirert og motivert til å gå meir i fjellet, så det har eg veldig lyst til å gjera i tida framover.

Eit moltebær, urørt av både pilegrimar og fotografen.

Og hausten er jo ei nydeleg årstid å gå i fjellet på!

Treningsmessig har det for det meste blitt styrketrening. Ein løpetur i ny og ne, men ærleg talt, det var meir morsamt å gå tur med kamera over skulderen enn med løpesko på beina.

Men ein sommar i "survivalmodus" har også ført til at eg har igjen fått kroniske muskelspenningar i overkroppen, og dette har ført til skuldersmerter og stiv muskulatur. Og ein tur til fysioterapeuten. Sjølv om eg ikkje kan tvinga fram avspenning, så kan eg framover hjelpe musklane å slappe av, strekke forsiktig, trene "snilt" og bevisst, og funskjonelt. Puste godt.

Eg har også overtatt ein morsam liten tradisjon etter kjæresten til broren min, som er ei super flott dame, oppvaksen i Sør-Tyskland og med å klatre rundt i Alpane. På kvelden etter lange klatreturar i fjellet, så sit ho og spikkar. Ho lagar "Kreisel":

Ein Bergkreisel, laga av fjellbørk på 831m.o.h.
Av meg.

Og den funkar også!

Og nå gjer eg det same.
Det er absolutt ikkje vanskeleg, og den største utfordringa her er nok å halde den skarpe kniveggen unna fingertuppane når ein spikkar!

Ellers står det eit nettbasert kurs i immunologi frå RICE University på timeplanen min.

Eg har nemleg enda ikkje gitt opp drømmen min om meir helsefagleg utdanning, og håpar at eg seinare, når NAV losnar grepet sitt, kan bruke denne kunnskapen eg har innan helse til noko fornuftig.

Så det er liv, og det bra, ikkje sant?

Trail Runner 100 Mile Challenge

I'm in!
Eg er med!

Det er Trail Runner Magazine som saman med app'en STRAVA utfordrar til å springe 100 miles i tidsommet 1.-16.september 2012.
Denne utfordringa kom eg over i går.
Tilfeldigvis, på Facebook.
Og det frista veldig!

100 miles, altså 160km, fordelt på 16 dagar blir i snitt 10km om dagen.
Så mykje har eg nok aldri sprunge før.
Aldri.
Ikkje eingong i opptreninga til mine to maraton.

Men på pilgrimsturen tilbakela me strekninga mellom Grunge kyrkje og Røldal stavkyrkje som er på over sju mil til fots på fem dagar. Det er eigentleg heilt utruleg, for den første dagen gjekk me berre 5km, og derfor mykje meir dei siste fire. Og dessutan er det sju mil mellom Grunge kyrkje og Røldal med bil, mens me gjekk i terrenget.
Etter turen tenkte eg at det var utruleg moro å drive med same aktivitet over fleire dagar.
Sjølv om beina var tunge dag to, så løsna det dag tre og fire.
Dag fem kunne eg ha fortsett med turen i dagesvis.

Så eg fekk lyst til å prøve meg på eit fleirdagars løp.
Og sidan eg for tida ikkje har anledning til å trene meg opp/melde meg på/reise så mykje osv for å vera med på noko arrangert fleirdagarsløp, så passar denne nettbaserte challenge utruleg bra.
Dessutan har eg jo så lyst til å teste løpesekken min meir.

I går var sekken pakka med ei vindjakke, buff, lause armar, mobil, 5dl drikke i flaske, 1L vatn og niste.
Det gjekk greitt å springe med den.

Men korleis eg skal få til å tilbakelegge denne strekninga på 16mil over 16 dagar skal bli spennande!
Eg har jo ikkje drive med løpetrening etter Haugesund 8.juli.
Og kroppen har vore slapp og litt dau etter flyttesjauen.

Men men, i går, 1.september, var det første dag for Trail Runner 100 Mile Challenge, så tok eg med meg den nye løpesekken min, og Lukas, og la ut på ein 10km terrengtur.
Like godt å begynne med ein gjennomsnittsetappe, for å koma inn i det, tenkte eg.

Dette er på ein av dei få stiane som er snille å springe på, med tanke på stigning.

Det gjekk heilt greitt.
Eg måtte gå ein del, for her i Seljord er det jo ikkje så mykje terreng utan bakkar.
Men det er det ingen tidsfrist på Challenge'n.
Det er strekninga som skal tilbakeleggast, og det skal vera "trail", altså i terrenget.


