Kreftforskning

Det blei ingen operasjon på Binna likevel.
Røntgen av lungene viste at det var spredning av svulstane til lungene, spesielt på den høgre sida.

Så det var ikkje forsvarleg å føreta eit såpass tungt inngrep.
Denne eine operasjonen hadde heller ikkje blitt den siste, sidan det er fleire svulstar som burde vore fjerna.

Det er greitt. Kva skal eg ellers gjera?
Binna er uvitande og har det fortsatt bra.
Ho vil gå tur, ete, sova, leike med nabobikkja, få kos, og slappe av, akkurat som før.

Livskvalitet er viktig for dei som er sjuke. Det gjeld både menneske og hund. Her er Binna i full gang med å leike med nabohunden. Dei er kjempegode venner! 

Men i dag kom eg i kontakt med ein forskar frå Norges Veterinærhøgskole.
Der driv dei med å utvikla ein ny type medisin mot brystkreft/mammary cancer.
Og denne blir tatt opp mykje saktare enn vanleg cellegift, slik at det blir ingen, eller få bivirkningar.

Og hundar som Binna er dei ideelle kandidatane for å delta i prosjektet.
Dei treng fleire hunder, så langt er det tre bikkjer som har deltatt.

Medisinen har sålangt vist seg å stoppe veksten av svulstane (spesielt metastasane).
Denne type forskning er nyttig både for å utvikle medisin mot jursvulst hos hund, men også mot brystkreft hos kvinner. Det visar seg nemleg at hunder "får" kreft akkurat som mennesker.
Mens forsøksdyr (mus, rotter osv) blir påført kreftceller og så forska på.

Så om Binna hadde deltatt i dette prosjektet, så hadde det tilført tyngde til forskningsprosjektet, og dermed kanskje bidratt til at det blir kasta lys over utviklinga av medisin mot brystkreft.
Og det er jo kjekt.

Korleis ville det vera for Binna å bli med på eit forskningsprosjekt? Ein sprøyte kvar dag? Kva er hennes synspunkt på dette, tru?

Ulempen med det heile er, at veterinærhøgskolen er i Oslo, mens eg er i Seljord.
Og Binna skulle bu på høgskolen 7-9 dagar av gongen.

Mens eg blei forsikra om at hundane blir skikkeleg godt ivaretatt, og at dei blir avdelingas "maskot" mens dei bur der denne veka dei får behandling.
Sidan dei hev så få hundar som er med på prosjektet.

Eg har ikkje bestemt meg enno.
Eg skal la det synke litt og sjå kva det blir til etterkvart.

At Binna og eg skal ha det så godt me kan, er klart.
Binna min trufaste treningskamerat, "spotter" på styrketrening og viktig initiativtakar til mange rusleturar når eigentleg hadde bestemt meg for å bli inne, skal ha det så godt som ho kan få det.
Ho skal bli (enda meir) bortskjemt.

Binna ute i sola i dag. Etter å ha leika med nabohunden. 

Gode venner fortener det:)

Operasjon

I morgo er det tid for operasjon. Ikkje for meg, men for Binna.
I to år har ho hatt jursvulstar, noko som er ganske vanleg for tisper over 10år, og så lenge desse svustane ikkje veks så fort, er dei ingen hindring til at hunden kan leva eit godt liv.

Men for ei veke sida har den eine svulsten plutseleg blitt mykje større. Nesten dobbelt så stor, på størrelse med ein flatklemt tennisball. Dessutan la eg merke til at Binna ikkje lenger la seg på golvet utan å ta seg god tid. Den svulsten er tydelegvis i vegen nå.

På fredag var eg til veterinæren med Binna, og det var klart at svulsten såg alt anna enn harmlaus ut, og neste ledige tidspunkt for ein totimars operasjon blei leita fram. Og det er onsdag, i morgo.
Først skal Binnas lunger røntgast. Det er slik at desse svulstane kan utvikle seg til kreft og spreie seg til ulike organ, gjerne først til lungene. Men er dei heilt frie, blir det operasjon i morgo.
Viss ikkje, så kan eg berre håpe på det beste og nyte tida saman med Binna så lenge eg kan.

