Bøsprinten 2014-oppdatert med fleire bilder!

Da er årets første konkurranse unnagjort - og det blei ein større suksess enn det eg hadde venta meg.
Det er jo lenge sida eg har deltatt i ein triatlon kortare enn halvironman (faktisk fire år sida).

Bøsprinten er altså organisert på følgande måte:
Dei 750m svømming blir absolvert i basseng, der ein stort sett delar banen med ein medsvømmer. Tida blir tatt ved hjelp av ein chip, og så startar ein på syklinga basert på svømmetida. Det blir altså jaktstart på sykinga, slik det også ofte blir praktisert på skiskyting.
Tidtaking med chip førte til at alle deltakarar skulle klatre over den høge kanten langs den grunne delen av bassenget.
Tenk det, Bøsprinten inneheldt altså svømming - klatring - sykling - løp!

Lett for denne karen på 180cm eller noko her å klatre over "kanten".
Dei svarte boksane til venstre er tidtakarboksar.

Og den kanten var kanskje ikkje noko vanskeleg hinder for gutta på 186cm eller jenter over 170cm, men eg med mine fun-sized og vertikaleffektive 160cm hadde mine problem å dra meg over denne kanten, og min høgre triceps fekk seg eit ublidt møte med den litt skarpe kanten.

For andre er kanten ganske høg.
Da gjeld det å ha sterke musklar, som Michael her f.eks.

Men eg svømte altså på 15:02 min, inkludert ca 5sek kanteklatring, og det stemmer jo utruleg bra med mine antatte 15:00 som gjorde at eg blei plassert i akkurat dette heatet. Så det var kult.
15min på 750m er ikkje spesielt raskt, men tatt i betraktning at eg berre har svømt 500m i januar, og 1000m i mars, så er dette meir enn godkjent!
Tilbakemelding frå Helene og mammaen hennes på svømmestilen  var at det såg raskt og "uanstrengt" ut, og at det var lite plask.
Det er ikkje første gong eg høyrer dette. Eg lar nå berre beina henge bak, så mykje plask blir det neppe, nei. Delvis er dette for å spare beina, men det er også for å halde intensiteten nede.

Ikkje mykje plask her - takk til Helene og mammen hennes som tok bilder!

Mitt svømmeheat starta kl.11, så det var massevis av tid fram til sykkelstart kl.14.
Det synst eg er herleg, på den måten fekk eg prata masse med folk, sett på Helene svømme, me fekk ete i ro og fred og forberede skiftesonen i god tid.
Det blåste ganske kraftig og kaldt den dagen, så det var vanskeleg å vite kor mykje klær eg skulle ha på. Eg bestemte meg heldigvis for heller å kle med for tynt enn med for mange lag. For løpeløypa var ganske kuppert, så det blei fort varmt nok med alle bakkane.

"Kor mange lag skal du ha på?" ==>
sjekk denne godt kledde karen med lange bukser, jakke og buff! 

Sykkelstarten blei litt kaotisk. Istadenfor for å rope opp startnummer, og henge opp ei startliste med startnummer godt synleg ved startområde slik som tidlegare, blei det ropt opp starttider. Eg skulle starte på 6min-eit-eller-anna, men det hjelpe lite.
Men til slutt kom alle seg ut.
Som vanleg hadde eg min gode klubbkamerat og -konkurrent like bak meg (han svømte på nøyaktig same tid som meg, sjølv om han påstod noko anna - we will never know).

Eg og Øyvind med HEILT LIK starttid! 

Sykling gjekk bra, eg var i alle fall riktig kledd med tanke på temperaturen, hadde tatt med drikke og ein gel, i tilfellet eg plutseleg skulle trenge noko mat undervegs. Men eg greidde meg fint med berre drikke (av typen utan karbo).

High Five Zero electrolyte sports drink

Me skulle sykle to runder på 10km, dvs med hadde fire vendepunkt. Like før vendepunkt tre tok eg igjen to jenter, noko som var utruleg gøy. Det er jo gøy å sykle forbi andre, ikkje sant?
Men så rota eg med giringa, og kjeda hoppa av.
På utsida av skiva, dvs mot pedalen!
Wtf...Eg tenkte eg skulle stoppe ved nærmaste vakt, men då eg nærma meg, hadde eg fått kjeda på igjen ved hjelp av girskiftaren. Men så blei eg litt satt ut at det heile at eg ikkje fekk med meg at vaktene markerte vendepunktet, og var altså i full fart på veg mot refleksvesten eg såg 2-300m unna. Men den var berre der for å regulere og varsle trafikken...
Jaaada, eg blei heldigvis ropt tilbake, og fekk snudd, og tråkka med tilbake til ryggen til den bakre jenta eg nettopp hadde sykla forbi. Lurte først på om eg skulle ligge bak, men tenkte at eg sikkert kunne "psyke" ut desse to jentene ved å vise at eg hadde superbein den dagen, og sykle forbi enda ein gong.
Og det gjorde eg.