Så eg må nok bruke all min kreativitet til å finne meg nye stiar og vegar å springe på her, viss eg ikkje berre skal springe fjellet opp og ned, det kan jo bli litt tøft i lengda.
Så det blir spennande.
I dag så er eg nok litt støl i låra, så eg ventar med løpeturen til kvelden.
Eg har ikkje laga meg noko plan heller for desse 160km, men eg finn vel ut om det.

Lukas var med på turen, og han er blitt mykje flinkare til å springe ved sida i band.
Sjå så flink gutten min er her! :)

Det blir ein litt kortare tur i kveld, sidan eg og Lukas skal på besøk til venner, og der kan det fort bli ein skogstur på eit par timar også.
Men spennande og inspirerande og motiverande er det!
Uansett om eg skulle koma i mål dette.

Er det nokon som blir med?

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012

Då er eg tilbake frå min andre pilgrimstur!
Sidan det var heilt umogleg å skrive om pilgrimsturen i berre eitt innlegg, har eg lage fem innlegg om vandringa.

Det beste med turen var å sjå att gamle kjendte frå i fjor, samt å bli kjendt med mange nye flotte menneske.
Dagsetappane var overkommelege, sekken passe tung, været viste seg frå blå himmel og sol til yr, skyer og regn, men stort sett var forholda ideelle for å gå i fjellet.

Dag 1, måndag, Grunge Kyrkje til Velemoen Camping i Edland

Etappen var kort, ca.5km. Den gjekk delvis på asfalt, og delvis på smal sti i skogen. Etter ei kort velkomsttale av Eilev Erikstein (som er ein fantastisk flott person, og var med på heile turen, og då var han med med heile seg, heile tida - utruleg kor mykje denne mannen har å gje og korleis han sprer glede og latter!).

På denne etappen hadde med Lukas.
Det viste seg at han verken er van med å gå i større grupper, eller gå saman med andre hunder han ikkje får lov til å helse på. Han drog veldig sterkt i bandet heile tida. Eg var heilt utslitt av å ha han i band etter berre fem minutter. Men eg kom meg gjennom heile etappen. Sjølv om eg var sliten og fortvila og frustrert på kvelden og klar til å dra heim att.

Første etappe blei den einaste etappen eg hadde med Lukas.
(Bildet er tatt av Mathias Noraberg Larsson)

Den første etappen blei også den einaste Lukas var med på.
Eg har hatt vondt i høgre armen i seks dagar etterpå.
Dette bildet er frå ein av kveldsturane eg tok med Lukas, på Fjellstad.

Dette var jo berre starten på pilegrimsvandringa. Vil du lesa meir, kan du klikke her!

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 2

Dag 2, tysdag, frå Edland til Vågsli (Fjellstad Camping)

Etter å ha levert Lukas i hytta på Fjellstad på morgonen og ein rikeleg og kjempegod frukost servert av femte klasse på Edland skule la meg ut på pilgrimsvandringas andre etappe. 

Den begynte med ein laaang oppoverbakke. 

Me tok fleire pausar, for her var det mange som blei slitnen av den tøffe starten på dagen, inkludert meg.

Då meg hadde kome litt opp i terrenget var det nydeleg landskap å sjå, og lettare å gå. På den eine pausen fann eg meg ein slik behageleg kvileplass at eg heldt på å søvne.

Det var deileg.

Her fekk eg også bruk for mine ny innkjøpte terrengløpesko. 

Det er kjekt å kunne bytte litt sko undervegs når ein går så mange timar i strekk.

Duskmyrull på ei myr langs vegen.

Geologien i området var ganske spesiell.

Godt med litt fint vær.

Pilgrimsmerke visar vegen.
Det var her eg nesten sovna under ein pause...

Nedstigning til (hm tja kva heitte denne plassen igjen?) gjennom bjørkeskog.

Den siste km på nedsida av E134 langs Vågslivatnet (trur eg at det heitte),
då var eg sliten og glad for snart å vera framme på Fjellstad!

Viss du vil fortsette å lesa om pilegrimsvandringa mi, og tredje etappen, så kan du finne dette innlegget ved å klikke her.

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 3

Dag 3, onsdag, frå Havradalen til Ulevå

Det var frå dag 3 eg hadde vore med på pilgrimsvandringa i fjor, og det er onsdag som har blitt min "yndlingsetappe". Turen går gjennom så flott landskap, her kunne eg ikkje berre gått i timesvis, men i dagesvis!
Men her også, så ville eg ikkje likt å gå her alene. Det er nok den gode felleskapen med så mange forskjellige og flotte menneske som gjorde vandringa til den super opplevinga den blei.

