Ut på snowboard - ein joletradisjon

Eg synst jo at det er utruleg moro å stå på snowboard - stå på brett, som det heitar.
Men dei siste vintrane har eg ikkje fått gjort det så mykje.

Vinter 2012 og 2014 ha eg jo faktisk greidd å pådra meg sidebandskade i kneet.
Og vinteren 2013? I fjor?
Den hugsar eg ikkje så myke av, eg trur det var rett og slett lite snø den vinteren. Og ja, det var triatlon med profesjonell coach (Dave Scott) det året, så då blei det triatlonbasistrening istadenfor.

Men denne vinteren!
Uansett kva det blir neste år, så må eg i alle fall få meg EIN tur.
Helst før jol.
Og det blei det på laurdag.

Det har kome nok snø lenger oppe i bygda, og det er der treningsbakken min er.
Den bakken er så lite bratt at den fortener i grunnen ikkje navnet sitt.

Men til første økta så held det massevis.
Dessutan er den såpass nærme at eg kan gå dit til fots med snowboardet under armen, og ha med Lukas, og han kan springe laus ved sida av meg.

Det blei nokre turar opp og ned (ned og opp), og det var kjempegøy!
Snowboard er jo berre leik.
I og med at eg går opp bakken i djup snø, så blir det også litt gratis kondistrening.
Og det treng eg absolutt.

Kondisen min er ikkje den beste for tida, og i tillegg så er rygg og nakke stiv og støl og vond og pusten dårleg, men eg satsar på at når det blir bedre når jola først er avvikla.

Når det gjeld plantarfascittfoten min, så er den fortsatt vond til tider, men det er meir "murring" enn smertefult, og det å tråkke i laus snø i gode, romslege og varme snowboardstøvler tek den ikkje skade av, virkar det som.

Men eg savnar løping noko grusamt - eg savna dei fine løpeturane i knirkande (blytung) snø, med stjerner og måneskinn på fjelltoppane omkring. Det er så enkelt å løpe - det er dette eg savnar.

Så eg skal fylle vinteren med vintertrening - snowboard og ski.
Eg har henta mine turski heim (har jo mykje utstyr ståande hos venner pga plassmangel her), så forhåpentlegvis blir det nokre lufteturar med Lukas på ski.
På ein av lufteturane mine med Lukas måtte eg forresten ta bilde av brøytetraktoren som stod parkert langs vegen: han hadde med joletre, inne i førerhuset!
Koseleg :)

Så ønsker eg meg truger til jol, men eg tvilar på at eg får dei, sidan eg alt veit at eg skal få ny turjakke - så då får eg berre degradere truger ned frå "ønskeliste" til "nødvendig kvardagsgjenstand" og gå til innkjøps når kontoen min har kome seg etter joleinnkjøpene.

Så kan eg jo alltids også ønske meg meir snø - den kostar jo ikkje noko da - men gir ganske mykje glede den også ;)

God jol!

Gje meg sol! Gje meg varme! Gje meg vår! (Gje meg tolmodighet...!)

Eg har ikkje blogga på to veker, og det finst eigentleg ikkje nokon spesiell grunn for at det er slik.
Det har vore artig å lese andres bloggar, rett og slett.
Så har det heller ikkje skjedd noko spesielt spennande.

Men det som skjer, det eg kjenner, og dette i aukande grad, er at eg har frykteleg lyst på sol og varme.
Nei, eg er ikkje lei av vinteren eigentleg.
Den siste snøen som kom har gjort alt så mykje lysare.
Så lyst at det kombinert med solskinn gjer det faktisk blendande lyst.
Og det er super forhold for å nyte påske med ski på beina (eller snøbrett).

Og mens eg ventar eit par månader til det blir utesvømming,
svømmer eg i bassenget. 

Men eg er blitt så avhengig av sol den siste tida.
Kan ikkje fordra at leiligheten min ikkje har vindu mot sør.
Så eg vurderar sterkt å flytte!
Samtidig så kjenner eg at med det krevande treningsopplegget mitt så er det faktisk ikkje plass til ein ny flyttesjau før sommaren.
Eg er også såpass godt i gang med samtaleterapi, at eg ikkje har lyst til å kaste bort tid, pengar og energi på å flytte.
Så det får vente.

I mellomtida må eg vel koma meg UT i sola.
Og det gjer eg jo.
Men eg skulle ønske at det var litt varmare.
Sjølv om eg vil heller ha eit par kuldegradar og sol enn åtte plussgradar og regn.
Eller...?

Det nærmar seg påske med stormskritt, og samtidig så nærmar det seg dagen for at det er 1000 (tusen!) dagar sidan eg fullførte Ironman i Frankfurt.