Super ChiCqiloen min gjorde jobben sin på Bøsprinten!

Den andre forbisysklinga kosta meg litt, men det er jo ikkje ein konkurranse for ingenting, og det er moro å teste litt grenser, synst eg.
Nå var det også berre mokre få km igjen, og eg ville ha litt forsprang på løpinga.
Løpeløypa var nemleg ganske kupert, og me skulle løpe denne fire gonger.
Då er det godt ikkje å ha nokon rett bak seg.

Inn til skiftesona frå syklinga - fokusert!

Overgang frå sykling til løp gjekk veldig bra. Eg bruka 45sek på å skifte. Ein hjelpar tok i mot sykkelen min, ein annan tok i mot hjelm, armvarmarar og solbriller og sykkelskoene, det var utruleg kjekt eigentleg.
Skoene viste seg å vera utruleg deileg å ha på løpinga!

Ikkje dumt med ein utstyrstest nokre dagar før konkurranse.
Skoene var i alle fall supergode!

Kwicky'ane var så lette og fine at overgangen frå syklinga ikkje kjendest noko særlig i beina.
Den kjendest derimot i skuldrene...
Eg løp altså med krampe i venstre skuldern halvparten av den første runden, men så gav den seg heldigvis.

Det var greitt å løpe fire runder, og eg vil heller løpe fire runder enn to eller berre éi runde. På den måten er det alltid andre triatletar rundt ein, og ein spring ikkje aleine. Det er alltid ein rygg ein kan henge seg på, eller nokre muskuløse leggar å beundre, eller nokre raske jenter som susar forbi som ein kan la seg inspirere av til vidare trening.

Superglad. Det er starten på den fjerde og siste løperunden!

Eg brukte verken puls- eller GPS-klokke på løpinga. Og det kan jo vera ein fordel.
Det er kjekt å ha full kontroll over fart og distanse og intensitet, men når dei tekniske duppedingsar ikkje funkar, kan ein jo bli frustrert. Så eg løper med vanleg "stoppeklokke".
Etter første runde hadde eg brukt 5-6min og sa til meg sjølv "Jaja, dette er ikkje spesielt raskt, men det er tross alt kupert, og uansett, fortare går det berre ikkje. Så eg får vera fornøydd."

Høgdeprofilen på løyperunden. Ein runde = 1,25km.

Men eg hadde jo gjort ein reknefeil.
Ein runde bestod jo av 1,25km og ikkje berre av éin kilometer...
Det gjekk ikkje opp for meg før lenge etter at eg hadde kome i mål.
Så tida mi på løpinga blei ganske bra til å vera meg (24:44).

Eg er alt i alt super fornøydd med resultatet mitt.
Pusten min var god, så eg fekk i grunnen jobbe så hardt eg ville. Beina var utruleg trege på syklinga, men funka eigentleg bra på løpinga, og dessutan greidde eg å løpe heile samanlikna med Bøsprinten frå tidlegare år, der eg måtte gå opp bakkane.
Dessutan hadde eg ikkje ein einaste negativ tanke undervegs.

Godt å vera i mål!

Eg kosa meg heile vegen.
Dusjen etterpå i bygningen til høgskolen var heilt herleg.
Den var såpass god at me til og med gjekk glipp av premieutdelinga.
Men av erfaring er det lite premiering av deltakarane på Bøsprinten. Ein får verken deltakerpremie, deltakermedalje, og vinnerane i årsklassene får ingen premie osv.
Det er litt kjedeleg faktisk!
Men slik har det vore gjennom alle år, så det var heilt greitt at me berre fekk med oss den siste setning av avlsutninga. Me premierte oss sjølv med god middag med kaffe og dessert etterpå. For eigentleg hadde me nemleg fått palleplass.

Bildet av det fantastisk gode ISM Adamosetet mitt. Og i bakgrunnen sama sete, berre i rødt. Begge to kjøpt på expomessa i Frankfurt i 2010. Helenes sete matcha sjølvsagt sykkelen i rødt, mens sykkelen min er i matchande rosa. Moro med stæsj som matchar!