Her også var starten på etappe ein lengre motbakke, men så kunne me gå på nydelege stiar i slakare terreng.

På denne etappen var det Pierre, ein hyggeleg fransk student som slo følgje med oss. Han hadde fått haik med ein av pilgrmane som kom opp tysdagskveld, og han fekk ikkje anna alternativ enn å bli med oss. 

Aldri har eg snakka så mykje fransk på ein tur før, så det var kjekt å ta i bruk gamle kunnskapar!

Sidan eg ikkje kunne ha med Lukas pga vond arm, så kosa eg litt med Fenris, ein sympatisk irsk ulvehund.

På onsdagen var der meir overskya.
Men landskapet var så fint!

Eg måtte klive litt opp på ein liten topp.
Nede på snøen kosar Pierre seg, på snøen.

Det var eit herleg terreng å gå i.
Eg kunne ha gått her i dagesvis!

Legg til bildetekst

Pausaepå vandringa.

Fjellstøvlane mine frå Haglöfs var kjempegode å gå i.
Ingen gnagsår eller blemmar!

Det hadde ikkje forundra meg om eg tok bildet av same vatn på same staden her i fjor.
Det var i alle fall like nydeleg i år.

Her er det søtrot som bløma, og det var mange av dei, og vakte stor oppmerksamhet,
Søtrot er ei gamal medisinplante, men ikkje la deg narre av navnet, rota smakar nemleg alt anna enn søtt!

Været var skiftande på onsdag, så eg gjekk i både  3/4tights og T-skjorte, Gore-tex bukse og jakke og lue,lt ettersom.
På fjellet er det viktig å ha med nok kle!

Viss du vil lesa om den fjerde etappen, så kan du klikke her.

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 4

Dag 4, torsdag, frå Ulevå til Svanedalsflona

Denne etappen er lettare enn dei andre, men utsikten her er også fantastisk frå den første meteren. Det å gå på ein gamal veg gjer også at ein faktisk kunne nyte landskapet rundt utan heile tida å måtte sjå kor ein satt føtane hen. Me kryssa fylkesgrensa til Hordaland, gjekk opp mot Dyrskar og så forbi Midtlæger (der Haukelitunnelen kjem ut att av fjellet) og dei siste to km langs vegen til Svandalsflona.
Eg opplevde den siste delen av etappen som ganske tung.
Sjølv om stien gjekk i nydeleg landskap omgitt av bratte fjellsider, vatn og bekkar, så hadde eg mest lyst til å legge meg i lyngen og sova. Tankane blei etterkvart ganske negative.
Men det gjekk over.
Her er det igjen den gode felleskapen som kom inn.
Det var godt å kunne lufte også desse tunge tankane med andre pilgrimar, og eg har berre møtt forståelse og gode ord.

Starten frå Ulevå - litt blå himmel.

Denne åi markerar fylkesgrensa mellom Telemark og Hordaland.

Det er lnydeleg utiskt og lett å gå langs vatnet mot Dyrskar.

Ein stopp på støylen - her kjøpte eg med meg noko nydeleg lys geitost.
Kjempegodt!

Fjellmarikåpe - Dyrskar i bakgrunnen.

Me gjekk på den gamle vegen over Dyrskar.
Det var fin avveksling til sti,
og der kunne me berre rusle og prate og kikke -
ingen fare for å snuble her, det var deileg.

Denne lua har eg blitt så glad i nå - den var kjempegod og varm også då det regna litt etterkvart.

Det var bratte fjellsider på alle kantar.

Tilbakeblikk.

Den gamle tunnelen me gjekk igjennom ifjor var fortsatt dekka av snø.
Det var litt stilig, syntest eg.
Reine leikeplassen :)

Lyset i enden av tunnelen.

Mosen ved den gamle tunnelen er alltid ekstra grøn og frodig.

Mose!

Me tok ein lengre pause ved Dyrskar -
her kunne me velge om me ville fortsette på vegen eller på stien.
Sidan eg gjekk på vegen ifjor, valgte eg stien i år.

Med jamne mellomrom blei stien kryssa av små bekkar som var omkransa av frodig Marikåpe.

Like før Midtlæger dukka dette vatnet opp. 

Etter Midtlæger kom regnet på ordentleg, så dei to siste km langs vegen blei me våte.
Men det gjorde ingenting.
Me kom fram til målet for dagens etappe, Svanedalsflona!

Viss du også vil sjå bildene frå siste etappe, kan du klikke her!