Det er frykteleg å vite at ho kanskje ikkje er så lenge med meg.
Men foreløpig er ho i god form ellers.
Ho blir med på tur, har god matlyst, besøker nabohunden for å herje, hentar fram leikene sine når eg set musikken litt høgt, "rydder" rundt i sakene mine, inntar med størst selvfølgelighet sofaplassen min, naskar til seg godbitar der ho kan...

Binna blir 11år i november, og eg har kjendt ho sidan ho var fire dagar gamal. Eg har gått tur med mora mens Binna enno var valpen i magen hennes. Me er ganske uatskillelege. Eg er det, i alle fall.

Binna er med på dei fleste køyreturane.

Binna er med på dei fleste turane. Og får alltid litt av maten min, sjølvsagt :)

Kanskje ikkje så morsamt når ho et opp energigel som er vanskeleg å få tak i. Men ho blir alltid tilgitt!

Binna synst jo ikkje alltid at det er like stas å ta bilde. Men ho blir gjerne med når eg badar.

Binna på Hattefjell denne sommaren. 

Binna elskar folk og spesielt gode venner :)

Eg har lært mykje av henne når det gjeld restitusjon. Ein skal kose seg når ein slappar av :)

Eg har mange gode minner frå rusleturar med Binna. Og mange fine bilder også :)

Så får eg håpe at eg har ho ei god stund til.

Å kome på skråplanet

Siste torsdag var det tid for torsdagsturen vår.
Og vêret var sååå fint!
Sol, blå himmel, temperaturar rundt 20 gradar, var det ikkje slik me skulle hatt det i (heile) sommar?

Men men, det er aldri for seint å nyte sommaren, og sist torsdag var plassen å gjera det på i Vrådal.

Ingen store sprell her, og ingen lang tur, men ein flott tur i eit spesielt og vakkert landskap, med fantastisk utsikt mot fjellet rundt.
Så mange fine fjelltoppar i det fjerne som eg enno ikkje har kome meg oppå...

Stien mot Hægefjell var veldig godt markert med raud farge. I tillegg var det mange stadar satt opp små vardar. Det såg utruleg koseleg ut i det flate landskapet.

Eg var nødd til å legge enda ein liten stein på toppen. Ikkje sikkert den varar gjennom hauststormane, men den får nyte utsikten så lenge den varar :)

Landskapet var utruleg spesielt. Og det var veldig mykje kartlav, nesten overalt.
Kartlav er forresten IKKJE MOSE!
Du kan seie at kartlav levar i kollektiv. Det er ein symbiose mellom algar og sopp. Algene produserar energi/næring i form av fotosyntese, mens soppen sørger for godt feste på undergrunnen, og forsyner algene med mineral og vatn.
Ganske smart, ikkje sant?

Kartlav ( Rhizocarpon geographicum) 

Nydeleg landskap og fantastisk utsikt. Eg kunne ha gått der mange fleire timar utan å gå lei, trur eg.

Hausten er her, og sjølv om mange bjørketre i høgda ikkje har vist så flotte haustfargar i år, så sviktar i alle fall ikkje rypebær - for ein fantastisk farge!

Rypebær (Arctostaphylos alpinus) i haustdrakt.

Det er så utruleg kjekt når det er satt opp skilt med avstandar til turmål. Det var også satt opp kart med jamne mellomrom. Om vinteren er det køyrd opp skiløyper her. Det må då vera eit flott landskap å gå på ski på også?

Med lufttemperaturar på rundt 20 gradar til og med på  860 m.o.h. kunne det ha frista med eit bad. Men - ehem - vatnet hadde nok kjølt seg ned litt for mykje for min smak... men fint var det jo å sjå på.

Eit lite vatn ved "luktarhola"

Sååå fint det var der! Eg må koma meg tilbake dit ein annan dag og går der litt til.

Her var det lett på koma på skråplan. Det var liksom litt skrått overalt.

Endeleg er turstøvlane mine fiksa igjen også. Håpar dei varar ei stund nå.

Klar turen hadde ikkje blitt så fin viss me hadde vore der i frisk bris, skodde og 8 gradar.
Solskin hjelpar på opplevinga, men likevel: eg har nå fult ut skjønt at skisenteret i Vrådal kallar seg for "panorama".
Det passar utruleg bra!