Og det er ein grunn å feire.
Dagen fallar på påskeaften.
Kult!

Fram til da så fortset eg med treninga.
Det har gått nokonlunde bra å følge treningsopplegget til Dave Scott.
Det er mange harde økter, mykje intervall, mykje variererande kadens og giring på sykkel.
Men dess meir eg blir kjendt med øktene, og opplegget, dess bedre likar eg det!

Eg har til og med laga meg mine eigne "spinningsprogram" der musikken, eller takten i musikken, angir kadens, dvs tråkk pr minutt.
Ved å følge musikkens rytme er det veldig mykje enklare å halde ein høg kadens, spesielt over 95 rpm.

Eg er også veldig fornøydd med oppfølginga frå teamet Dave Scott/David Glover.
Dei svarar raskt pr email. Først kjem det gjerne ei tilbakemelding på spørsmål frå David Glover, og så eit meir detaljert svar frå Dave Scott (hehe, det er eigentleg ganske kult når eg tenker over det, eg får treningsråd frå sjølve Dave Scott, det er jo så kult, det har vel kanskje ikkje heilt gått opp for meg? Eller har eg kanskje alt blitt vant til det?)

Når det gjeld sol og varme, så er det jo meldt masse fint vêr i påska, så eg får vel anledning til å få sol på meg om eg vil?
Så får varmen heller vente.
Kan ikkje heilt skjønne eigentleg at eg er så opptatt av dette med lys og sol og varme, folk flest er glad i lys og varme, men ikkje så frykteleg avhengig som eg føler at eg er.

Eg har fått nok av at det er kaldt!

Men men, nok med filosofering og fundering, eg får jo ikkje sol på meg når eg sit inne og bloggar i evighetar...

Lukas kosar seg i sola han også!

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012

Då er eg tilbake frå min andre pilgrimstur!
Sidan det var heilt umogleg å skrive om pilgrimsturen i berre eitt innlegg, har eg lage fem innlegg om vandringa.

Det beste med turen var å sjå att gamle kjendte frå i fjor, samt å bli kjendt med mange nye flotte menneske.
Dagsetappane var overkommelege, sekken passe tung, været viste seg frå blå himmel og sol til yr, skyer og regn, men stort sett var forholda ideelle for å gå i fjellet.

Dag 1, måndag, Grunge Kyrkje til Velemoen Camping i Edland

Etappen var kort, ca.5km. Den gjekk delvis på asfalt, og delvis på smal sti i skogen. Etter ei kort velkomsttale av Eilev Erikstein (som er ein fantastisk flott person, og var med på heile turen, og då var han med med heile seg, heile tida - utruleg kor mykje denne mannen har å gje og korleis han sprer glede og latter!).

På denne etappen hadde med Lukas.
Det viste seg at han verken er van med å gå i større grupper, eller gå saman med andre hunder han ikkje får lov til å helse på. Han drog veldig sterkt i bandet heile tida. Eg var heilt utslitt av å ha han i band etter berre fem minutter. Men eg kom meg gjennom heile etappen. Sjølv om eg var sliten og fortvila og frustrert på kvelden og klar til å dra heim att.

Første etappe blei den einaste etappen eg hadde med Lukas.
(Bildet er tatt av Mathias Noraberg Larsson)

Den første etappen blei også den einaste Lukas var med på.
Eg har hatt vondt i høgre armen i seks dagar etterpå.
Dette bildet er frå ein av kveldsturane eg tok med Lukas, på Fjellstad.

Dette var jo berre starten på pilegrimsvandringa. Vil du lesa meir, kan du klikke her!

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 2

Dag 2, tysdag, frå Edland til Vågsli (Fjellstad Camping)

Etter å ha levert Lukas i hytta på Fjellstad på morgonen og ein rikeleg og kjempegod frukost servert av femte klasse på Edland skule la meg ut på pilgrimsvandringas andre etappe. 

Den begynte med ein laaang oppoverbakke. 

Me tok fleire pausar, for her var det mange som blei slitnen av den tøffe starten på dagen, inkludert meg.

Då meg hadde kome litt opp i terrenget var det nydeleg landskap å sjå, og lettare å gå. På den eine pausen fann eg meg ein slik behageleg kvileplass at eg heldt på å søvne.

Det var deileg.

Her fekk eg også bruk for mine ny innkjøpte terrengløpesko. 

Det er kjekt å kunne bytte litt sko undervegs når ein går så mange timar i strekk.

Duskmyrull på ei myr langs vegen.

Geologien i området var ganske spesiell.

Godt med litt fint vær.