Det var moro med å ha vore med på Bøsprinten i år.
Artig med triatlonstemning, og utruleg moro å prate med folk!
Blant anna så møtte eg ei jente som hadde meldt seg på via ein av restplassane som blei delt ut fire dagar før konkurransen, og ho hadde verken trent løping eller sykling, men dreiv med styrketrening. Ho hadde med terrengsykkel og hadde som mål å koma i mål. KULT!

Så møtte eg ein fyr som hadde nettopp lært seg å kråle og skulle nå delta i sin første triatlon. Han var ved godt mot og kosa seg, og hadde alt planar om lengre distansar.

Eg prata med ganske mange mens me såg på svømminga.
Det er så artig å høyre dei forskjellige historiane om motivasjonen til folk! 

Det var også den eine av jentene eg hadde sykla forbi, som tok meg igjen i løperunde nr.3. Ho sprang så lett forbi som om det kosta ho ingenting. Og "dansa" opp motbakken. På resultatlista såg eg at ho berre var 14år.

Les meir om desse to unge jentene på Mandals nettavisa.

Synd at ho ikkje fekk stille i eige klasse?
Men såå kult at ho var med! Tøft altså!

Det fine bassenget i Bø, der har eg svømt mange tusen meter!
Eg fekk nå virkeleg lyst til å svømme meir, så det må eg få til.

Alt i alt er Bøsprinten ein fin måte å starte triatlonsesongen på!
Eg er fornøydd!

"Vårens vakreste eventyr" dvs Bøsprinten er over for i år,
men våren er fortsatt ganske vakker!

Tre dagar igjen til årets første triatlonkonkurranse!

Jepp.
Det stemmer det.
På laurdag, så brakar det laus med vårens vakraste eventyr som det tidlegare blei kalla:

Eg hadde eigentleg ikkje planar om å delta, sidan kneet mitt nå eingong ikkje har vore brukande for litt ute i mars. Så eg trudde ikkje at eg skulle greie å løpe 5km i starten av mai.
Men det greier eg :D
Det var altså Helene sin idé, og same dag eg snakka med henne, så var eg også påmeldt.
Eg har deltatt fire gonger før, i 2007, 2008, 2009 og 2010.

ChiCqiloen i Bø i 2010. Ikkje min Iromansekk,
 men ein slik skulle eg få seinare same året, frå Ironman i Frankfurt.

Det var faktisk for fire år sida, i 2010, at eg tok min siste sprintdistanse.
Sidan har det berre vore langdistanse!
Så eg har ikkje så veldig store forventningar til farten min.
For sjølv om kneet fungerar ok nå, så kjenner eg løpesteget fortsatt er påvirka, og kondisen min er langt frå det den kunne vera.
Men alt i alt så trur eg at eg skal kome meg igjennom den greitt.

Når det gjeld svømming så har eg jo heller ikkje vore så ivrig/har kneskaden satt ein stoppar, så det har blitt heile to (2!) økter så langt i 2014: 500m i januar og 1000m i mars :D

Men i dag så tok eg faktisk ein materialsjekk, slik eg pleiar foran konkurransar.
Sjølv om det ikkje er så høgtideleg på laurdag, så har eg neppe lyst til å plutseleg få tekniske problem på syklinga.
Så i dag blei ChiCqiloen pussa og smørt. Ikkje vaska, riktignok.
Men pussa.

Nypussa og smørt Chicqilo.
Ja da, sykkellåsen skal av før konkurransen, og veska bak også.

Eg har også lurt på kva slags sko eg skal løpe i.
På ein sprintdistanse så har eg ikkje lyst til å bruke lang tid med å snøre skolisser. Så det må bli hurtiglissar av noko slag.

Hurtiglisser - det finst mange slag av dei .
Praktisk når det skal gå fort.

Eg har fortsatt blemmer etter mine to siste løpeturar.
Så det må bli noko anna enn ASICS Nimbus.
Valget falt på K-Swiss Kwicky. Og navnet seier jo alt: på sprintdistanse skal ein springe fort!

Mine konkurransesko: K-Swiss Kwicky med hurtiglisser.