Pilgrimsmerke visar vegen.
Det var her eg nesten sovna under ein pause...

Nedstigning til (hm tja kva heitte denne plassen igjen?) gjennom bjørkeskog.

Den siste km på nedsida av E134 langs Vågslivatnet (trur eg at det heitte),
då var eg sliten og glad for snart å vera framme på Fjellstad!

Viss du vil fortsette å lesa om pilegrimsvandringa mi, og tredje etappen, så kan du finne dette innlegget ved å klikke her.

Å vandre med håp - pilgrimsturen til Røldal 2012 - dag 5

Dag 5, frå Svandalsflona til Røldal

Det var den siste dagen og etappen på pilgrimsvandringa.
Starten begynner på den gamle vegen til Røldal, som etterkvart gjekk over i ein lang nedoverstigning. Det var mektig landskap rundt oss. Me kryssa E135 og fortsette vandringa på ein smal sti, forbi Olavsteinen, innom lunsjplassen vår ved Hølen Camping, der det var fleire pilgrimar som slutta seg til oss for denne delen fram til Røldal.
Ein siste motbakke gjennom nydeleg kulturlandskap og frodige seterplassar førte oss ned til Røldal.
Været på denne etappen var flott, solskinn og litt skyer, men ikkje altfor varmt.
Det var ein god følelse å koma fram til Røldal.
I stavkyrkja avslutta Eilev pilgrimsvandringa med nokre ord, og det blei sunge og lest opp dikt.
Etterpå blei det middag i Røldal, og det smakte heilt herleg!

Me er i gang att, mot Røldal.
Pilgrimsmerket visar veg.

Blomar langs vegen.
Eg trur dette er Jåblom.

Ein kan føle seg ganske liten i så storslagent landskap.

Fin temperatur å gå i. Seinare blei lue og fleecejakke bytta ut med singlet.

Her gjekk det jo an å fylle vannflaska si.

Her er det så god plass!

Eg fann meg ei ørlita moltemyr langs vegen, gjøymd bak nokre bjørketre...

På Hølen Camping var det ei geit som venta på oss og matpakkene våre.
Luringen greidde å stele/lokke til seg både boller og eple.
Seinare kom resten av flokken, men den greidde me heldigvis å rømme frå ved å fortsette  vandringa.

Turen fortsette gjennom nydeleg kulturlandskap i solskinn.

Pilegrimsvandring for tobeina og firbeina.

Nydeleg røsslyng langs stien.

Nokon påstod at det "ikkje er blåbær i år". Nei vel?

For ein flott siste pilegrimsetappe!

Nedstigninga til Røldal nærmar seg og fører oss gjennom gamalt seterlandskap.

Seter i bakgrunnen.

Naturen var ganske frodig dess nærmare me kom Røldal.

Den siste vesle kilometeren gjennom Røldal mot stavkyrkja,
som er såvidt synleg i bakgrunnen på bildet.

I god pielgrimstradisjon gjekk me tre gonger rundt stavkyrkja då me kom fram.

Avslutningsbildet av pilegrimane foran stavkyrkja i Røldal.

Pilgrimspasset fekk det siste stempelet som bevis for gjennomført pilgrimstur, og med dette tok min andre pilgrimstur til Røldal slutt, i alle fall formelt sett.

For på denne turen har eg blitt kjendt med så mange nye flotte menneske, knytt så gode kontaktar, kjendt på mine begrensnignar og moglegheitar, mine ressursar og evner, slik at eg kjem til å ha med meg denne pilgrimsturen også i lang tid etter at eg kom fram til Røldal.

Flytting - og: stoga er tom utan temposykkel

Sjølve flyttinga blei unnagjort på fredag og laurdag.
Det var mange ting som skulle fraktast ned i den nye leiligheten min.

Heldigvis fekk eg hjelp av venner.
Eg kan nemleg ikkje akkurat påstå at eg er god til å køyre med fullpakka henger - det overlatar eg meir enn gjerne til andre!

Heile laurdagen gjekk også med på å vaske meg ut av huset.
Her fekk eg også god hjelp av ei venninne.
Kva skulle ein gjort utan venner?

Trur neppe eg hadde greidd å koma meg gjennom flyttinga heilt aleine.
Ikkje minst når den pykiske påkjenninga av flytteprosessen.
Sjølv om husverten min på laurdagen var fornøydd med utvaskinga av huset, så var han det ikkje lenger dagen derpå, og hadde funne mange manglar.

Og nå er eg berre sliten og utmatta.
Sundagen skulle eg jo vera med Marie og følgebilen hennes på løpedelen på Norseman, og springe med henne opp til Gaustatoppen.
Det blei det dessverre ikkje noko av.