Så var det tid for kombiøkt.
Eg skulle både sykle og løpe, og testa skoene med dei nye lissene i skiftinga.
Det blei

• 11km (25min) sykling + 2,4km løp (12:10)
• 8,5km (24min) sykling* + 2,3km løp (12:10)

* her måtte eg jo treffe på ein venn eg ikkje hadde prata med på ei stund, så eg tok meg ein deileg fem minutter pause her :D

Det var utruleg kjekt med ei slik kombiøkt.

Det var ikkje så tungt å løpe etter syklinga, men det har nok med løypa her å gjera, for eg starta i nedoverbakke med vinden i ryggen. Kjekt.

Nydeleg i vêr i dag også, sjølv om vinden var iskald
og eg måtte kle meg litt meir på sykkelen.

Pussig nok så var andre deløkt med sykling + løp ikkje tyngre enn den første. 

Skiftinga mellom sykling og løp tok 35sek og 25sek, mens eg tok meg litt bedre tid mellom deløkt 1 og 2, dvs 1min 49sek. 

Rask skifting skal planleggast! 

Moro var det!
Det blåste ganske kraftig, så pulsen blei nokså mykje høgare enn kva den har vore dei siste treningsturane.
Beina kjendest heilt ok, sjølv om eg trente knebøy igår med litt tyngre vekter.

Om ikkje kondisen, så var humøret i alle fall på topp.
Røsa stæsj hjelper også!

Noko som også er viktig å teste før ein triatlonkonkurranse, er svømmenbrillene.
Duggar dei? Er dei tette? Sit dei stramt nok, men ikkje for stramt?
Det får eg ikkje finne ut før under oppvarming på laurdag, men eg tippar og håpar på at svømmebrillene frå dei to siste øktene fortsatt funkar greitt.
Til alt hell så fekk eg ei diger levering av energigel i dag, og det er eg så glad for!

PowerGel Hydro frå Powerbar med kirsebårsmak. DIGG!!!!

På ein sprinttriatlon som berre varar til saman i rundt halvannan time (får me håpe) så er det ikkje nødvendig med mat/drikke undervegs eigentleg.
Men av erfaring kan det bli ein del venting mellom svømming og sykling, så all form for lettvin energi kan koma godt med i tillegg til niste, for eg går fort tom for energi for tida!

Det blei ei kjempemoro treningsøkt,
men måtte likevel flate litt ut på golvet etterpå -
og det er god restitusjon, det!

Eg er spent på korleis kneet mitt er i morgo, og korleis det har likt Kwicky'ane i dag.
Og ikkje minst - kva synst leggmuskulaturen mon tru?
Men eg har tross alt heile to dagar å restituere meg på, så det går bra.
Eg gledar meg faktisk til laurdag, for eg likar meg veldig godt i Bø. Eg flytta jo ikkje heilt frivillig derifrå den gongen, etter nesten sju år!
Så det blir gjensynsglede, både med Bø, gamle kjente (og ikkje minst - triatlonrivaler, haha, DET gledar eg meg også til, men kanskje meir om det etterpå) og venner.
Så nå er det jo berre å lade opp!

Lukas er alltid like omsorgsfull.
"Ligg du på golvet?  Du er svett. La meg hjelpe deg."

Slå av hovudet og la beina gjera jobben!

Eg likar den nye tittelen på bloggen min bedre og bedre.
Triatlonterapi.
Mange påstår kanskje at triatlon er galskap (og då blir uttrykket "triatlonterapi" ei motsetning i seg sjølv, ikkje sant?), men då tenker dei gjerne på ironmandistansen på 3,8km svømming, 180km sykling og 42,2km løping.

Det kan jo diskuteras om dette ikkje er sunn galskap?
Men kva som er sunt og kva ikkje, er jo ganske individuelt, og kvar enkelt synst eg skal finne ut om dette sjølv! For me er forskjellige.
For meg så handlar triatlon om meir enn ein dagleg løpetur.
Det blir rett og slett litt terapi.
For hovudet.

Jada, eg er nostalgisk.
Eg greier berre ikkje å ta av startnummerklistremerkene frå Haugesund ifjor...

Riktignok, så er eg også innom det folk flest tenker på når dei høyrer ordet "terapi".
Bortsett frå at eg aldri har plassert meg på ein sofa/couch for å snakke.
Og eg har snakka med både psykolog, psykiatrisk sjukepleiar og psykiater.
Sistnevnde hadde faktisk ein liten sofa på kontoret, men den var alt for kort til å ligge på, til og med for meg som er berre "fun-sized" med heile 160cm.

Ein bieffekt av kognitiv terapi er at du finn nye og bedre
 (og morsammare) tolkningar av situasjonen din.