Sundagsmorgon vakna eg med ein følelse i kropp og hovudet som var 10x verre enn etter Ironman i Frankfurt: vondt i hovudet, svimmel, ømme føter og kne og lår, hendene var så hovne at eg ikkje greidde å bøye fingrane heilt og berre eg heldt i mobilen for å ta ein telefon, så mista eg følelsen i hendene...

Heldigvis er Helene god som support og greidde seg veldig godt aleine, og som eg fekk høyre så var det fleire Oslofjordingar som slutta seg til også (bra støtte dikkøn var, Hanne-Gro og Linda!!), så eg trur Marie fekk den suppporten ho trengte.

Eg hadde neppe vore til hjelp der borte.
Trist var det å gå glipp av 10års jubileumsutgåva med Norseman, og Maries sjette (!) gjennomførte Norseman med svart trøye.

Men men, sånn er livet, det er ikkje alltid ein får det som ein vil, og kroppen og hovudet spelar ikkje alltid på lag, og flytting er krevande også om ein ellers er frisk og oppegåande, så det var kanskje ikkje så rart at kroppen min sa stopp etter ein slik sjau.

Nå skal eg berre samle kreftene og nervene igjen og kome til ro forhåpentlegvis.
Avtale med terapeuten min har eg heldigvis i morgo, det skal bli godt.
Så skal eg ha legetime på torsdag, så kan me legge ein plan for tida framover.

Eg ser fram til å leve litt meir "normalt" igjen, sommaren har slett ikkje vore spesielt god i år.
Men kanskje hausten blir bedre?
Det er lov å håpe.
Eg ser også fram til å trene igjen.
Både ChiCqilo'n og Marvil'n, to snøbrett og seks par ski står og ventar tolmodig på innsats hos ei venninne. Det er trygt å vite, men eg savnar likevel synet av temposykkelen min  i stoga...

Første flyttelasset mitt: to syklar, to snøbrett, seks par ski og to sykkelruller...
 men dei havna til trygg forvaring hos ei venninne.

Mallorcanske impresjonar

Nå er det akkurat ei veke sida me kom tilbake frå Mallorca. Med dette vårværet og temperaturar ned til 10 gradar er det på tide å henta fram nokre impresjonar frå opphaldet vårt på Mallorca...

Første kveld ved stranda ved Playas de Muro.

Heile Alcúdia og Playas de Muro er kjent for å vera familie- og barnevennleg. Her var det i alle fall ein kjempefin strand med nydeleg kveldssol og deileg fin sand.

På torsdag kl.11.00 blei sykkelen min levert. Den leigde eg frå Velosport, som blir driven av ein tysk syklist (Johannes Schernikau) som busette seg på Mallorca etter mange år med deltaking i sykkelsporten. Sykkelen eg valgte meg var ein "Cucuma", i størrelse 49, og den var ganske lik Marvilen min.

Cucumasykkelen frå Velosport, klar til bruk med eige sete, pedalar og tempostyre. Den passar meg godt og funka bra gjennom alle 9mil, og også på gatene i trafikken gjennom Alcúdia.

Med medbrakt sete, pedalar og tempostyre passa sykkelen veldig bra. Trippelkransen sørga for lette gir i motbakkane, utstyret var gjennomgåande Shimano Ultegra og fungera utan problem. Den blei levert med to flaskestativ, ei flaske og ei lite veske med dekkspakar, og sykkelcomputer. Eg har ikkje noko å utsette på sykkelen i det heile tatt, så det var verdt å leige sykkelen. Bringing av henting ved hotellet fungerte også utmerka, så Velosport kan eg trygt anbefale for nokon som skal leige sykkel på Mallorca.

Den leigde sykkelen til Helene til venstre, og min til høgre. Hotellet vårt i bakgrunnen, og blå himmel. Snart skulle me sykle inn til Alcúdia og levere inn syklane. Spennande...

Så var me også ein tur gjennom expoen. Det var mange dingsebumsar med den populære Ironman M-Dot på.

Sååå fin T-skjorte. Men den sat utruleg dårleg på meg... sidan den var utruleg dyr også, så sparte eg nå litt pengar på å la den henge.

Eller kanskje ei kakeform for Ironman?

Eller noko med pink?

Desse her stod uansett på ønskelista mi. Kanskje dei er gode til postironman recovery?

Fredagskveld på hotellet. Eg set meg inn i korleis sykkelcomputeren nullstillast. Når eg først har sykkelcomputer på sykkelen min, hadde det jo vore greitt å sett riktig antall km...