Eg har hatt og har fortsatt, god utbytte av samtaleterapi.
Sist i går.
Me hadde blant anna evaluering av terapitilbudet på dagsordenen, og teraputen min og eg kom fram til at opplegget fungerar bra og skal fortsettes.

Sidan samtaleterapi for min del skjer i gjennomsnitt kvar tredje veke, er det god plass for annan type terapi i mellomtida.
Og det er da triatlontrening kjem inn!
Med ein halvironmankonkurranse som mål i juli, så kjem eg meg lettare ut av sofaen for å løpe eller sykle, sjølv om kroppen og hovudet føler for å synke saman i sofaen med eit halvsløvt blikk, for trøtt til å gjera noko, og for sliten til å sova.

Påminnelsar i nærområdet som minner meg
på at eg skal til Haugesund til sommaren!.

I går på ettermiddagen hadde eg det akkurat slik.
Etter eit par timar foran TVen og PCen, tilsynelatande "avslappande" med litt mat og te, så ville ikkje hovudet gje ro. "Huff, så sliten eg er, eg trur eg tek meg ein løpetur." tenkte eg.
YES!
Det er akkurat denne typen tankar eg håpar å få når eg er sliten. Som alternativ til "Huff eg er så sliten og orkar ingenting."
Eg var klok nok til å la Lukas vera heime.
Ein ting er løpesko og frisk luft og vårsol, ein annan ting er å dra 38kg muskelpakka stahet med meg på tur, når alt eg treng er å skru av hovudet og la beina gjera jobben.

La beina gjera jobben. Her med gode gamle Nimbus
(jepp, det går an å løpe i gamle løpesko),

Det tok meg snaue 10min, så kjente eg at dette var det beste eg kunne ha funne på.
Trøttheten blei igjen i leiligheten (saman med ein lettare oppgitt men fortsatt håpefull Lukas), hovudet slo seg av og beina tok over.
Ikkje at løpeturen var lett.
Ein kan og bør ikkje skille mellom kropp og sinn. Dei heng saman.
Med eit sliten hovud kan ein neppe forvente seg at kroppen yter på sitt beste.
Men av og til når hovudet har overload, så kan det hende at beina har den energien som trengst.

Med eit slitent hovud følgjer gjerne med stressmage og tilhøyrande oppblåsthet, så det var ikkje vanskeleg å velge meg den største treningstoppen eg hadde liggande for å skjule ballongmagen. Med "Tvedestrand triatlon" på brystet vakte dette gode minner til eit fint triatlonår i 2008, og vips, så hadde eg nokre positive bilder foran øyne.

Tvedestand Triatlon 2008. Min første utetriatlon.
Første kvinne opp av vatnet og annan plass til slutt.
Gode minner!
Og sjekk den solide hjelmen! Den har eg faktisk fortsatt ;)

Gode triatlonminner samanblanda med eit vårleg landskap og småhumpete grus, motvind og stigning langs elva gjorde susen.
Hovudet slo seg villeg av, og beina gjorde jobben sin.
Musikk på øyra som gav takten.
Beina som fylgde etter.
Hovudet gav ein liten beskjed: "Spring 5km så fort du kan utan å gå tom, og resten blir som den blir."
Ok.
Mottatt.
Med treningsapp som fartshaldar og riktig musikk gjekk det som smurt.
Ikkje at eg sprang spesielt fort.
Men det gjorde ikkje noko.

Vårstemning = oversvømming.

Eg kosa meg.
Beina gjorde jobben og hovudet fekk seg ein velfortent pause.
Motbakken heim att bruka eg til å få ned pulsen og ta innover meg landskapet, den fine vårstemning, fuglesong og utsikt mot vatnet og fjellet. Samt blomar langs vegen og lyden av mine urgamle men høgt elska ASICS nimbus mot nyfeidd asfalt.

I mykje bedre humør etter løpeturen -
plukka til og med blomar på veg heim!

Herleg.
Hjernekjemien min kom seg i balanse og dermed kunne hovudet etterkvart trygt slås på igjen.
Det høyrer med til historia at Lukas også fekk seg ein luftetur seinare den dagen.
Og som eg sat pris på at go'gutten drog meg opp dei bratte bakkane da!

Det trengst ingen formell evaluering for å fastslå at denne form for triatlonterapi fungerar godt for meg, og at eg skal fortsette med dette framover.
Vedtatt.

Og Lukas ventar tolmodig på tur...