Eg finn ut kor sykkelcomputeren fungerar. Det står dessutan mykje anna morsamt i følgeseddelen til sykkeln.

I følgeseddelen til sykkeln stod eit telefonnummer som ein skulle ringe viss ein trengte reparasjon av sykkelen undervegs. Einaste unntak: sykkelcomputeren. Det stod faktisk noko som: "We won't come to repair the bike computer immediately. It is possible to ride your bike without your bike computer for a day or two."

Viktig å ha på for å koma inn på f.eks. prerace-møtet.

På konkurransedagen tok eg og Helene ein taksi bort til startområdet etter ein god frukost på hotellet kl.6:15. Me hadde veldig god tid til å ordne sykkelen, og skifte og sjekke run- og bike-posane.Det er verdt å stå opp litt tidleg, synst eg, så blir det tid til å nyte pre-race stemninga...

Morgonstemning i skiftesonen. Klokka er litt over sju. Ein time før start.

Då eg var liten, så hadde eg ikkje eit einaste rosa plagg. Alt skulle vera grønt. Det har jo snudd fullstendig. Rosa er kult.

Såå kult at me har rosa svømmehetter! Passar perfekt til rosa svømmebriller og rosa hårstrekk! Det er dei små gledene som er best av og til altså ;)

Eg likar å springe med caps. Den beskyttar ikkje berre hovudet for sola, men også augo. Det er rett og slett meir avslappande å springe i steikesol med caps, synst eg.

Kjekst med caps når sola steikar midt på dagen.

Det er også viktig med solfaktor når ein konkurrerar så mange timar på ein stad som Mallorca. Spesielt om våren når huden enno ikkje er så van med sol.

Racerbackskille, rett etter konkurransen. Godt at eg fekk på meg litt solkrem i alle fall! Den skilla har eg etter 8 dagar enno ikkje blitt kvitt...

Dagen etter konkurransen var det faktisk litt overskya og kjølegare, og eg og Helene og Marie og Sakarias rusla rundt på Playa de Muros og shoppa og unnte oss god mat.
Mens eg og Helene hadde ein heller humpete måte og gå på, så var Marie og Sakarias etterkvart blitt i bedre form, og absolverte lettbeint gateløping i Alcúdias gater.

Marie og Sakarias i vant lettbeint stil, mens eg Helene tuslar etter på stive lår...

Eg hadde aldri vore på Balearene før, og syntest det var vakkert langs gatene, med palmar og rare tre og blomar...

Fint.

Fin klatreplante. Dette er botanisk sett "høgblad" og ikkje blomsterblad, akkurat som på jolestjerner. Men dei var fine uansett.

På fredag eller laurdag var det nokre sprekar karar som svinga sag og anna tungt klippe-og skjæreutstyr på palmene. Eg synst at det var utruleg flott korleis dei beskjærer palmene. Det gjorde dei faktisk ikkje så veldig mange andre plassar.

Etter at palmebeskjærarane hadde gjort jobben sin. Kult!

På siste dagen vår var me på stranda. Det var herleg å berre ligge i sola, bade, lage sandslott og samle skjell.
Helene og eg måtte sjølvsagt diskutere litt krålstil, men så blei det for det meste bading og plasking.

Helene i fin krål stil. Ho ligg så godt i vatnet at ho er vanskeleg å oppdage..

Eg synst det var utruleg deileg i den varme sola og det klare vatnet, og syntest det var fælt at me skulle reise heim dagen etterpå...

Hav og sol og varme og strand. Livet er herleg på Alcúdia...

Så skjer det igjen: Eg blir til ein fisk og er meir under enn over vatn...

Vatnet hadde ein utruleg farge, til tross for litt bølgjer og vind. Og eg kosar meg under vatn!

Så kom avreisedagen, og våre to fly gjekk etter planen, og slitne og trøtte etter ein tur med taksi, to turar med fly, flytog frå Gardermoen til Oslo, bus frå Oslo til Notodden, og ein tur i bilen til den supersnille papaen til Marie, var me tilbake i Vest-Telemark.

Ha det Mallorca! Eg kjem nok igjen. (Obs ja, elektronisk utstyr skal ein ikkje bruke før ein har kome opp i flyhøyde, men det gjekk heldigvis bra).

Eg sit tilbake med nokre herlege inntrykk, kjempemotivasjon til vidare trening og konkurransar, og ein stor lengsel etter å dra tilbake til Alcúdia. Mallorca er ei kjempefin øy, spesielt utanfor dei store turiststadene, og eg har fått lyst til å kikke meg litt meir rundt der, spesielt i fjellet, når eg får tid.

Berre vent, Alcúdia, eg kjem nok igjen!